Długobieg

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Długobieg
Eupetes macrocerus[1]
Temminck, 1831
Ilustracja
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Infragromada ptaki neognatyczne
Rząd wróblowe
Podrząd śpiewające
Rodzina Eupetidae
Bonaparte, 1850
Rodzaj Eupetes[2]
Temminck, 1831
Gatunek długobieg
Podgatunki
  • E. m. borneensis Robinson & Kloss, 1921
  • E. m. macrocerus Temminck, 1831
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 NT pl.svg

Długobieg[4] (Eupetes macrocerus) – gatunek średniej wielkości ptaka, jedynego przedstawiciela rodziny długobiegów[4] (Eupetidae) w rzędzie wróblowych (Passeriformes). Zamieszkuje Azję Południowo-Wschodnią.

Podgatunki[edytuj | edytuj kod]

Wyróżniono dwa podgatunki E. macrocerus[5][6][7]:

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Mierzy 28–30 cm, a jego masa wynosi 66–72 g[8]. Większość ciała ruda, długi ogon. Czerwonawe gardło w delikatne, białe kropeczki oraz pierś. Biała brew, długie i grube czarne wąsy oraz pomarańczowy wierzch głowy. Długie, cienkie, szare nogi.

Ekologia i zachowanie[edytuj | edytuj kod]

Jego środowisko to głównie nizinne lasy, rzadko występuje w lasach niższych partii gór. Na Półwyspie Malajskim odnotowywany był do wysokości 1060 m n.p.m., a na Sumatrze i Borneo do 900 m n.p.m. Występuje też na bagnach i wrzosowiskach[9].

Ogólnie niewiele wiadomo o lęgach. Okres lęgowy przypada na styczeń i maj. Gniazdo o kubeczkowatym kształcie, zrobione z części roślin, umieszczone w roślinności około 30 cm nad ziemią. Składa 2 jaja bez wzorków[10].

Status[edytuj | edytuj kod]

Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) od 2000 roku uznaje długobiega za gatunek bliski zagrożenia (NT – near threatened); wcześniej, od 1988 roku miał on status najmniejszej troski (LC – least concern). Liczebność populacji nie została oszacowana, ale ptak ten opisywany jest jako rzadki lub dość pospolity w znacznej części zasięgu występowania, lokalnie liczny. Trend liczebności populacji uznawany jest za spadkowy ze względu na utratę siedlisk[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Eupetes macrocerus, [w:] Integrated Taxonomic Information System [online] (ang.).
  2. Eupetes, [w:] Integrated Taxonomic Information System [online] [dostęp 2012-08-01] (ang.).
  3. a b Eupetes macrocerus, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species [online] (ang.).
  4. a b Systematyka i nazwy polskie za: P. Mielczarek & M. Kuziemko: Rodzina: Eupetidae Bonaparte, 1850 – długobiegi - Rail-babbler (wersja: 2021-06-29). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2021-07-24].
  5. Rail-babbler (Eupetes macrocerus) (ang.). IBC: The Internet Bird Collection. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-04-30)].
  6. F. Gill, D. Donsker & P. Rasmussen (red.): IOC World Bird List (v11.2) (ang.). [dostęp 2021-07-24].
  7. Długobieg (Eupetes macrocerus) (pol.). Avibase. [dostęp 7 maja 2010].
  8. Robson, Craig (2002) A Field Guide to the Birds of South-east Asia, New Holland, Londyn.
  9. Species factsheet: Eupetes macrocerus (ang.). BirdLife International, 2020. [dostęp 2020-12-17].
  10. Boles, W. (2007) „Family Eupetidae (Jewel-babblers and allies)” in del Hoyo, J.; Elliot, A. & Christie D. (editors). (2007). Handbook of the Birds of the World. Volume 12: Picathartes to Tits and Chickadees. Lynx Edicions. ​ISBN 978-84-96553-42-2​.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]