Girolamo Simoncelli

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Girolamo Simoncelli
Kardynał biskup
Kraj działania  Państwo Kościelne
Data i miejsce urodzenia 1524
Orvieto
Data i miejsce śmierci 22 lutego 1605
Rzym
Biskup diecezji Orvieto
Okres sprawowania 25 czerwca 1554 – 17 kwietnia 1562
1570 – 22 lutego 1605
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat sierpień 1573
Nominacja biskupia 25 czerwca 1554
Sakra biskupia 8 listopada 1573
Kreacja kardynalska 22 grudnia 1553
Juliusz III
Kościół tytularny Ss. Cosma e Damiano (5 grudnia 1554)
S. Prisca (15 stycznia 1588)
Santa Maria in Trastevere (30 marca 1598)
biskup Albano (21 lutego 1600)
biskup Frascati (24 kwietnia 1600)
biskup Porto e S. Rufina (16 czerwca 1603)

Girolamo Simoncelli (ur. w 1524 w Orvieto – zm. 22 lutego 1605 w Rzymie) – włoski kardynał.

Pochodził z Orvieto[1]. Był synem Antonio Simoncelliego i Cristofory Ciocchi del Monte, bratanicy kardynała Giovanniego Marii Ciocchi del Monte, który w 1550 roku został papieżem Juliuszem III (1550–1555)[1]. Jego dokładna data urodzenia nie jest znana; najprawdopodobniej urodził się w roku 1524[2], ale w literaturze podawane są także inne daty (1522 lub 1536[1]).

22 grudnia 1553 papież Juliusz III, będący jego prawujem, wyniósł go do godności kardynała diakona[1]. W następnym roku, 25 czerwca 1554, został mianowany administratorem apostolskim rodzinnej diecezji Orvieto, a 5 grudnia 1554 otrzymał kościół Ss. Cosma e Damiano jako tytularną diakonię kardynalską[1]. Z zarządu diecezją orvietańską zrezygnował 17 kwietnia 1562, ale osiem lat później objął ją ponownie i pozostał jej biskupem aż do śmierci[1]. W ciągu roku 1573 przyjął święcenia kapłańskie (sierpień 1573) i sakrę biskupią (8 listopada 1573) z rąk swego dalekiego krewnego kardynała Fulvio della Corgna[1]. Prawdopodobnie w tym samym czasie został podniesiony do rangi kardynała prezbitera Ss. Cosma e Damiano[3]. 15 stycznia 1588 wymienił swój dotychczasowy kościół tytularny na S. Prisca, a ten z kolei 30 marca 1598 wymienił na Santa Maria in Trastevere[1]. Od 30 marca 1598 do 21 lutego 1600 sprawował funkcję protoprezbitera Kolegium Kardynalskiego[1]. 21 lutego 1600 został promowany do rangi kardynała biskupa obejmując kolejno diecezje suburbikarne Albano (21 lutego 1600), Frascati (24 kwietnia 1600) i Porto e S. Rufina (16 czerwca 1603)[1], ale nie cieszył się poważaniem ówczesnego papieża Klemensa VIII (1592–1605)[2]. Po utworzeniu w 1588 przez papieża Sykstusa V stałych kongregacji kardynalskich Girolamo Simoncelli został skierowany do pracy w Kongregacji ds. Biskupów oraz Kongregacji ds. Dróg, Mostów i Akweduktów[4]. Zmarł jako subdziekan Świętego Kolegium Kardynałów[1] w wieku ok. 81 lat[2].

Girolamo Simoncelli jest wśród kardynałów rekordzistą, jeśli chodzi o uczestniczenie w konklawe, gdyż jako jedyny kardynał w historii uczestniczył łącznie aż w dziesięciu konklawe (wszystkich, jakie odbyły się za jego kardynalatu): w kwietniu i w maju 1555, w 1559, 1565/66, 1572, 1585, we wrześniu 1590, jesienią 1590, w 1591 i w 1592[1][5].

Niektórzy historycy łączą z kardynałem Simoncellim powstanie tzw. przepowiedni św. Malachiasza dotyczących papieży. W czasie jesiennego konklawe w 1590 jego zwolennicy mieli sfałszować te przepowiednie celem zwiększenia jego szans w wyborach. Według treści przepowiedni, następcą Urbana VII miał zostać papież Ex antiquitate urbis, czyli ze starego (antycznego) miasta. Ponieważ Orvieto, czyli miejsce pochodzenia i zarazem diecezja Simoncelliego, zwane było po łacinie Urbs Vetus, czyli również Stare Miasto, przepowiednia ta miała wskazywać właśnie na Simoncelliego. Papieżem został jednak wówczas kard. Sfondrati z Cremony, którzy przyjął imię Grzegorz XIV (1590–1591)[6].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h i j k l Girolamo Simoncelli (ang.). The Cardinals of the Holy Roman Church. [dostęp 2013-05-12].
  2. a b c Klaus Jaitner, Der Hof Clemens' VIII. (1592 – 1605). Eine Prosopographie, [w:] Quellen und Forschungen aus italienischen Archiven und Bibliotheken, Bd. 84, hg. vom Deutschen Historischen Institut in Rom, Tübingen (Max Niemeyer Verlag) 2004, s. 309. ​ISBN 3-484-83084-0​.
  3. Na konklawe w 1585 Simoncelli występował jako kardynał prezbiter Ss. Cosma e Damiano, choć na konklawe w 1572 był jeszcze tylko kardynałem diakonem. Jako kardynał prezbiter podpisał się na bulli Grzegorza XIII z 16 lutego 1576. Na podstawie jego miejsca w porządku starszeństwa można wnioskować, że promocja miała miejsce po 2 czerwca 1572. Zob. Konrad Eubel: Hierarchia Catholica. T. III. Padwa: 1922, s. 48. (łac.); Bullarium sive collectio diversarum constitutionum multorum Pontif. a Gregorio septimo usque ad S. D. N. Sixtum Quintum Pontificem Opt. Max., Rzym 1586, s. 1231-1233.
  4. Casimiro Tempesti: Storia della vita e geste di Sisto quinto sommo pontefice dell'ordine de' minori conventuali di san Francesco. T. 1. Wenecja: 1754, s. 400-401. (wł.).
  5. Nie jest prawdą, jakoby jakikolwiek inny kardynał uczestniczył w tylu konklawe. Wymieniany niekiedy jako drugi Giacinto Bobone przeżył w okresie swego kardynalatu jedynie dziewięć papieskich elekcji (1145, 1153, 1154, 1159, 1181, 1185, październik 1187, grudzień 1187 oraz 1191), z czego w co najmniej dwóch (w 1154 i 1185) na pewno nie uczestniczył.
  6. Ludwig von Pastor: History of the Popes. T. 22. Londyn: 1932, s. 349-350. (ang.)