Daniel-André Tande

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Daniel-André Tande
Daniel-André Tande
Data i miejsce urodzenia 24 stycznia 1994
Narwik, Norwegia
Klub Kongsberg IF
Wzrost 182 cm
Debiut w PŚ 11 stycznia 2014 w Tauplitz (31. miejsce)
Pierwsze punkty w PŚ 12 stycznia 2014 w Tauplitz (15. miejsce)
Pierwsze podium w PŚ 22 listopada 2015 w Klingenthal (1. miejsce)
Pierwsze zwycięstwo w PŚ 22 listopada 2015 w Klingenthal
Rekord życiowy 243,5 m na Letalnicy w Planicy (24 marca 2018)
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Norwegia
Igrzyska olimpijskie
Złoto Pjongczang 2018 duża druż.
Mistrzostwa świata
Srebro Lahti 2017 duża druż.
Mistrzostwa świata w lotach
Złoto Tauplitz 2016 drużynowo
Złoto Oberstdorf 2018 indywidualnie
Złoto Oberstdorf 2018 drużynowo
Mistrzostwa świata juniorów
Brąz Val di Fiemme 2014 drużynowo
Puchar Świata w skokach narciarskich
FIS Crystal Globe.svg 3. miejsce
2016/2017
FIS Crystal Globe.svg 3. miejsce
2017/2018
Turniej Czterech Skoczni
Bronze medal with cup.svg 3. miejsce
2016/2017
Willingen Five
Bronze medal with cup.svg 3. miejsce
2018
Letni Puchar Kontynentalny
Gold medal with cup.svg 1. miejsce
2015

Daniel-André Tande (ur. 24 stycznia 1994 w Narwiku) – norweski skoczek narciarski, reprezentant Kongsberg IF. Drużynowy złoty medalista Zimowych Igrzysk Olimpijskich 2018. Indywidualny mistrz świata w lotach narciarskich z 2018 oraz drużynowy złoty medalista z 2016 i 2018. Drużynowy srebrny medalista Mistrzostw Świata w Narciarstwie Klasycznym 2017, a także brązowy z Mistrzostw Świata Juniorów w Narciarstwie Klasycznym 2014. Trzeci zawodnik klasyfikacji generalnej Pucharu Świata 2016/2017 i Pucharu Świata 2017/2018. Zwycięzca Letniego Pucharu Kontynentalnego 2015. Medalista mistrzostw kraju.

Spis treści

Przebieg kariery[edytuj | edytuj kod]

Lata 2009–2013[edytuj | edytuj kod]

W grudniu 2009 zadebiutował na zawodach FIS Cup w norweskim Notodden. Nie udało mu się znaleźć w najlepszej trzydziestce[1]. Rok później w konkursach w tej samej miejscowości był 11. i 7. W lutym 2011 wziął udział w zawodach skoków narciarskich na Zimowym Olimpijskim Festiwalu Młodzieży Europy w Libercu. Zajął 4. miejsce w zawodach indywidualnych i 6. w drużynowych[2].

W sezonie 2011/2012 zadebiutował w zawodach Pucharu Kontynentalnego. 17 lutego w Oslo zajął 20. miejsce[3]. Wziął udział w Mistrzostwach Świata Juniorów 2013 w Libercu. Zajął 32. miejsce w zawodach indywidualnych i 5. w drużynowych[4].

Lata 2013–2015[edytuj | edytuj kod]

Po zajęciu 2. pozycji w konkursie Pucharu Kontynentalnego w Engelbergu w grudniu 2013, Tande otrzymał szansę debiutu w Pucharze Świata. 11 stycznia 2014 na skoczni mamuciej Kulm zajął 31. miejsce. Dzień później był 15., zdobywając pierwsze w karierze punkty. 1 lutego tego samego roku zdobył brązowy medal w konkursie drużynowym skoków narciarskich na Mistrzostwach Świata Juniorów w Narciarstwie Klasycznym 2014[5].

Dwukrotnie stanął na podium Letniego Grand Prix 2014: był 2. i 3. w konkursach w Hakubie. Poza tym jeszcze dwukrotnie zajął pozycje w pierwszej dziesiątce cyklu. W pierwszej części sezonu zimowego 2014/2015 występował w Pucharze Świata, zajmując między innymi 8. miejsce w konkursie w Niżnym Tagile 14 grudnia 2014. Od połowy lutego startował w Pucharze Kontynentalnym, w siedmiu startach pięciokrotnie stając na podium[6].

Sezon 2015/2016[edytuj | edytuj kod]

Zwyciężył w czterech konkursach Letniego Pucharu Kontynentalnego 2015[7].

