Jarl Magnus Riiber

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Jarl Magnus Riiber
Jarl Magnus Riiber
Data i miejsce urodzenia 15 października 1997
Oslo, Norwegia
Klub IL Heming
Debiut w PŚ 6 grudnia 2014, Lillehammer (28. miejsce – Gundersen)
Pierwsze punkty w PŚ 6 grudnia 2014, Lillehammer
(28. miejsce – Gundersen)
Pierwsze podium w PŚ 16 stycznia 2015, Seefeld
(3. miejsce – Gundersen)
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Norwegia
Igrzyska olimpijskie
Srebro Pjongczang 2018 Drużynowo
Mistrzostwa świata
Złoto Seefeld in Tirol 2019 Gundersen HS109
Złoto Seefeld in Tirol 2019 Sztafeta
Srebro Seefeld in Tirol 2019 Sprint druż.
Mistrzostwa świata juniorów
Złoto Ałmaty 2015 HS 100/5 km
Złoto Ałmaty 2015 HS 100/10 km
Brąz Val di Fiemme 2014 drużynowo
Brąz Ałmaty 2015 drużynowo
Puchar Świata
FIS Crystal Globe.svg Kryształowa kula
2018/2019
Puchar Świata (najlepszy skoczek)
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
2017/2018
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
2018/2019
Letnie Grand Prix
Gold medal with cup.svg 1. miejsce
2016

Jarl Magnus Riiber (ur. 15 października 1997 w Oslo) – norweski dwuboista klasyczny oraz skoczek narciarski, w kombinacji norweskiej wicemistrz olimpijski, trzykrotny medalista mistrzostw Świata, zdobywca Pucharu Świata, czterokrotny medalista mistrzostw świata juniorów oraz zwycięzca Letniego Grand Prix.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Początkowo uprawiał skoki narciarskie. Na międzynarodowej arenie zadebiutował 6 sierpnia 2011 w Hinterzarten podczas zawodów juniorskich, oddając na skoczni średniej skoki na odległości odpowiednio 66,5 m i 64 m. W efekcie zajął 28. pozycję. 22 stycznia 2012 ustanowił rekord skoczni Knyken Hoppbakken (K-68) w Orkdal, uzyskując 76,5 metra[1]. Miesiąc później skokiem na 100,5 metra ustanowił kolejny rekord skoczni, tym razem dziewięćdziesięciometrowej Tehvandi w estońskiej Otepää[2]. Osiem dni później poprawił rekord skoczni Kveldteigen Hoppanlegg (K-73) w Harstad. Rekordowy rezultat wyniósł 82 metry[3]. W 2013 wystartował na olimpijskim festiwalu młodzieży Europy w Braszowie, gdzie indywidualnie zajął piętnaste miejsce, a wspólnie z kolegami z reprezentacji zajął czwarte miejsce.

Od sezonu sezonu 2013/2014 startuje niemal wyłącznie w kombinacji norweskiej. W tej dyscyplinie po raz pierwszy na arenie międzynarodowej pojawił się 11 stycznia 2014 w Høydalsmo, gdzie w zawodach Pucharu Kontynentalnego zajął osiemnaste miejsce. Parę tygodni później wystartował na mistrzostwach świata juniorów w Val di Fiemme, gdzie indywidualnie był szósty w Gundersenie na 5 km oraz jedenasty na dwukrotnie dłuższym dystansie. Na tej samej imprezie, wspólnie z kolegami z reprezentacji wywalczył brązowy medal w zawodach drużynowych. Na rozgrywanych rok później mistrzostwach świata juniorów w Ałmaty Norweg był najlepszy w obu konkurencjach indywidualnych, a w zawodach drużynowych Norwegia z Jarlem Magnusem Riiberrem w składzie po raz kolejny zajęła trzecie miejsce.

