Matthäus Lang von Wellenburg

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Matthäus Lang von Wellenburg
kardynał biskup
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 1468/1469
Augsburg
Data i miejsce śmierci 30 marca 1540
Salzburg
arcybiskup Salzburga
Okres sprawowania 1519–1540
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 24 sierpnia 1519
Sakra biskupia 25 sierpnia 1519
Kreacja kardynalska 10 marca 1511
Juliusz II
Kościół tytularny diecezja Albano
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 25 sierpnia 1519
Konsekrator Philipp von der Pfalz
Współkonsekratorzy Berthold Pürstinger
Leonhard Pewerl

Matthäus Lang von Wellenburg (ur. w 1468 albo w 1469 w Augsburgu, zm. 30 marca 1540 w Salzburgu) – niemiecki kardynał.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w 1468 albo w 1469 roku w Augsburgu, jako syn złotnika, Hansa Langa[1]. Studiował na uniwersytetach w Ingolstadt, Tybindze i Wiedniu[1]. Po studiach wstąpił do kancelarii biskupa Bertholda von Henneberga, której został sekretarzem[1]. W latach 90. związał się z Sibillą Millerin, z którą miał trzech synów m.in. Matthäusa i Markusa[1]. W 1494 roku został sekretarzem króla niemieckiego Maksymiliana I[1]. W 1501 roku został biskupem koadiutorem Gurk[2]. Władanie diecezją przejął w 1505 roku i sprawował do czasu rezygnacji w roku 1522[2]. Nigdy nie odwiedził swojej diecezji, za to wykonywał misje dyplomatyczne z polecenia króla, podróżując do Paryża, Rzymu czy Bolonii[1]. W 1507 rok uzyskał tytuł szlachecki, a rok później został kanclerzem królewskim[1]. Przyczynił się do zawiązania Ligi w Cambrai oraz do nadania Maksymilianowi tytulatury „wybrany cesarz rzymski[1]. W 1510 roku został biskupem Kartageny[2]. 10 marca 1511 roku został kreowany kardynałem in pectore[2]. Jego nominacja na kardynała diakona została ogłoszona na konsystorzu 24 listopada 1512 roku i nadano mu diakonię Sant’Angelo in Pescheria[2]. Wcześniej, 5 kwietnia, został mianowany arcybiskupem koadiutorem Salzburga, a władanie diecezją, na zasadzie sukcesji objął siedem lat później[2]. Początkowo wsparł synod w Pizie, jednak następnie wziął udział w obradach V soboru laterańskiego[1]. 8 sierpnia 1519 roku został podniesiony do rangi kardynała prezbitera, zachowując kościół tytularny na zasadzie pro hac vice[2]. 24 sierpnia przyjął święcenia kapłańskie, a dzień później – sakrę[2]. Walnie przyczynił się do elekcji Karola V, a po Sejmie Rzeszy w Wormacji w 1521 roku zaoponował przeciwko propozycjom reformy Marcina Lutra, nakłaniając cesarza do podjęcia kroków wobec augustianina[1]. W 1524 roku zakazał publikacji i kazań Lutra oraz nadzorował wykonywanie edyktu wormackiego[1]. W 1525 roku negocjował traktaty wiedeńskie, które umożliwiały aneksję Czech i Węgier do Świętego Cesarstwa Rzymskiego[1]. Potępił powstanie chłopskie w Niemczech i dla załagodzenia nastrojów proluterańskich powołał mentora Lutra, Johanna von Staupitza, na duchownego w katedrze salzburskiej[1]. Rozwiązywał także kilka innych sporów na drodze dialogu z królem Ferdynandem I[1]. 26 lutego 1535 roku został podniesiony do rangi kardynała biskupa i otrzymał diecezję suburbikarną Albano[2]. W latach 1535–1536 był administratorem apostolskim Chiemsee[2]. Zmarł 30 marca 1540 roku w Salzburgu[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h i j k l m n o Matthäus Lang von Wellenburg (ang.). The Cardinals of the Holy Roman Church. [dostęp 2018-11-07].
  2. a b c d e f g h i j Matthäus Lang von Wellenburg (ang.). catholic-hierarchy.org. [dostęp 2018-11-07].