22 listopada 2015 Tande zwyciężył w otwierającym sezon 2015/2016 Pucharu Świata konkursie w Klingenthal, tym samym po raz pierwszy stając na podium zawodów indywidualnych w tym cyklu. W rozgrywanych w grudniu zawodach Pucharu Świata najwyżej znalazł się na 5. miejscu. W styczniu wystąpił na Mistrzostwach Świata w Lotach Narciarskich 2016, gdzie zajął 18. pozycję indywidualnie, a także zdobył, wraz z Andersem Fannemelem, Johannem André Forfangiem i Kennethem Gangnesem, złoty medal w zawodach drużynowych[7].

W drugiej połowie sezonu regularnie zajmował miejsca w najlepszej dziesiątce, w lutym 2016 jeszcze trzykrotnie stając na podium zawodów indywidualnych Pucharu Świata: był drugi w Lahti i Kuopio oraz trzeci w Ałmaty[7]. W klasyfikacji generalnej Pucharu Świata 2015/2016 zajął 7. miejsce z 985 punktami[8].

Sezon 2016/2017[edytuj | edytuj kod]

Wystartował w czterech konkursach Letniego Grand Prix 2016 najwyżej sklasyfikowanym będąc na 4. miejscu w Hakubie[9].

Dobrze rozpoczął sezon 2016/2017 Pucharu Świata, na przełomie listopada i grudnia w Kuusamo, Klingenthal i Lillehammer trzykrotnie z rzędu zajmując drugie miejsce. Po 4. pozycji w Oberstdorfie oraz zwycięstwach w Garmisch-Partenkirchen i Innsbrucku[9] Tande był liderem 65. Turnieju Czterech Skoczni, jednak nieudany skok w ostatniej serii konkursu w Bischofshofen zepchnął go na 3. miejsce klasyfikacji generalnej[10].

15 stycznia 2017 zajął 2. pozycję w konkursie Pucharu Świata w Wiśle. W kolejnych tygodniach regularnie zajmował w Pucharze Świata miejsca w pierwszej dziesiątce indywidualnie, nie stając jednak na podium. Wystąpił na Mistrzostwach Świata w Narciarstwie Klasycznym 2017, indywidualnie zajmując 15. miejsce na skoczni normalnej oraz 10. na skoczni dużej, był też 5. w konkursie drużyn mieszanych, zaś w zawodach drużynowych mężczyzn zdobył, wraz z Andersem Fannemelem, Johannem André Forfangiem i Andreasem Stjernenem, srebrny medal[9]. Puchar Świata 2016/2017 Tande zakończył na 3. miejscu klasyfikacji generalnej, zdobywając 1201 punktów[8].

Sezon 2017/2018[edytuj | edytuj kod]

W Letnim Grand Prix 2017 dwukrotnie kończył zawody indywidualne w pierwszej dziesiątce[11].

W kilku pierwszych konkursach sezonu 2017/2018 Pucharu Świata zajmował miejsca w najlepszej dziesiątce. Stawał na podium 2 grudnia 2017 w Niżnym Tagile, gdzie był drugi, a także 10 grudnia w Titisee-Neustadt, gdzie zajął 3. lokatę. Po słabszych występach w dwóch pierwszych konkursach 66. Turnieju Czterech Skoczni zajął 2. miejsce w Innsbrucku. Na tej samej pozycji ukończył konkurs na Kulm. Wystartował na Mistrzostwach Świata w Lotach Narciarskich 2018. Zdobył na nich złote medale zarówno w konkursie indywidualnym, w którym wyprzedził o 13,3 pkt Kamila Stocha i o 24,3 pkt Richarda Freitaga, jak i w zawodach drużynowych, w których startował w zespole z Robertem Johanssonem, Andreasem Stjernenem i Johannem André Forfangiem[11].

3 lutego 2018 wygrał konkurs Pucharu Świata w ramach Willingen Five. Wystąpił na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 2018. Indywidualnie w zawodach w Pjongczangu zajął 6. miejsce na skoczni normalnej i 4. na skoczni dużej, zaś w konkursie drużynowym wraz z Stjernenem, Forfangiem i Johanssonem zdobył złoty medal. W marcu 2018 wygrał w rozgrywanych w ramach Raw Air 2018 zawodach w Oslo, zajął też 3. miejsce w Vikersund. W kończących sezon Pucharu Świata zawodach w Planicy również zajął 3. pozycję[11]. Zdobyte w trakcie sezonu 985 punktów pozwoliło mu zająć 3. miejsce w klasyfikacji generalnej cyklu[8].

Mistrzostwa Norwegii[edytuj | edytuj kod]

Tande zdobywał medale mistrzostw Norwegii. Indywidualnie zwyciężył w 2017[12], a w letnich mistrzostwach kraju zdobył złoto w 2015 (na skoczni normalnej i dużej)[13][14], 2016[15] i 2017[16] oraz brąz na skoczni dużej w 2014[17]. W drużynie, reprezentując okręg Buskerud, zdobywał brązowe medale w 2012[18] i 2013[19].