W międzyczasie zadebiutował w zawodach Pucharu Świata, zajmując 6 grudnia 2014 w Lillehammer 28. miejsce w Gundersenie. Tym samym już w swoim debiucie zdobył pierwsze pucharowe punkty. Nieco ponad miesiąc później, 16 stycznia 2015 w Seefeld po raz pierwszy stanął na podium zawodów tego cyklu, kończąc Gundersena na trzeciej pozycji. W zawodach tych wyprzedzili go jedynie Niemiec Eric Frenzel oraz inny reprezentant Norwegii, Jan Schmid. W sezonie 2014/2015 punktował jeszcze jeden raz, zajmując trzynaste miejsce 15 marca w Trondheim. W klasyfikacji generalnej zajął ostatecznie 35. miejsce.

W sezonie letnim 2016 ponownie wystąpił w kilku zawodach w skokach narciarskich. 18 sierpnia na dużej skoczni w Kuopio zadebiutował w FIS Cup, zajmując 3. miejsce. Dwa dni później na tym samym obiekcie zadebiutował w zawodach Pucharu Kontynentalnego. Zajął wówczas 15. miejsce, a dzień później odniósł zwycięstwo. 29 października w Oslo został letnim wicemistrzem Norwegii na skoczni normalnej (przegrał jedynie z Danielem-André Tandem)[4].

Kolejne miejsca na podium zawodów PŚ w kombinacji wywalczył w sezonie 2015/2016. Łącznie cztery razy znalazł się w czołowej trójce, odnosząc jedno zwycięstwo: 6 lutego 2016 roku w Oslo. W klasyfikacji generalnej zajął trzynaste miejsce. W kolejnym sezonie tylko dwukrotnie znalazł się w najlepszej dziesiątce, w efekcie zajął 39. miejsce w klasyfikacji końcowej. Nie wystąpił na mistrzostwach świata w Lahti w lutym 2017 roku.

W 2018 roku wystartował na igrzyskach olimpijskich w Pjongczangu, gdzie wspólnie z Janem Schmidem, Espenem Andersenem i Jørgenem Gråbakiem zdobył złoty medal w sztafecie. Ponadto w obu konkurencjach indywidualnych zajmował czwarte miejsce. Na dużej skoczni walkę o podium przegrał z Erikiem Frenzelem o 2 sekundy, a na normalnym obiekcie o 4,4 sekundy lepszy okazał się Austriak Lukas Klapfer. W zawodach pucharowych sześć razy stawał na podium, jednak nie odniósł zwycięstwa (pięć razy był drugi i raz trzeci). Sezon 2017/2018 zakończył na siódmym miejscu w klasyfikacji generalnej, zajmując również drugie miejsce w klasyfikacji najlepszych skoczków.

Osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

Igrzyska olimpijskie Olympic rings without rims.svg[edytuj | edytuj kod]

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Wynik zwycięzcy Strata Zwycięzca
4. 14 lutego 2018 Korea Południowa Pjongczang Gundersen HS109/10 km 24:51,4 +22,5 Niemcy Eric Frenzel
4. 20 lutego 2018 Korea Południowa Pjongczang Gundersen HS140/10 km 23:52,5 +2,8 Niemcy Johannes Rydzek
2.Silver medal.svg 22 lutego 2018 Korea Południowa Pjongczang Sztafeta HS140/4x5 km[5] 46:09,8 +31,7  Niemcy

Mistrzostwa świata[edytuj | edytuj kod]

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Wynik zwycięzcy Strata Zwycięzca
5. 22 lutego 2019 Austria Seefeld in Tirol Gundersen HS130/10 km 23:43,0 +20,9 Niemcy Eric Frenzel
2.FIS silver medal.png 24 lutego 2019 Austria Seefeld in Tirol Sprint drużynowy HS130/2x7,5 km[6] 28:29,5 +8,2  Niemcy
1.FIS gold medal.png 28 lutego 2019 Austria Seefeld in Tirol Gundersen HS109/10 km 25:01,3 - -
1.FIS gold medal.png 2 marca 2019 Austria Seefeld in Tirol Sztafeta HS109/4x5 km[7] 50:15,5 - -

