Cerkiew św. Eufrozyny Połockiej w Wilnie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Cerkiew św. Eufrozyny Połockiej
Vilniaus Šv. Eufrosinijos Polockietės cerkvė
cerkiew parafialna
Ilustracja
Widok ogólny
Państwo  Litwa
Miejscowość Grand Coat of arms of Vilnius.svg Wilno
Wyznanie prawosławne
Kościół Rosyjski Kościół Prawosławny
Parafia św. Eufrozyny Połockiej
Wezwanie św. Eufrozyny Połockiej
Wspomnienie liturgiczne 23 maja/5 czerwca
Położenie na mapie Wilna
Mapa lokalizacyjna Wilna
Cerkiew św. Eufrozyny Połockiej
Cerkiew św. Eufrozyny Połockiej
Położenie na mapie Litwy
Mapa lokalizacyjna Litwy
Cerkiew św. Eufrozyny Połockiej
Cerkiew św. Eufrozyny Połockiej
Ziemia54°39′53,5″N 25°17′46,8″E/54,664861 25,296333
Strona internetowa

Cerkiew św. Eufrozyny Połockiejcerkiew prawosławna w Wilnie, wybudowana w latach 1837–1838, położona przy ulicy Liepkalnio, w obrębie cmentarza prawosławnego pod tym samym wezwaniem.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Cerkiew została wzniesiona wg projektu N. Czagina w latach 1837–1838. W 1865 w cerkwi został pochowany generał rosyjski F. Paniutin, którego syn, gubernator Wilna, sfinansował rozbudowę obiektu oraz wykonanie w nim nowej dekoracji malarskiej pod kierunkiem W. Wasiliewa i ikonostasu po kierunkiem A. Riezanowa. Po trwających rok pracach cerkiew została na nowo otwarta i poświęcona. Od 1896 cerkiew, do tej pory filia soboru św. Mikołaja (wcześniej i obecnie katolicki kościół św. Kazimierza), otrzymała status świątyni parafialnej. Dzięki staraniom pierwszego proboszcza Aleksandra Karasewa obiekt przeszedł kolejny remont, w tym wymianę ikonostasu i budowę dzwonnicy z sześcioma dzwonami.

W 1923 cerkiew straciła status parafii i została przypisana jako filia do cerkwi Aleksandra Newskiego. Status parafialnej odzyskała w 1946, będąc od tej pory nieprzerwanie czynną.

Architektura[edytuj | edytuj kod]

Cerkiew świadomie naśladuje formą kształt kaplic cmentarnych. Składa się z położonej nad wejściem i przedsionkiem wieży-dzwonnicy i rotundy z trzema absydami. Obiekt z zewnątrz nie posiada prawie żadnej dekoracji architektonicznej, oprócz łuków otaczających okna i okalających dzwonnicę. Świątynia jest wzniesiona z cegły. Wszystkie okna w cerkwi mają półkolisty kształt, całość wieńczą dwie kopuły z krzyżami, jedna położona nad rotundą, druga na szczycie dzwonnicy.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]