Igrzyska olimpijskie Olympic rings without rims.svg[edytuj | edytuj kod]

Indywidualnie[edytuj | edytuj kod]

2018 Korea Południowa Pjongczang 6. miejsce (K-98), 4. miejsce (K-125)

Drużynowo[edytuj | edytuj kod]

2018 Korea Południowa Pjongczang złoty medal[a]

Starty D. A. Tande na igrzyskach olimpijskich – szczegółowo[edytuj | edytuj kod]

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Nota Strata Zwycięzca
6. 10 lutego 2018 Korea Południowa Pjongczang Alpensia Jumping Park K-98 HS-109 indywid. 103,5 m 111,5 m 242,3 pkt 17,0 pkt Andreas Wellinger
4. 17 lutego 2018 Korea Południowa Pjongczang Alpensia Jumping Park K-125 HS-142 indywid. 131,0 m 138,5 m 273,1 pkt 12,6 pkt Kamil Stoch
1.Gold medal.svg 19 lutego 2018 Korea Południowa Pjongczang Alpensia Jumping Park K-125 HS-142 druż.[a] 136,0 m 140,5 m 1098,5 pkt (287,3 pkt)

Mistrzostwa świata[edytuj | edytuj kod]

Indywidualnie[edytuj | edytuj kod]

2017 Finlandia Lahti 15. miejsce (K-90), 10. miejsce (K-116)

Drużynowo[edytuj | edytuj kod]

2017 Finlandia Lahti 5. miejsce (drużyna mieszana/K-90)[b], srebrny medal (K-116)[c]

Starty D. A. Tande na mistrzostwach świata – szczegółowo[edytuj | edytuj kod]

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Nota Strata Zwycięzca
15. 25 lutego 2017 Finlandia Lahti Salpausselkä K-90 HS-100 indywid. 92,5 m 94,5 m 243,5 pkt 27,3 pkt Stefan Kraft
5. 26 lutego 2017 Finlandia Lahti Salpausselkä K-90 HS-100 druż. mix.[b] 91,0 m 95,0 m 877,8 pkt (239,5 pkt) 157,7 pkt Niemcy
10. 2 marca 2017 Finlandia Lahti Salpausselkä K-116 HS-130 indywid. 121,5 m 129,5 m 261,3 pkt 18,0 pkt Stefan Kraft
2.FIS silver medal.png 4 marca 2017 Finlandia Lahti Salpausselkä K-116 HS-130 druż.[c] 126,0 m 126,0 m 1078,5 pkt (270,9 pkt) 25,7 pkt Polska

Mistrzostwa świata w lotach narciarskich[edytuj | edytuj kod]

Indywidualnie[edytuj | edytuj kod]

2016 Austria Tauplitz 18. miejsce
2018 Niemcy Oberstdorf złoty medal

Drużynowo[edytuj | edytuj kod]

2016 Austria Tauplitz złoty medal[d]
2018 Niemcy Oberstdorf złoty medal[e]

Starty D. A. Tande na mistrzostwach świata w lotach – szczegółowo[edytuj | edytuj kod]

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Skok 3 Skok 4 Nota Strata Zwycięzca
18. 15–16 stycznia 2016 Austria Tauplitz Kulm K-200 HS-225 indywid. 209,5 m 180,5 m 192,5 m [f] 497,5 pkt 142,6 pkt Peter Prevc
1.FIS gold medal.png 17 stycznia 2016 Austria Tauplitz Kulm K-200 HS-225 druż.[d] 206,5 m 215,5 m 1467,7 pkt (361,7 pkt)
1.FIS gold medal.png 19–20 stycznia 2018 Niemcy Oberstdorf im. Heiniego Klopfera K-200 HS-235 indywid. 212,0 m 227,0 m 200,0 m [f] 651,9 pkt
1.FIS gold medal.png 21 stycznia 2018 Niemcy Oberstdorf im. Heiniego Klopfera K-200 HS-235 druż.[e] 224,0 m 202,5 m 1662,2 pkt (430,0 pkt)

Mistrzostwa świata juniorów[edytuj | edytuj kod]

Indywidualnie[edytuj | edytuj kod]

2013 Czechy Liberec 32. miejsce
2014 Włochy Val di Fiemme/Predazzo 14. miejsce

Drużynowo[edytuj | edytuj kod]

2013 Czechy Liberec 5. miejsce[g]
2014 Włochy Val di Fiemme/Predazzo brązowy medal[h]

Starty D. A. Tande na mistrzostwach świata juniorów – szczegółowo[edytuj | edytuj kod]

