Gubernia ołoniecka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Mapa guberni ołonieckiej
Herb guberni ołonieckiej

Gubernia ołoniecka – jednostka administracyjna Imperium Rosyjskiego i RFSRR w północno-zachodniej Rosji Europejskiej, utworzona ukazem Katarzyny II 22 maja?/2 czerwca 1784 jako namiestnictwo ołonieckie, od 9 września?/21 września 1891 ukazem Aleksandra I przekształcone w gubernię. Stolicą guberni był Pietrozawodsk. Zlikwidowana w 1922.

Gubernia była położona pomiędzy 60°21' a 65°16' szerokości geograficznej północnej i 29°42' a 41°57' długości geograficznej wschodniej. Graniczyła od północy i północnego wschodu z gubernią archangielską, od południowego wschodu z gubernią wołogodzką, od południa z gubernią nowogrodzką i sankt-petersburską, na zachodzie z jeziorem Ładoga i Wielkim Księstwem Finlandii.

Powierzchnia guberni wynosiła w 1897 - 130 801 km², w początkach XX wieku była podzielona na 7 ujezdów.

Demografia[edytuj | edytuj kod]

Ludność, według spisu powszechnego 1897 - 364 156 osób – Rosjan (78,2%), Karelów (16,3%), Wepsów (4,4%) i Finów.

Ludność w ujezdach według deklarowanego języka ojczystego 1897[1][edytuj | edytuj kod]

Ujezd Rosjanie Karelowie Wepsowie Finowie
Gubernia ogółem 78,2 % 16,3 % 4,4 %
Wytiegrowski 98,5 %
Kargopolski 99,8 %
Łodiejnopolski 79,8 % 19,2 %
Ołoniecki 27,0 % 71,3 % 1,5 %
Pietrozawodski 67,1 % 22,1 % 9,1 % 1,1 %
Powieniecki 49,4 % 49,7 %
Pudoski 99,7 %

Zlikwidowana dekretem WCIK 18 września 1922. Obecnie terytorium historycznej guberni znajduje się w obrębie autonomicznej Republiki Karelii w składzie Federacji Rosyjskiej.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]