Henry Beaufort

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Henryk Beaufort
Henry Beaufort
Kardynał prezbiter
Ilustracja
Kraj działania

Anglia

Data i miejsce urodzenia

ok. 1374
Beaufort-en-Vallée

Data i miejsce śmierci

11 kwietnia 1447
Winchester

Miejsce pochówku

Katedra w Winchester

Biskup Winchesteru
Okres sprawowania

1404–1447

Wyznanie

katolicyzm

Kościół

rzymskokatolicki

Sakra biskupia

14 lipca 1398

Kreacja kardynalska

24 maja 1426
Marcin V

Kościół tytularny

S. Eusebio

Sukcesja apostolska
Data konsekracji

14 lipca 1398

Henry Beaufort[1], forma spolszczona Henryk Beaufort[2][3][4][5] (ur. ok. 1374 w Beaufort-en-Vallée, zm. 11 kwietnia 1447 w Winchesterze) – angielski kardynał, trzykrotny Lord Kanclerz, główny organizator krucjaty przeciw Czechom.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się około 1374 roku w Beaufort-en-Vallée, jako syn Jana z Gandawy i jego konkubiny Katarzyny Swinford[1]. Studiował na Uniwersytecie Oksfordzkim, a po przyjęciu święceń kapłańskich został prebendarzem w katedrze w Sutton[1]. 1 czerwca 1398 roku został mianowany biskupem Lincoln, a 14 lipca przyjął sakrę[6]. Rok później został kanclerzem swojej macierzystej uczelni, a w 1403 – po raz pierwszy mianowano go Lordem Kanclerzem i pełnił tę funkcję przez rok[1]. 19 listopada 1404 roku został przeniesiony do diecezji Winchesteru[6]. W kolejnych lata był legatem w Królestwie Anglii i Irlandii oraz angielskim ambasadorem we Francji[1]. W 1413 roku ponownie został Lordem Kanclerzem, a rok później negocjował pokój pomiędzy Anglią a Francją w czasie trwającej wojny stuletniej[1]. Trzy lata później odbył pielgrzymkę do Ziemi Świętej, a następnie wziął udział w soborze konstancjańskim, gdzie stanął po stronie prymatu papieskiego[1]. Król Henryk V Lancaster zabronił mu przyjęcia godności kardynalskiej, chcąc zatrzymać biskupa na dworze angielskim, a po jego śmierci w 1422 roku, Beaufort został opiekunem Henryka VI[1]. W 1424 roku po raz trzeci pełnił funkcję Lorda Kanclerza[1]. 24 maja 1426 roku został kreowany kardynałem prezbiterem i otrzymał kościół tytularny Sant’Eusebio[6].

Papież Marcin V mianował go legatem a latere w Królestwie Niemieckim, Węgierskim i w Czechach[1]. Jako legat był głównym organizatorem najazdu niemieckich krzyżowców na Czechy, zakończonego klęską w bitwie pod Tachovem[7]. W czasie swojej nieobecności, Onufry Lancaster zwiększył swoje wpływy w Radzie Regencyjnej[1]. Kardynał był członkiem trybunału oskarżającego Joannę d’Arc w Rouen, a także koronował Henryka VI na króla Francji w Paryżu w 1431 roku[1]. Na przełomie lat 30. i 40. XV wieku usiłował ponownie negocjować pokój pomiędzy Anglią a Francją, jednak bezskutecznie[1]. W latach 40. pełnił także funkcję protoprezbitera. Zmarł 11 kwietnia 1447 roku w Winchesterze[1].

Miał nieślubną córkę Jane. W literaturze są rozbieżności, co do osoby matki. Wedle jednego stanowiska była nią Alice Fitzalan[1], ale istnieje pogląd odrzucający identyfikację i uznający matkę dziecka za nieznaną[8].

Jeden z bohaterów Henryka VI Szekspira[9].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h i j k l m n o Henry Beaufort. The Cardinals of the Holy Roman Church. [dostęp 2018-11-06]. (ang.).
  2. Władysław Natanson: Widnokrąg nauki. Lwów – Warszawa 1934, s. 254.
  3. Władysław Folkierski: Pawła Włodkowica walka o Polskę, 1955, s. 26.
  4. Jerzy Z. Kędzierski: Historia Anglii: Do roku 1485. 1966, s. 677.
  5. Edward Potkowski: Crécy-Orlean, 1346-1429. Warszawa 1986, s. 166.
  6. a b c Henry Beaufort. catholic-hierarchy.org. [dostęp 2018-11-06]. (ang.).
  7. Mała encyklopedia 1971 ↓, s. 301.
  8. Brad Verity: A Non-Affair to Remember – The Alleged Liaison of Cardinal Beaufort and Alice of Arundel. Foundations (2004) 1 (4): 246-268.
  9. Władysław Natanson: Widnokrąg nauki. Lwów – Warszawa 1934, s. 255.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Mała encyklopedia wojskowa. R-Ż. Wyd. 1. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1971.