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Nota Strata Zwycięzca
32. 24 stycznia 2013 Czechy Liberec Ještěd K-90 HS-100 indywid. 90,0 m 112,0 pkt 171,5 pkt Jaka Hvala
5. 26 stycznia 2013 Czechy Liberec Ještěd K-90 HS-100 druż.[g] 95,5 m 100,0 m 967,0 pkt (259,5 pkt) 119,5 pkt Słowenia
14. 31 stycznia 2014 Włochy Predazzo Trampolino Dal Ben K-95 HS-106 indywid. 84,5 m 94,5 m 211,2 pkt 20,3 pkt Jakub Wolny
3.Bronze medal with cup.svg 1 lutego 2014 Włochy Predazzo Trampolino Dal Ben K-95 HS-106 druż.[h] 97,0 m 98,5 m 1011,4 pkt (255,4 pkt) 15,6 pkt Polska

Puchar Świata[edytuj | edytuj kod]

Miejsca w klasyfikacji generalnej[edytuj | edytuj kod]

Sezon Miejsce
2013/2014 64.
2014/2015 45.
2015/2016 7.
2016/2017 3.
2017/2018 3.

Zwycięstwa w konkursach indywidualnych Pucharu Świata chronologicznie[edytuj | edytuj kod]

Nr Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota Przypisy
1. 22 listopada 2015 Niemcy Klingenthal Vogtland Arena K-125 HS-140 142,0 m 140,5 m 268,7 pkt
2. 1 stycznia 2017 Niemcy Garmisch-Partenkirchen Große Olympiaschanze K-125 HS-140 138,0 m 142,0 m 289,2 pkt * TCS 2016/2017
3. 4 stycznia 2017 Austria Innsbruck Bergisel K-120 HS-130 128,5 m 125,7 pkt * TCS 2016/2017
4. 3 lutego 2018 Niemcy Willingen Mühlenkopfschanze K-130 HS-145 148,0 m 146,5 m 261,3 pkt * WF 2018
5. 11 marca 2018 Norwegia Oslo Holmenkollbakken K-120 HS-134 125,0 m 132,0 m 258,1 pkt * RA 2018

Miejsca na podium[edytuj | edytuj kod]

Sezon PŚ 1. miejsce 2. miejsce 3. miejsce Razem
2013/2014
2014/2015
2015/2016 1 2 1 4
2016/2017 2 4 6
2017/2018 2 3 3 8
Suma 5 9 4 18

Miejsca na podium w konkursach indywidualnych Pucharu Świata chronologicznie[edytuj | edytuj kod]

Nr Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota Lok. Strata Zwycięzca
1. 22 listopada 2015 Niemcy Klingenthal Vogtland Arena K-125 HS-140 142,0 m 140,5 m 268,7 pkt 1.
2. 19 lutego 2016 Finlandia Lahti Salpausselkä K-116 HS-130 126,5 m 127,0 m 263,0 pkt 2. 2,4 pkt Michael Hayböck
3. 23 lutego 2016 Finlandia Kuopio Puijo K-120 HS-127 131,5 m 127,0 m 257,2 pkt 2. 7,3 pkt Michael Hayböck
4. 27 lutego 2016 Kazachstan Ałmaty Gornyj Gigant K-125 HS-140 140,5 m 139,5 m 310,9 pkt 3. 15,0 pkt Peter Prevc
5. 26 listopada 2016 Finlandia Kuusamo Rukatunturi K-120 HS-142 131,5 m 139,0 m 279,0 pkt 2. 11,6 pkt Severin Freund
6. 4 grudnia 2016 Niemcy Klingenthal Vogtland Arena K-125 HS-140 136,5 m 143,0 m 286,7 pkt 2. 0,2 pkt Domen Prevc
7. 10 grudnia 2016 Norwegia Lillehammer Lysgårdsbakken K-123 HS-138 136,0 m 137,5 m 290,8 pkt 2. 10,4 pkt Domen Prevc
8. 1 stycznia 2017 Niemcy Garmisch-Partenkirchen Große Olympiaschanze K-125 HS-140 138,0 m 142,0 m 289,2 pkt 1.
9. 4 stycznia 2017 Austria Innsbruck Bergisel K-120 HS-130 128,5 m 125,7 pkt 1.
10. 15 stycznia 2017 Polska Wisła im. Adama Małysza K-120 HS-134 128,5 m 134,5 m 270,5 pkt 2. 1,2 pkt Kamil Stoch
11. 2 grudnia 2017 Rosja Niżny Tagił Aist K-120 HS-134 141,0 m 134,0 m 266,9 pkt 2. 0,6 pkt Richard Freitag
12. 10 grudnia 2017 Niemcy Titisee-Neustadt Hochfirstschanze K-125 HS-142 135,5 m 122,5 pkt 3. 5,9 pkt Richard Freitag
13. 4 stycznia 2018 Austria Innsbruck Bergisel K-120 HS-130 129,5 m 125,0 m 255,6 pkt 2. 14,5 pkt Kamil Stoch
14. 13 stycznia 2018 Austria Tauplitz Kulm K-200 HS-235 210,5 m 240,5 m 405,1 pkt 2. 2,5 pkt Andreas Stjernen
15. 3 lutego 2018 Niemcy Willingen Mühlenkopfschanze K-130 HS-145 148,0 m 146,5 m 261,3 pkt 1.
16. 11 marca 2018 Norwegia Oslo Holmenkollbakken K-120 HS-134 125,0 m 132,0 m 258,1 pkt 1.
17. 18 marca 2018 Norwegia Vikersund Vikersundbakken K-200 HS-240 231,5 m 243,0 m 436,6 pkt 3. 7,7 pkt Robert Johansson
18. 25 marca 2018 Słowenia Planica Letalnica K-200 HS-240 243,5 m 234,5 m 439,6 pkt 3. 16,0 pkt Kamil Stoch

