Michael von Faulhaber

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Michael von Faulhaber
Kardynał prezbiter
Michael von Faulhaber
Herb Michael von Faulhaber Vox temporis vox Dei
Głos czasów głosem Boga
Kraj działania Niemcy
Data i miejsce urodzenia 5 marca 1869
Heidenfeld (Röthlein)
Data i miejsce śmierci 12 czerwca 1952
Monachium
Arcybiskup Monachium i Fryzyngi
Okres sprawowania 1917–1952
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 1 sierpnia 1892
Nominacja biskupia 4 listopada 1910
Sakra biskupia 7 stycznia 1911
Kreacja kardynalska 7 marca 1921
Benedykt XV
Kościół tytularny S. Anastasiae
Odznaczenia
Krzyż Wielki Orderu Zasługi RFN Krzyż Żelazny II klasy (Cesarstwo Niemieckie) Order św. Huberta (Bawaria) Order Zasług Wojskowych I i II klasy (Bawaria) Order Świętego Aleksandra (Bułgaria)

Michael von Faulhaber (ur. 5 marca 1869 w Heidenfeld (obecnie część gminy Röthlein), zm. 12 czerwca 1952 w Monachium) – niemiecki duchowny katolicki, arcybiskup Monachium i Fryzyngi, kardynał.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Tablica w katedrze monachijskiej

Studiował w seminariach w Schweinfurcie i Würzburgu oraz na uniwersytecie w Würzburgu. Święcenia kapłańskie przyjął 1 sierpnia 1892 w Würzburgu. Pracował jako duszpasterz w rodzinnej diecezji Würzburg, wykładał w miejscowym seminarium oraz na uniwersytecie w Strasburgu.

7 stycznia 1911 został mianowany biskupem Spiry, przyjął sakrę biskupią 24 lipca 1911 z rąk arcybiskupa Monachium, kardynała Franziskusa von Bettingera. Po śmierci kardynała von Bettingera został przeniesiony na stolicę arcybiskupią Monachium i Fryzyngi 24 lipca 1917. Otrzymał tytuł asystenta Tronu Papieskiego (17 stycznia 1920).

7 marca 1921 papież Benedykt XV wyniósł go do godności kardynalskiej, nadając tytuł prezbitera S. Anastasia. Kardynał von Faulhaber brał udział w konklawe w 1922 i 1939, w lipcu 1930 pełnił funkcję legata papieskiego na Kongres Eucharystyczny w Spirze. W 1924 zabronił kandydowania do Reichstagu z list DNVP ks. dr Philippowi Haeuserowi (1876-1960), prezentującemu postawy antysemickie i pronazistowskie.

Z aprobatą przyjął ratyfikację konkordatu Stolicy Apostolskiej z III Rzeszą w 1933. Umowa dawała szansę na prawną ochronę instytucji katolickich, które coraz częściej doznawały szykan ze strony nowych władz. Napisał wtedy do Hitlera: „To do czego stary parlament i partie nie zdołały doprowadzić przez 60 lat, pańska godna męża stanu dalekowzroczność pomogła osiągnąć w sześć miesięcy. (...) Niech Bóg zachowa Kanclerza Rzeszy dla naszego narodu”[1]. Te słowa należy jednak rozumieć jako pragmatyczne obłaskawianie bestii, w ogólnym kontekście tego, jak zwracano się do führera, który nie dopuszczał żadnych głosów sprzeciwu, uwielbiał zaś pochwały[2].

Był głównym autorem wydanej w 1937 encykliki Piusa XI Mit brennender Sorge, która ogólnie potępiała nacjonalizm[3][4].

29 czerwca 1951 wyświęcił na kapłanów braci Georga i Josepha Ratzingerów, z których drugi został wybrany w 2005 papieżem i przybrał imię: „Benedykt XVI”.

W chwili śmierci był ostatnim żyjącym kardynałem z nominacji Benedykta XV. Został pochowany w katedrze metropolitalnej w Monachium.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Cytat za Ian Kershaw: Hitler 1889-1936. Hybris, Poznań: 2001, s. 424-425. ISBN 83-7120-927-4.
  2. Por. Ian Kershaw: Hitler 1889-1936. Hybris, Poznań: 2001, s. 422-423. ISBN 83-7120-927-4.
  3. G. Formigoni, Encyklopedia chrześcijaństwa, t. 3, Kielce 2005
  4. Kto ponad skalę wartości ziemskie rasę albo naród, albo państwo, albo ustrój państwa, przedstawicieli władzy państwowej albo inne podstawowe wartości ludzkiej społeczności, które w porządku doczesnym zajmują istotne i czcigodne miejsce, i czyni z nich najwyższą normę wszelkich wartości, także religijnych, i oddaje się im bałwochwalczo, ten przewraca i fałszuje porządek rzeczy stworzony i ustanowiony przez Boga - Człowieka i daleki jest od prawdziwej wiary w Boga i od światopoglądu odpowiadającego takiej wierze. (Mit brennender Sorge II, 12)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]