Giuseppe Francica-Nava di Bontifé

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Giuseppe Francica-Nava di Bontifé
Kardynał prezbiter
Ilustracja
Kraj działania  Włochy
Data i miejsce urodzenia 23 lipca 1846
Katania
Data i miejsce śmierci 7 grudnia 1928
Katania
Arcybiskup Katanii
Okres sprawowania 1895 - 1928
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 22 maja 1869
Nominacja biskupia 9 sierpnia 1883
Sakra biskupia 21 października 1883
Kreacja kardynalska 19 czerwca 1899
Leon XIII
Kościół tytularny Ss. Ioannis et Pauli
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 21 października 1883
Konsekrator Giovanni Battista Guttadauro di Reburdone
Współkonsekratorzy Giovanni Blandini
Gaetano Blandini

Giuseppe Francica-Nava di Bontifé (ur. 23 lipca 1846 w Katanii, zm. 7 grudnia 1928 w Katanii) – włoski duchowny katolicki, arcybiskup Katanii, nuncjusz w Hiszpanii, kardynał

Miał szlacheckie pochodzenie. Urodził się w rodzinie barona Bondife, matka zaś wywodziła się z książąt Reburdone. Chrztu udzielił mu jego wuj ks. Giovanni Guttadauro di Reburdone, późniejszy biskup Caltanissetta. Sakramentu bierzmowania udzielił mu ten sam wuj. Uczył się w seminarium w Katanii, a następnie w Caltanissettcie. Uzyskał licencjat z teologii. Święcenia kapłańskie otrzymał 22 maja 1869 z rąk swego wuja biskupa Caltanissetty. Wyjechał do Rzymu na dalsze studia na Uniwersytecie Gregoriańskim (zakończone doktoratem z teologii i filozofii), a także na Ateneum „S. Apolinare” (doktorat utroque iure). Studiował też w rzymskiej szkole dla przyszłych dyplomatów. Był następnie profesorem seminarium w Caltanissetta, a od 1879 rektorem. W 1877 był wysłannikiem papieskim, podczas wręczania kapelusza kardynalskiego arcybiskupowi Lyonu Louis-Marie-Joseph-Eusèbe Caverot. Sprawował funkcje prowikariusza, a później wikariusza generalnego Caltanissetty. Od 1879 był honorowym kanonikiem katedry, a także prałatem domowym Jego Świątobliwości.

9 sierpnia 1883 otrzymał nominację na biskupa pomocniczego Caltanissetty ze stolicą tytularną Alabanda. Głównym konsekratorem, jak nietrudno się domyślić, był jego wuj. W maju 1889 został nuncjuszem w Belgii i jednocześnie arcybiskupem tytularnym Heraclea in Europa. 18 marca 1895 przeniesiony na arcybiskupstwo w rodzinnym mieście Katania. Rok później zmarł jego wuj, który udzielił mu wszystkich święceń i sakramentów od chrztu począwszy. W tymże 1896 został też nuncjuszem w Hiszpanii.

Na konsystorzu z czerwca 1899 kreowany kardynałem prezbiterem. Brał udział w trzech konklawe: 1903, 1914 i 1922 roku. Umarł jako kardynał protoprete o godzinie 14.25, 7 grudnia 1928 roku. Przyjął ostatnie namaszczenie i apostolskie błogosławieństwo od biskupa Giovanni Jacono z Caltanissetty. Pochowany został w katedrze w Katanii.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]