Mysikróliki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Mysikróliki
Regulidae[1]
Cuvier, 1800
Przedstawiciel rodziny – ogniczek (R. calendula)
Przedstawiciel rodziny – ogniczek (R. calendula)
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Nadrząd ptaki neognatyczne
Rząd wróblowe
Podrząd śpiewające
Rodzina mysikróliki
Typ nomenklatoryczny

„Roitelets” = Motacilla regulus Linnaeus

Rodzaje

Regulus[2] Cuvier, 1800[3]

Mysikróliki[4], mysikrólikowate (Regulidae) – monotypowa rodzina malutkich ptaków z rzędu wróblowych (Passeriformes).

Występowanie[edytuj]

Występują w lasach Azji, Europy i Ameryki Północnej[5]. Zasiedlają głównie bory szpilkowe w strefie tajgi na dalekiej północny, na południu na terenach górzystych.

Charakterystyka[edytuj]

Długość ciała 8–11 cm, masa ciała 5–8 g[6]. Wierzch ciała mają głównie oliwkowozielony i szaropłowy spód, ma często czarne paski po bokach głowy. Na głowie u samców wyraźny jasnoczerwony, pomarańczowy lub żółty pasek. Podczas zalotów jest stroszony. U niektórych gatunków samice mają mniej jaskrawy pasek.

owadożerne, zwinnie poruszają się wśród liści. Swoim maleńkim, igłowatym dzióbkiem wyszukują na liściach, szyszkach, gałązkach i korze drobne owady. Często unoszą się na chwilę w powietrzu, aby przeszukać spód szyszki. W czasie chłodów nocują zbite w ciasną grupkę w jakimś spokojnym miejscu - robią to, aby nie tracić ciepła. Ptaki z północny przelatują na południe, bo tam jest im cieplej. Choć są takie malutkie, potrafią przelatywać duże odległości nad morzami. Zazwyczaj wyprowadzają dwa lęgi w roku, po 7-14 jaj.

Systematyka[edytuj]

Etymologia[edytuj]

Epitet gatunkowy Motacilla regulus Linnaeus, 1758 (łacińskie regulus – książę, królewiątko < zdrobnienie rex, regis – król < regere – rządzić)[7].

Podział systematyczny[edytuj]

Do rodzina należy jeden rodzaj obejmujący sześć gatunków[4]:

Przypisy

  1. Regulidae, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. Regulus. w: Integrated Taxonomic Information System (ang.) [dostęp 2012-10-31]
  3. G. Cuvier: Lecons d'anatomie comparée. T. 1. Paris: Baudouin, 1800, s. tab. 2. (fr.)
  4. a b Systematyka i nazwy polskie za: P. Mielczarek, M. Kuziemko: Rodzina: Regulidae Vigors, 1825 - mysikróliki - Goldcrests or kinglets (wersja: 2015-05-27). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2016-03-30].
  5. F. Gill, D. Donsker: Dapple-throats, sugarbirds, fairy-bluebirds, kinglets, hyliotas, wrens & gnatcatchers (ang.). IOC World Bird List: Version 6.1. [dostęp 2016-03-30].
  6. Martens i Päckert 2006 ↓, s. 346–349.
  7. J.A. Jobling: Key to Scientific Names in Ornithology. W: J. del Hoyo, A. Elliott, J. Sargatal, D.A. Christie, E. de Juana (red.): Handbook of the Birds of the World Alive. Barcelona: Lynx Edicions, 2016. [dostęp 2016-03-30]. (ang.)
  8. M. Päckert, J. Martens, J. Kosuch, A.A. Nazarenko, M. Veith. Phylogenetic signal in the song of crests and kinglets (Aves: Regulus). „Evolution”. 57 (3), s. 616-629, 2003. DOI: 10.1111/j.0014-3820.2003.tb01553.x (ang.). 
  9. M. Päckert, Ch. Dietzen, J. Martens, M. Wink, L. Kvist. Radiation of Atlantic goldcrests Regulus regulus spp.: evidence of a new taxon from the Canary Islands. „Journal of Avian Biology”. 37 (4), s. 364-380, 2006. DOI: 10.1111/j.2006.0908-8857.03533.x (ang.). 
  10. M. Päckert, J. Martens, L.L. Severinghaus. The Taiwan Firecrest (Regulus goodfellowi) belongs to the Goldcrest assemblage (Regulus regulus s. l.): evidence from mitochondrial DNA and the territorial song of the Regulidae. „Journal of Ornithology”. 150 (1), s. 205-220, 2009. DOI: 10.1007/s10336-008-0335-5 (ang.). 
  11. Martens i Päckert 2006 ↓, s. 349.

Bibliografia[edytuj]

  1. J. Martens, M. Päckert: Family Regulidae (Kinglets & Firecrests). W: J. del Hoyo, A. Elliott, D.A. Christie: Handbook of the Birds of the World. Cz. 11: Old World Flycatchers to Old World Warblers. Barcelona: Lynx Edicions, 2006, s. 330–349. ISBN 84-96553-06-X. (ang.)
  2. D. Burni, B. Hoare, J. DiCostanzo, BirdLife International (mapy wyst.), P. Benstead i inni: Encyklopedia Ptaki. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2009. ISBN 978-83-01-15733-3.