Miejsca w poszczególnych konkursach Pucharu Świata[edytuj | edytuj kod]

stan na 16 grudnia 2018

Sezon 2013/2014
Klingenthal HS140 Kuusamo HS142 Lillehammer HS100 Lillehammer HS138 Titisee-Neustadt HS142 Titisee-Neustadt HS142 Engelberg HS137 Engelberg HS137 Oberstdorf HS137 Garmisch-Partenkirchen HS140 Innsbruck HS130 Bischofshofen HS140 Tauplitz HS200 Tauplitz HS200 Wisła HS134 Zakopane HS134 Sapporo HS134 Sapporo HS134 Willingen HS145 Willingen HS145 Falun HS134 Lahti HS130 Lahti HS130 Kuopio HS127 Trondheim HS140 Oslo HS134 Planica HS139 Planica HS139 punkty
- - q q - - - - - - - - 31 15 17 48 - - - - - - - - - - - - 30
Sezon 2014/2015
Klingenthal HS140 Kuusamo HS142 Kuusamo HS142 Lillehammer HS138 Lillehammer HS138 Niżny Tagił HS134 Niżny Tagił HS134 Engelberg HS137 Engelberg HS137 Oberstdorf HS137 Garmisch-Partenkirchen HS140 Innsbruck HS130 Bischofshofen HS140 Tauplitz HS225 Wisła HS134 Zakopane HS134 Sapporo HS134 Sapporo HS134 Willingen HS145 Willingen HS145 Titisee-Neustadt HS142 Titisee-Neustadt HS142 Vikersund HS225 Vikersund HS225 Lahti HS130 Kuopio HS100 Trondheim HS140 Oslo HS134 Oslo HS134 Planica HS225 Planica HS225 punkty
- - - 25 - 19 8 30 48 q 34 47 14 q 46 35 - - q 37 - - 19 - - - - - - - - 81
Sezon 2015/2016
Klingenthal HS140 Lillehammer HS100 Lillehammer HS100 Niżny Tagił HS134 Niżny Tagił HS134 Engelberg HS137 Engelberg HS137 Oberstdorf HS137 Garmisch-Partenkirchen HS140 Innsbruck HS130 Bischofshofen HS140 Willingen HS145 Zakopane HS134 Sapporo HS134 Sapporo HS134 Trondheim HS140 Vikersund HS225 Vikersund HS225 Vikersund HS225 Lahti HS130 Lahti HS100 Kuopio HS127 Ałmaty HS140 Ałmaty HS140 Wisła HS134 Titisee-Neustadt HS142 Planica HS225 Planica HS225 Planica HS225 punkty
1 6 13 6 5 25 16 10 30 46 21 6 11 35 9 7 9 9 5 2 7 2 4 3 7 8 12 8 12 985
Sezon 2016/2017
Kuusamo HS142 Kuusamo HS142 Klingenthal HS140 Lillehammer HS138 Lillehammer HS138 Engelberg HS140 Engelberg HS140 Oberstdorf HS137 Garmisch-Partenkirchen HS140 Innsbruck HS130 Bischofshofen HS140 Wisła HS134 Wisła HS134 Zakopane HS134 Willingen HS145 Oberstdorf HS225 Oberstdorf HS225 Sapporo HS137 Sapporo HS137 Pjongczang HS140 Pjongczang HS109 Oslo HS134 Trondheim HS140 Vikersund HS225 Planica HS225 Planica HS225 punkty
14 2 2 2 4 4 11 4 1 1 26 4 2 7 4 4 4 7 5 6 5 7 10 32 13 - 1201
Sezon 2017/2018
Wisła HS134 Kuusamo HS142 Niżny Tagił HS134 Niżny Tagił HS134 Titisee-Neustadt HS142 Engelberg HS140 Engelberg HS140 Oberstdorf HS137 Garmisch-Partenkirchen HS140 Innsbruck HS130 Bischofshofen HS140 Tauplitz HS235 Zakopane HS140 Willingen HS145 Willingen HS145 Lahti HS130 Oslo HS134 Lillehammer HS140 Trondheim HS140 Vikersund HS240 Planica HS240 Planica HS240 punkty
5 4 2 5 3 4 10 20 15 2 12 2 - 1 5 18 1 10 15 3 q 3 985
Sezon 2018/2019
Wisła HS134 Kuusamo HS142 Kuusamo HS142 Niżny Tagił HS134 Niżny Tagił HS134 Engelberg HS140 Engelberg HS140 Oberstdorf HS137 Garmisch-Partenkirchen HS142 Innsbruck HS128 Bischofshofen HS142 Predazzo HS135 Predazzo HS135 Zakopane HS140 Sapporo HS137 Sapporo HS137 Oberstdorf HS235 Oberstdorf HS235 Oberstdorf HS235 Lahti HS130 Willingen HS145 Willingen HS145 Oslo HS134 Lillehammer HS140 Trondheim HS140 Vikersund HS240 Planica HS240 Planica HS240 punkty
36 33 24 46 21 - - 17
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30

