Cesare Brancadoro

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Cesare Brancadoro
ilustracja
Data i miejsce urodzenia 28 sierpnia 1755
Fermo
Data i miejsce śmierci 12 września 1837
Fermo
arcybiskup Fermo
Okres sprawowania 1803-1837
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Sakra biskupia 25 lipca 1790
Kreacja kardynalska 23 lutego 1801

Cesare Brancadoro (ur. 28 sierpnia 1755 w Fermo, zm. 12 września 1837 tamże[1]) – włoski kardynał.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem Giuseppe Brancadoro i Giulii Massi[1]. Podjął studia na Uniwersytecie w Fermo, gdzie uzyskał doktorat utroque iure[1]. Następnie przyjął święcenia kapłańskie i pracował jako bibliotekarz w katedrze w Fermo[1]. 20 października 1789 został wybrany arcybiskupem tytularnym Nisibis[2]. 25 lipca 1790 otrzymał sakrę[2]. W 1792 został nuncjuszem apostolskim w Belgii, a pięć lat później sekretarzem Kongregacji Rozkrzewiania Wiary[2]. 11 sierpnia 1800 został mianowany biskupem Orvieto[2]. 23 lutego 1801 został kreowany kardynałem prezbiterem i otrzymał kościół tytularny S. Girolamo degli Schiavoni[2]. 11 lipca 1803 został wybrany arcybiskupem Fermo, którym pozostał aż do śmierci[2]. Ponieważ odmówił uczestnictwa w zaślubinach Napoleona, został uwięziony w Reims w 1810, a następnie w Fontainebleau w 1813[1]. Niedługo potem został uwolniony[1]. Wziął udział w konklawe 1823, lecz w żadnym kolejnym już nie uczestniczył[1]. Stracił wzrok na kilka lat przed śmiercią[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h Brancadoro, Cesare (ang.). The Cardinals of the Holy Roman Church. [dostęp 2013-09-26].
  2. a b c d e f Cesare Cardinal Brancadoro (ang.). catholic-hierarchy.org. [dostęp 2013-09-26].