Jaroslav Drobný (tenisista)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jaroslav Drobný
Państwo  Wielka Brytania
Data i miejsce urodzenia 12 października 1921
Praga
Data i miejsce śmierci 13 września 2001
Tooting
Gra leworęczna, jednoręczny backhand
Gra pojedyncza
Najwyżej w rankingu 1 (1954)
Australian Open 3R (1950)
Roland Garros W (1951, 1952)
Wimbledon W (1954)
US Open SF (1947, 1948)
Gra podwójna
Australian Open F (1950)
Roland Garros W (1948)
Wimbledon F (1951)
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Czechosłowacja
Igrzyska olimpijskie
Srebro
Sankt Moritz 1948 hokej na lodzie
Mistrzostwa świata
Złoto
Praga 1947 hokej na lodzie
Jaroslav Drobný na turnieju tenisowym w Erlangen w lipcu 1955
Podziękowania Jacka Arkinstalla i Jaroslava Drobnego po meczu finałowym turnieju w Erlangen w lipcu 1955

Jaroslav Drobný (ur. 12 października 1921 w Pradze, zm. 13 września 2001 w Tooting) – czechosłowacki tenisista, który największe sukcesy odnosił jako reprezentant Egiptu w latach 1949–1954, od 1954 występował w barwach brytyjskich (otrzymał obywatelstwo w 1959). Mistrz Wimbledonu i French Open, hokeista, srebrny medalista zimowych igrzysk olimpijskich Sankt Moritz (1948).

Jego żoną została tenisistka angielska Rita Anderson.

Kariera hokejowa[edytuj]

Przez pierwsze kilka lat po II wojnie światowej dzielił swoją sportową aktywność pomiędzy tenis i hokej. Z reprezentacją hokejową, w której występował jako napastnik, sięgał po mistrzostwo świata amatorów w 1947 (Drobný zdobył trzy gole w finale z USA) oraz wicemistrzostwo olimpijskie w Sankt Moritz (1948). Negatywnym skutkiem kariery hokejowej była odniesiona kontuzja, której efektem było uszkodzenie wzroku. W reprezentacji Czechosłowacji wystąpił 31 razy strzelając 36 bramek.

W 1997 został przyjęty do Galerii Sławy IIHF. W 2010 uhonorowano go miejscem w Galerii Sławy czeskiego hokeja na lodzie.

Kariera tenisowa[edytuj]

Wychowywał się w praskim klubie tenisowym, w którym pracował jego ojciec. W 1938 debiutował w turnieju wimbledońskim, ulegając w 1 rundzie Argentyńczykowi Alejo Russelowi. Rok później dotarł do 3 rundy, w której nie dokończył meczu przeciwko najwyżej rozstawionemu Henry'emu Wilfredowi Austinowi z powodu kontuzji. Jeszcze przed II wojną światową, która na kilka lat przerwała karierę Drobnego, rozpoczął seryjne zdobywanie tytułów mistrza Czechosłowacji (łącznie 10).

Przede wszystkim zyskał jednak sławę jako tenisista. W pierwszym po wojnie Wimbledonie w 1946 (na udział w którym zezwoliły mu nowe władze państwowe Czechosłowacji) dotarł do półfinału, eliminując po drodze lidera list światowych Jacka Kramera. Przyniosło mu to popularność w Czechosłowacji oraz status bohatera narodowego w oczach kibiców. Podtrzymał wrażenie występem na mistrzostwach Francji (rozgrywanych w 1946 wyjątkowo po Wimbledonie), gdzie przegrał dopiero w finale z Marcelem Bernardem w pięciu setach.

Kontynuował karierę jeszcze przez 15 lat, wygrywając łącznie 133 turnieje w grze pojedynczej. W latach 1946–1956 jego nazwisko figurowało w czołowej dziesiątce rankingów światowych, w tym jako nr 1. w 1954.

W latach 1946–1949 był członkiem czechosłowackiej reprezentacji w Pucharze Davisa. Był współtwórcą dwukrotnego awansu do półfinału tych rozgrywek w 1947 i 1948, jego najważniejszym partnerem w zespole był Vladimír Černík. W półfinale w 1948, w meczu z Australią, Drobný pokonał Adriana Quista ze stanu 0:2 w setach (przeciwnik miał również piłkę meczową) – ostatecznie triumfując 6:8, 3:6, 18:16, 6:3, 7:5.

W 1949 w trakcie turnieju w Gstaad zrezygnował z obywatelstwa Czechosłowacji (podobnie jak Černík) i przez 5 lat występował jako reprezentant Egiptu.

Pięciokrotnie występował w finale wielkoszlemowych mistrzostw Francji. Po porażce w finale w 1946, ponownie ulegał w decydującej rozgrywce w 1948 (Frankowi Parkerowi) i 1950 (Budge'owi Patty'emu). Przez kolejne 2 lata pozostawał niepokonany, w 1951 w finale zwyciężył Erika Sturgessa 6:3, 6:3, 6:3, a w 1952 nr 1. rankingu światowego, Franka Sedgmana 6:2, 6:0, 3:6, 6:4. W 1948 wygrał w Paryżu rywalizację deblową i mikstową, był ponadto w finale debla w 1950.