 -  – dyskwalifikacja  q  – dyskwalifikacja w kwalifikacjach
 q  – zawodnik nie zakwalifikował się  -  – zawodnik nie wystartował

Turniej Czterech Skoczni[edytuj | edytuj kod]

Miejsca w klasyfikacji generalnej[edytuj | edytuj kod]

Sezon Miejsce
2014/2015 40.
2015/2016 24.
2016/2017 3.
2017/2018 8.

Raw Air[edytuj | edytuj kod]

Miejsca w klasyfikacji generalnej[edytuj | edytuj kod]

Sezon Miejsce
2017 19.
2018 5.

Willingen Five[edytuj | edytuj kod]

Miejsca w klasyfikacji generalnej[edytuj | edytuj kod]

Sezon Miejsce
2018 3.

Planica 7[edytuj | edytuj kod]

Miejsca w klasyfikacji generalnej[edytuj | edytuj kod]

Sezon Miejsce
2018 19.

Puchar Świata w lotach[edytuj | edytuj kod]

Miejsca w klasyfikacji generalnej[edytuj | edytuj kod]

Sezon Miejsce
2013/2014 22.
2014/2015 42.
2015/2016 9.
2016/2017 11.
2017/2018 5.

Letnie Grand Prix[edytuj | edytuj kod]

Miejsca w klasyfikacji generalnej[edytuj | edytuj kod]

Sezon Miejsce
2014 10.
2015 79.
2016 19.
2017 19.

Miejsca na podium w konkursach indywidualnych LGP chronologicznie[edytuj | edytuj kod]

Nr Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota Miejsce Strata Zwycięzca
1. 23 sierpnia 2014 Japonia Hakuba Olimpijska K-120 HS-131 128,5 m 127,5 m 269,4 pkt 3. 8,1 pkt Phillip Sjøen
2. 24 sierpnia 2014 Japonia Hakuba Olimpijska K-120 HS-131 129,0 m 135,0 m 249,2 pkt 2. 14,3 pkt Phillip Sjøen

Miejsca w poszczególnych konkursach LGP[edytuj | edytuj kod]

stan po zakończeniu LGP 2018

2014
Wisła Einsiedeln Courchevel Hakuba Hakuba Ałmaty Ałmaty Hinzenbach Klingenthal punkty
- 8 10 3 2 - - - - 198
2015
Wisła Hinterzarten Courchevel Einsiedeln Hakuba Hakuba Czajkowski Czajkowski Ałmaty Ałmaty Hinzenbach punkty
35 23 - - - - - - - - - 8
2016
Courchevel HS132 Wisła HS134 Hinterzarten HS108 Einsiedeln HS117 Hakuba HS131 Hakuba HS131 Czajkowski HS140 Czajkowski HS140 Hinzenbach HS94 Klingenthal HS140 punkty
- - - - 9 4 - - 35 9 108
2017
Wisła HS134 Hinterzarten HS108 Courchevel HS132 Hakuba HS131 Hakuba HS131 Czajkowski HS140 Czajkowski HS140 Hinzenbach HS94 Klingenthal HS140 punkty
4 - 11 - - - - - 4 124
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30

 -  – dyskwalifikacja
 -  – zawodnik nie wystartował

Puchar Kontynentalny[edytuj | edytuj kod]

Miejsca w klasyfikacji generalnej[edytuj | edytuj kod]

Sezon Miejsce
2011/2012 105.
2012/2013 131.
2013/2014 43.
2014/2015 14.