Mistrzostwa świata juniorów[edytuj | edytuj kod]

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Wynik zwycięzcy Strata Zwycięzca
11. 30 stycznia 2014 Włochy Val di Fiemme Gundersen HS106/10 km 29:47,1 +1:56,9 Austria Philipp Orter
6. 1 lutego 2014 Włochy Val di Fiemme Gundersen HS106/5 km 13:44,2 +1:01,2 Austria Philipp Orter
3.FIS bronze medal.png 2 lutego 2014 Włochy Val di Fiemme Sztafeta HS106/4x5 km[8] 53:57,6 +1:12,7  Austria
1.FIS gold medal.png 4 lutego 2015 Kazachstan Ałmaty Gundersen HS100/10 km 25:54,2
1.FIS gold medal.png 6 lutego 2015 Kazachstan Ałmaty Gundersen HS100/5 km 12:21,8
3.FIS bronze medal.png 7 lutego 2015 Kazachstan Ałmaty Sztafeta HS100/4x5 km[9] 48:41,4 +49,7  Austria

Puchar Świata[edytuj | edytuj kod]

Miejsca w klasyfikacji generalnej[edytuj | edytuj kod]

Miejsca na podium[edytuj | edytuj kod]

Nr Data Miejscowość Konkurencja Wynik zwycięzcy Pozycja Strata Zwycięzca
1. 16 stycznia 2014 Austria Seefeld Gundersen HS109/5 km 12:05,0 2. +5,7 Niemcy Eric Frenzel
2. 19 grudnia 2015 Austria Ramsau Gundersen HS98/10 km 22:17,3 3. +1,0 Norwegia Magnus Moan
3. 20 grudnia 2015 Austria Ramsau Gundersen HS98/10 km 21:56,5 2. +10,2 Niemcy Eric Frenzel
4. 6 lutego 2016 Norwegia Oslo Gundersen HS134/10 km 24:36,0 1.
5. 9 lutego 2016 Norwegia Trondheim Gundersen HS140/10 km 24:26,2 3. +19,7 Norwegia Jørgen Gråbak
6. 26 stycznia 2018 Austria Seefeld Gundersen HS109/5 km 11:22,3 2. +0,5 Japonia Akito Watabe
7. 27 stycznia 2018 Austria Seefeld Gundersen HS109/10 km 23:28,5 3. +1:08,9 Japonia Akito Watabe
8. 28 stycznia 2018 Austria Seefeld Gundersen HS109/15 km 34:58,6 2. +1:14,9 Japonia Akito Watabe
9. 14 marca 2018 Norwegia Trondheim Gundersen HS140/10 km 24:50,0 2. +1,2 Niemcy Fabian Rießle
10. 24 marca 2018 Niemcy Schonach Gundersen HS106/10 km 26:07,2 2. +6,3 Japonia Akito Watabe
11. 25 marca 2018 Niemcy Schonach Gundersen HS106/15 km 34:48,1 2. +5,1 Japonia Akito Watabe
12. 24 listopada 2018 Finlandia Ruka Gundersen HS142/10 km 26:02,5 2. +16,5 Austria Mario Seidl
13. 30 listopada 2018 Norwegia Lillehammer Gundersen HS98/5 km 12:45,7 1. - -
14. 1 grudnia 2018 Norwegia Lillehammer HS98/10 km start masowy 131,8 pkt 1. - -
15. 2 grudnia 2018 Norwegia Lillehammer Gundersen HS140/10 km 27:54,3 1. - -
16. 22 grudnia 2018 Austria Ramsau Gundersen HS98/10 km 23:46,5 1. - -
17. 5 stycznia 2019 Estonia Otepää Gundersen HS97/10 km 23:18,1 1. - -
18. 6 stycznia 2019 Estonia Otepää Gundersen HS97/10 km 22:31,1 1. - -
19. 26 stycznia 2019 Norwegia Trondheim Gundersen HS138/10 km 25:03,7 1. - -
20. 27 stycznia 2019 Norwegia Trondheim Gundersen HS138/10 km 26:15,0 1. - -
21. 2 lutego 2019 Niemcy Klingenthal Gundersen HS140/10 km 25:51,8 1. - -
22. 3 lutego 2019 Niemcy Klingenthal Gundersen HS140/10 km 28:42,3 1. - -
23. 9 marca 2019 Norwegia Oslo Gundersen HS134/10 km 26:13,8 1. - -
24. 16 marca 2019 Niemcy Schonach Gundersen HS106/10 km 25:10,8 3. +9,8 Austria Bernhard Gruber
25. 17 marca 2019 Niemcy Schonach Gundersen HS106/10 km 25:14,9 1. - -