Finały gry pojedynczej na Wimbledonie Drobný osiągnął trzykrotnie. W 1949, po zwycięskim półfinale z Johnem Bromwichem, przegrał decydujący mecz z Tedem Schroederem w pięciu setach. Ponownie przegrał finał w 1952, tym razem z Frankiem Sedgmanem. W 1954, nie zaliczany do głównych faworytów (rozstawiony dopiero z nr. 11), sięgnął (w swoim jedenastym występie na Wimbledonie) po końcowy sukces. W półfinale pokonał Budge'a Patty'ego, a w finale Kena Rosewalla 13:11, 4:6, 6:2, 9:7. W 1955, występując jako obrońca tytułu, przegrał w ćwierćfinale z późniejszym mistrzem, Tonym Trabertem.

W 1951 przegrał na Wimbledonie finał gry podwójnej. Jednym z najdłuższych w historii brytyjskiego turnieju był mecz 3 rundy w 1953, w którym Drobný pokonał Petty'ego 8:6, 16:18, 3:6, 8:6, 12:10. Pojedynek trwał 4 godziny i 20 minut, a Drobný obronił 6 piłek meczowych przeciwnika.

Mniej sukcesów odnosił Drobný w pozostałych turniejach wielkoszlemowych. W mistrzostwach Australii przegrał finał debla w 1950, a na mistrzostwach USA dwukrotnie ulegał w półfinałach gry pojedynczej późniejszym triumfatorom – Jackowi Kramerowi w 1947 i Ricardo Gonzálezowi w 1948.

Jednym z ulubionych turniejów Drobnego były międzynarodowe mistrzostwa Włoch w Rzymie. W latach 1950–1953 występował w 4 finałach gry pojedynczej z rzędu, 3 z nich wygrywając – pokonywał kolejno Billa Talberta (1950), Gianniego Cucelli (1951), przegrał z Frankiem Sedgmanem (1952) i pokonał Lew Hoada (1953). 4 razy wygrał na Foro Italico także grę podwójną (1951, 1952, 1954, 1956); w 1953 przegrał w finale.

W 1959 przyjął obywatelstwo brytyjskie i wkrótce zakończył karierę, występując łącznie w 17 turniejach wimbledońskich.

Był zawodnikiem leworęcznym. Realizował dobrą grę taktyczną, wykorzystując geometrię kortu. Jego tenis był pełen technicznych urozmaiceń, zmian tempa i rotacji, lobów i drop–szotów, gry kątowej. Od czasu kontuzji hokejowej występował w ciemnych okularach.

W 1983 Jaroslav Drobný został wpisany do Międzynarodowej Tenisowej Galerii Sławy.

Finały w turniejach wielkoszlemowych[edytuj]

Gra pojedyncza (3–5)[edytuj]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Przeciwnik Wynik finału
Finalista 1. 1946 French Championships, Paryż Ceglana Francja Marcel Bernard 6:3, 6:2, 1:6, 4:6, 3:6
Finalista 2. 1948 French Championships, Paryż Ceglana Stany Zjednoczone Frank Parker 4:6, 5:7, 7:5, 6:8
Finalista 3. 1949 Wimbledon, Londyn Trawiasta Stany Zjednoczone Ted Schroeder 6:3, 0:6, 3:6, 6:4, 4:6
Finalista 4. 1950 French Championships, Paryż Ceglana Stany Zjednoczone Budge Patty 1:6, 2:6, 6:3, 7:5, 5:7
Zwycięzca 1. 1951 French Championships, Paryż Ceglana Południowa Afryka Eric Sturgess 6:3, 6:3, 6:3
Zwycięzca 2. 1952 French Championships, Paryż Ceglana Australia Frank Sedgman 6:2, 6:0, 3:6, 6:4
Finalista 5. 1952 Wimbledon, Londyn Trawiasta Australia Frank Sedgman 6:4, 2:6, 3:6, 2:6
Zwycięzca 3. 1954 Wimbledon, Londyn Trawiasta Australia Ken Rosewall 13:11, 4:6, 6:2, 9:7

Gra podwójna (1–3)[edytuj]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy Wynik finału
Zwycięzca 1. 1948 French Open, Paryż Ceglana Szwecja Lennart Bergelin Australia Harry Hopman
Australia Frank Sedgman
8:6, 6:1, 12:10
Finalista 1. 1950 Australian Championships, Melbourne Trawiasta Południowa Afryka Eric Sturgess Australia John Bromwich
Australia Adrian Quist
3:6, 7:5, 6:4, 3:6, 6:8
Finalista 2. 1950 French Open, Paryż Ceglana Południowa Afryka Eric Sturgess Stany Zjednoczone Bill Talbert
Stany Zjednoczone Tony Trabert
2:6, 6:1, 8:10, 2:6
Finalista 3. 1951 Wimbledon, Londyn Trawiasta Południowa Afryka Eric Sturgess Australia Ken McGregor
Australia Frank Sedgman
6:3, 2:6, 3:6, 6:3, 3:6

Gra mieszana (1–0)[edytuj]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partnerka Przeciwnicy Wynik finału
Zwycięzca 1. 1948 French Open, Paryż Ceglana Stany Zjednoczone Patricia Canning Todd Stany Zjednoczone Doris Hart
Australia Frank Sedgman
6:3, 3:6, 6:3

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]