Cesare Brancadoro

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Cesare Brancadoro
ilustracja
Data i miejsce urodzenia 28 sierpnia 1755
Fermo
Data i miejsce śmierci 12 września 1837
Fermo
arcybiskup Fermo
Okres sprawowania 1803-1837
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Sakra biskupia 25 lipca 1790
Kreacja kardynalska 23 lutego 1801
Kościół tytularny S. Girolamo dei Croati
S. Agostino
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 25 lipca 1790
Konsekrator Andrea Antonio Silverio Minucci
Współkonsekratorzy Domenico Spinucci
Bartolomeo Bacher

Cesare Brancadoro (ur. 28 sierpnia 1755 w Fermo, zm. 12 września 1837 tamże[1]) – włoski kardynał.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem Giuseppe Brancadoro i Giulii Massi[1]. Podjął studia na Uniwersytecie w Fermo, gdzie uzyskał doktorat utroque iure[1]. Następnie przyjął święcenia kapłańskie i pracował jako bibliotekarz w katedrze w Fermo[1]. 20 października 1789 został wybrany arcybiskupem tytularnym Nisibis[2]. 25 lipca 1790 otrzymał sakrę[2]. W 1792 został nuncjuszem apostolskim w Belgii, a pięć lat później sekretarzem Kongregacji Rozkrzewiania Wiary[2]. 11 sierpnia 1800 został mianowany biskupem Orvieto[2]. 23 lutego 1801 został kreowany kardynałem prezbiterem i otrzymał kościół tytularny S. Girolamo dei Croati (degli Schiavoni)[2]. 11 lipca 1803 został wybrany arcybiskupem Fermo, którym pozostał aż do śmierci[2]. Ponieważ odmówił uczestnictwa w zaślubinach Napoleona, został uwięziony w Reims w 1810, a następnie w Fontainebleau w 1813[1]. Niedługo potem został uwolniony[1]. Wziął udział w konklawe 1823, lecz w żadnym kolejnym już nie uczestniczył[1]. Stracił wzrok na kilka lat przed śmiercią[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h Brancadoro, Cesare (ang.). The Cardinals of the Holy Roman Church. [dostęp 2013-09-26].
  2. a b c d e f Cesare Cardinal Brancadoro (ang.). catholic-hierarchy.org. [dostęp 2013-09-26].