Zwycięstwa w konkursach indywidualnych Pucharu Kontynentalnego chronologicznie[edytuj | edytuj kod]

Lp. Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota
1. 28 lutego 2015 Niemcy Titisee-Neustadt Hochfirstschanze K-125 HS-142 143,5 m 130,5 m 260,5 pkt
2. 8 marca 2015 Austria Seefeld in Tirol Toni-Seelos-Olympiaschanze K-99 HS-109 104,0 m 103,0 m 254,1 pkt

Miejsca na podium w konkursach indywidualnych Pucharu Kontynentalnego chronologicznie[edytuj | edytuj kod]

Lp. Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota Lok. Strata Zwycięzca
1. 28 grudnia 2013 Szwajcaria Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-137 130,0 m 131,5 m 280,1 pkt 2. 0,8 pkt Manuel Poppinger
2. 28 lutego 2015 Niemcy Titisee-Neustadt Hochfirstschanze K-125 HS-142 130,5 m 135,5 m 247,8 pkt 3. 6,6 pkt Kenneth Gangnes
3. 28 lutego 2015 Niemcy Titisee-Neustadt Hochfirstschanze K-125 HS-142 143,5 m 130,5 m 260,5 pkt 1.
4. 7 marca 2015 Austria Seefeld in Tirol Toni-Seelos-Olympiaschanze K-99 HS-109 98,5 m 104,0 m 240,0 pkt 3. 5,3 pkt Dawid Kubacki
5. 8 marca 2015 Austria Seefeld in Tirol Toni-Seelos-Olympiaschanze K-99 HS-109 104,0 m 103,0 m 254,1 pkt 1.
6. 14 marca 2015 Rosja Niżny Tagił Aist K-120 HS-134 121,5 m 133,0 m 235,3 pkt 3. 12,1 pkt Anže Semenič

Miejsca w poszczególnych konkursach Pucharu Kontynentalnego[edytuj | edytuj kod]

stan po zakończeniu sezonu 2016/2017

Sezon 2011/2012
Rovaniemi Rovaniemi Ałmaty Ałmaty Erzurum Erzurum Engelberg Engelberg Titisee-Neustadt Titisee-Neustadt Sapporo Sapporo Sapporo Bischofshofen Bischofshofen Brotterode Brotterode Iron Mountain Oslo Oslo Oslo Wisła Wisła Predazzo Predazzo Kuopio Kuopio punkty
- - - - - - - - - - - - - - - - - - 20 - 34 - - - - - - 11
Sezon 2012/2013
Ałmaty Ałmaty Engelberg Engelberg Zakopane Zakopane Sapporo Sapporo Sapporo Bischofshofen Bischofshofen Titisee-Neustadt Titisee-Neustadt Planica Planica Iron Mountain Iron Mountain Iron Mountain Brotterode Brotterode Wisła Wisła Liberec Liberec Vikersund Vikersund Niżny Tagił Niżny Tagił punkty
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - 32 26 - - 5
Sezon 2013/2014
Rena Rena Lahti Lahti Engelberg Engelberg Courchevel Courchevel Sapporo Sapporo Sapporo Sapporo Iron Mountain Iron Mountain Brotterode Brotterode Brotterode Seefeld Seefeld Falun Falun Zakopane Zakopane Niżny Tagił punkty
42 25 - - 13 2 - - - - - - - - - - - - - - - 15 36 - 122
Sezon 2014/2015
Rena Rena Rena Engelberg Engelberg Wisła Wisła Sapporo Sapporo Sapporo Planica Planica Zakopane Zakopane Brotterode Lahti Lahti Iron Mountain Iron Mountain Titisee-Neustadt Titisee-Neustadt Titisee-Neustadt Seefeld Seefeld Niżny Tagił Niżny Tagił punkty
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - 3 1 9 3 1 3 34 409
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30

 -  – dyskwalifikacja  -  – zawodnik nie wystartował

Letni Puchar Kontynentalny[edytuj | edytuj kod]

Miejsca w klasyfikacji generalnej[edytuj | edytuj kod]

Sezon Miejsce
2013 73.
2014 81.
2015 1.

Miejsca na podium w konkursach indywidualnych Letniego Pucharu Kontynentalnego chronologicznie[edytuj | edytuj kod]

Lp. Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota Lok. Strata Zwycięzca
1. 12 września 2015 Austria Stams Brunnentalschanzen K-105 HS-115 113,0 m 117,0 m 275,5 pkt 1.
2. 13 września 2015 Austria Stams Brunnentalschanzen K-105 HS-115 112,5 m 111,5 m 261,2 pkt 1.
3. 20 września 2015 Norwegia Oslo Midtstubakken K-95 HS-106 104,0 m 102,0 m 247,7 pkt 1.
4. 3 października 2015 Niemcy Klingenthal Vogtland Arena K-125 HS-140 134,0 m 146,0 m 290,1 pkt 1.

