Barglikowce

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Barglikowce
Acanthisitti
Wolters, 1977
Ilustracja
Łazik skalny (Xenicus gilviventris)
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Infragromada ptaki neognatyczne
Rząd wróblowe
Podrząd barglikowce
Rodzina

Barglikowce[2] (Acanthisitti) – monotypowy podrząd niewielkich ptaków z rzędu wróblowych (Passeriformes).

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Endemity Nowej Zelandii[3][4].

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Bargliki charakteryzują się następującymi cechami[5]:

  • długość ciała 8–10 cm
  • zielone lub brunatne ubarwienie
  • samice są większe od samców
  • żywią się owadami i pająkami
  • słabo latają
  • większość czasu spędzają na ziemi lub na głazach i pniach drzew
  • ogon słabo widoczny

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Do podrzędu należy jedna rodzina barglików[2] (Acanthisittidae) z następującymi rodzajami żyjącymi współcześnie[2]:

oraz wymarły w czasach prehistorycznych:

Barglikowce stanowią grupę siostrzaną względem wszystkich pozostałych wróblowych[7] oraz klad bazalny wróblowych. Po raz pierwszy wydzielenie barglikowców do rangi podrzędu zaproponował Wolters w 1977 roku[2]; Sibley et al. (1982) proponowali wydzielenie ich do infrarzędu Acanthisittides[8][9]. Zdaniem niektórych badaczy, przodkowie współczesnych barglikowców oddzielili się około 85–82 mln lat temu, gdy Zelandia oddzieliła się od Antarktyki[10].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Acanthisittidae, [w:] Integrated Taxonomic Information System [online] [dostęp 2015-01-29] (ang.).
  2. a b c d Systematyka i nazwy polskie za: P. Mielczarek & M. Kuziemko: Rodzina: Acanthisittidae - bargliki - Rockwrens and Bushwrens (wersja: 2017-03-17). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2020-10-26].
  3. D.W. Winkler, S.M. Billerman & I.J. Lovette: New Zealand Wrens (Acanthisittidae), version 1.0. W: S.M. Billerman, B.K. Keeney, P.G. Rodewald & T.S. Schulenberg (red.): Birds of the World. Ithaca, NY: Cornell Lab of Ornithology, 2020. DOI: 10.2173/bow.acanth1.01. [dostęp 2020-10-26]. (ang.) Publikacja w zamkniętym dostępie – wymagana rejestracja, też płatna, lub wykupienie subskrypcji
  4. New Zealand Wrens (Acanthisittidae) (ang.). IBC: The Internet Bird Collection. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-16)].
  5. D. Burni, B. Hoare, J. DiCostanzo, BirdLife International (mapy wyst.), P. Benstead i inni: Ptaki. Encyklopedia. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2009, s. 334. ISBN 978-83-01-15733-3.
  6. P.R. Milliner & T. Worthy. Contributions to New Zealand's Late Quaternary avifauna. II, Dendroscansor decurvirostris, a new genus and species of wren (Aves : Acanthisittidae). „Journal of the Royal Society of New Zealand”. 21 (2), s. 179–200, 1991. DOI: 10.1080/03036758.1991.10431406 (ang.). 
  7. F.K. Barker, A. Cibois, P. Schikler, J. Feinstein & J. Cracraft. Phylogeny and diversification of the largest avian radiation. „PNAS”. 101 (30), s. 11040–11045, 2004. 
  8. B.J. Gill, B.D. Bell, G.K. Chambers, D.G. Medway, R.L. Palma, R.P. Scofield, A.J.D. Tennyson & T.H. Worthy: Checklist of the birds of New Zealand, Norfolk and Macquarie Islands, and the Ross Dependency, Antarctica. Wyd. 4. Wellington: Te Papa Press and Ornithological Society of New Zealand, 2010, s. 275.
  9. C.G. Sibley, G.R. Williams & J.E. Ahlquist. The relationships of the New Zealand wrens (Acanthisittidae) as indicated by DNA-DNA hybridization. „Notornis”. 29, s. 113–130, 1982 (ang.). 
  10. P.G.P. Ericson, S. Klopfstein, M. Irestedt, J.M.T. Nguyen & J.A.A. Nylander. Dating the diversification of the major lineages of Passeriformes (Aves). „BMC Evolutionary Biology”. 14 (8), 2014.