Echinococcus multilocularis

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Tasiemiec bąblowcowy wielojamowy
Echinococcus multilocularis
Leuckart, 1863
Ilustracja
Systematyka
Domena

eukarionty

Królestwo

zwierzęta

Typ

płazińce

Gromada

tasiemce

Rząd

Cyclophyllidea

Rodzina

Taeniidae

Rodzaj

Echinococcus

Gatunek

Echinococcus multilocularis

Zarażony przez tasiemca padły gryzoń z rodzaju Sigmodon.

Tasiemiec bąblowcowy wielojamowy, tasiemiec wielojamowy, bąblowiec wielojamowy (Echinococcus multilocularis) – gatunek tasiemca, pasożytującego w jelicie cienkim lisa, rzadziej psa i kota. Człowiek może być żywicielem pośrednim tego gatunku; uważa się że E. multilocularis jest najbardziej patogennym ze wszystkich tasiemców pasożytniczych dla ludzi. Wywoływana przez niego echinokokoza wielokomorowa ma cechy choroby nowotworowej. W rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 29 listopada 2002 r. tasiemiec bąblowcowy wielojamowy został uznany za jednego z dwóch najgroźniejszych pasożytów niebezpiecznych dla ludzi[1][2].

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Do jego żywicieli pośrednich należą gryzonie. Żywicielami ostatecznymi są głównie lisy rude i polarne, ale również jenoty, wilki[1][2], rysie[2]. Rzadko zdarza się, że ten pasożyt atakuje koty lub psy[1][2]. U ludzi wywołuje bąblowicę wielojamową. Tasiemiec ten mierzy około 2 mm. Najstarsze człony tych tasiemców zawierają od 200 do 600 jaj[1].. Jego skoleks posiada haki. Strobila E. multilocularis mierzy od 3 do 5 proglotydów[2].


Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d J. Gawor, A. Malczewski. Tasiemiec wielojamowy występujący u lisów jako przyczyna niebezpiecznej choroby odzwierzęcej. „Polskie stowarzyszenie Przyrodników im. Kopernika”. s. 89-94. 
  2. a b c d e Jakub Gawor i inni, Zagrożenie bąblowicą wielojamową (alweokkoozą) dla ludzi w Polsce, „Przegl epidemiol”, 2004.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]