Miejsca w poszczególnych konkursach Letniego Pucharu Kontynentalnego[edytuj | edytuj kod]

stan po zakończeniu LPK 2017

2013
Stams Stams Kranj Kranj Kuopio Kuopio Lillehammer Lillehammer Klingenthal Klingenthal punkty
- - - - - - 61 18 - - 13
2014
Kranj Kranj Wisła Wisła Kuopio Kuopio Frenštát pod Radhoštěm Frenštát pod Radhoštěm Klingenthal Klingenthal Stams Stams Trondheim Trondheim punkty
- - 17 22 - - - - - - - - - - 23
2015
Kranj Kranj Wisła Wisła Kuopio Kuopio Frenštát pod Radhoštěm Frenštát pod Radhoštěm Stams Stams Oslo Oslo Klingenthal Klingenthal punkty
26 4 - - - - - - 1 1 4 1 1 - 505
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30 

 -  – dyskwalifikacja  -  – zawodnik nie wystartował

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Skład zespołu: Daniel-André Tande, Andreas Stjernen, Johann André Forfang, Robert Johansson
  2. a b Skład zespołu: Silje Opseth, Daniel-André Tande, Maren Lundby, Andreas Stjernen
  3. a b Skład zespołu: Anders Fannemel, Johann André Forfang, Daniel-André Tande, Andreas Stjernen
  4. a b Skład zespołu: Anders Fannemel, Johann André Forfang, Daniel-André Tande, Kenneth Gangnes
  5. a b Skład zespołu: Robert Johansson, Andreas Stjernen, Johann André Forfang, Daniel-André Tande
  6. a b Seria konkursowa została odwołana.
  7. a b Skład zespołu: Daniel-André Tande, Jonas Gropen Søgård, Sigurd Nymoen Søberg, Mats Søhagen Berggaard
  8. a b Skład zespołu: Daniel-André Tande, Johann André Forfang, Hans Petter Bergquist, Mats Søhagen Berggaard

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. TANDE Daniel-Andre - Biographie (ang.). data.fis-ski.com. [dostęp 2014-09-09].
  2. TANDE Daniel-Andre - Biographie (ang.). data.fis-ski.com. [dostęp 2014-09-09].
  3. TANDE Daniel-Andre - Biographie (ang.). data.fis-ski.com. [dostęp 2014-09-09].
  4. TANDE Daniel-Andre - Biographie (ang.). data.fis-ski.com. [dostęp 2014-09-09].
  5. TANDE Daniel-Andre - Biographie (ang.). data.fis-ski.com. [dostęp 2014-01-16].
  6. TANDE Daniel-Andre - Biographie (ang.). data.fis-ski.com. [dostęp 2018-04-30].
  7. a b c TANDE Daniel-Andre - Biographie (ang.). data.fis-ski.com. [dostęp 2018-04-30].
  8. a b c TANDE Daniel-Andre - Biographie (ang.). data.fis-ski.com. [dostęp 2018-04-30].
  9. a b c TANDE Daniel-Andre - Biographie (ang.). data.fis-ski.com. [dostęp 2017-04-15].
  10. Adam Bucholz, Marcin Hetnał: TCS w Bischofshofen: Kamil Stoch nokautuje i wygrywa TCS! Piotr Żyła trzeci w konkursie i drugi w turnieju!. skijumping.pl, 2017-01-06. [dostęp 2017-04-15].
  11. a b c TANDE Daniel-Andre - Biographie (ang.). data.fis-ski.com. [dostęp 2018-04-30].
  12. Piotr Bąk: Daniel–Andre Tande mistrzem Norwegii. skijumping.pl, 2017-01-25. [dostęp 2018-04-30].
  13. Martyna Szydłowska: Tande i Lundby mistrzami Norwegii na K-90. skokinarciarskie.pl, 2015-10-10. [dostęp 2018-04-30].
  14. Martyna Szydłowska: Tande i Jahr mistrzami na dużej skoczni. skokinarciarskie.pl, 2015-10-11. [dostęp 2018-04-30].
  15. Dominik Formela: Tande i Lundby najlepsi w Norwegii. skijumping.pl, 2016-10-29. [dostęp 2018-04-30].
  16. Dominik Formela: Tande i Lundby letnimi mistrzami Norwegii. skijumping.pl, 2017-10-28. [dostęp 2018-04-30].
  17. Martyna Szydłowska: Sjøen lepszy od Bardala w mistrzostwach Norwegii. skokinarciarskie.pl, 2014-09-04. [dostęp 2018-04-30].
  18. Adrian Dworakowski: Oppland drużynowym Mistrzem Norwegii. skijumping.pl, 2012-03-25. [dostęp 2018-04-30].
  19. Sølv og bronse til Jenny og Gyda (norw.). nrk.no, 2012-11-17. [dostęp 2018-04-30].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]