Puchar Kontynentalny[edytuj | edytuj kod]

Miejsca w klasyfikacji generalnej[edytuj | edytuj kod]

Miejsca na podium chronologicznie[edytuj | edytuj kod]

Nr Data Miejscowość Konkurencja Wynik zwycięzcy Pozycja Strata Zwycięzca
1. 22 lutego 2015 Niemcy Klingenthal Gundersen HS140/10 km 23:33,7 1.

Letnie Grand Prix[edytuj | edytuj kod]

Miejsca w klasyfikacji generalnej[edytuj | edytuj kod]

Miejsca na podium w zawodach[edytuj | edytuj kod]

Nr Data Miejscowość Konkurencja Wynik zwycięzcy Pozycja Strata Zwycięzca
1. 28 sierpnia 2016 Niemcy Oberwiesenthal Gundersen HS106/10 km 26:43,7 1.
2. 2 września 2016 Niemcy Oberstdorf Gundersen HS137/10 km 26:56,7 1. - -
3. 3 września 2016 Niemcy Oberstdorf Gundersen HS137/10 km 26:45,6 1. - -
4. 1 października 2017 Słowenia Planica Gundersen HS139/10 km 23:42,2 2. +2,0 s Norwegia Magnus Moan

Letni Puchar Kontynentalny w skokach narciarskich[edytuj | edytuj kod]

Miejsca w klasyfikacji generalnej[edytuj | edytuj kod]

Miejsca na podium chronologicznie[edytuj | edytuj kod]

Nr Data Miejscowość Wynik zwycięzcy Pozycja Strata Zwycięzca
1. 21 sierpnia 2016 Finlandia Kuopio 228,9 1.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Orkdal – Knyken Hoppbakken (pol.). skisprungschanzen.com. [dostęp 2012-05-11].
  2. Otepää – Tehvandi (pol.). skisprungschanzen.com. [dostęp 2012-05-11].
  3. Harstad – Kveldteigen Hoppanlegg (pol.). skisprungschanzen.com. [dostęp 2012-05-11].
  4. Martyna Szydłowska: Lundby i Tande mistrzami Norwegii na igelicie. skokinarciarskie.pl, 2016-10-29. [dostęp 2016-10-31].
  5. Skład drużyny: Jan Schmid, Espen Andersen, Jarl Magnus Riiber, Jørgen Gråbak
  6. Skład drużyny: Jan Schmid, Jarl Magnus Riiber
  7. Skład drużyny: Espen Bjørnstad, Jan Schmid, Jørgen Gråbak, Jarl Magnus Riiber
  8. Skład drużyny: Sindre Pettersen, Jarl Magnus Riiber, Sigmund Kielland, Emil Vilhelmsen
  9. Skład drużyny: Simen Tiller, Harald Johnas Riiber, Jarl Magnus Riiber, Lars Burås
  10. Zgodnie z regulaminem LGP 2017 do końcowej klasyfikacji zaliczani byli tylko zawodnicy, którzy wystartowali we wszystkich zawodach. W nawiasie podano lokatę zawodnika nie uwzględniając tej reguły.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]