Kazimierz Witaszewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kazimierz Witaszewski
Data i miejsce urodzenia 14 września 1906
Łódź
Data i miejsce śmierci 28 lutego 1992
Łódź
Prezydent Łodzi
Okres od 25 stycznia 1945
do 7 marca 1945
Przynależność polityczna Polska Partia Robotnicza
Poprzednik Jan Kwapiński
Następca Kazimierz Mijal
Odznaczenia
Order Sztandaru Pracy I klasy Order Sztandaru Pracy I klasy Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Order Krzyża Grunwaldu III klasy Krzyż Walecznych (1920-1941) Medal 30-lecia Polski Ludowej Medal 40-lecia Polski Ludowej Medal za Warszawę 1939–1945 Brązowy Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Medal 10-lecia Polski Ludowej Medal „Za Zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945” 40 years of victory rib.png Medal „Za Wyzwolenie Warszawy”
Nagrobek Kazimierza Witaszewskiego

Kazimierz Witaszewski (ur. 14 września 1906[1] w Łodzi, zm. 28 lutego 1992 tamże) – polski polityk i wojskowy, generał dywizji Wojska Polskiego. Prezydent Łodzi od stycznia do marca 1945; poseł do Krajowej Rady Narodowej, na Sejm Ustawodawczy oraz Sejm PRL I kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Franciszka i Marii. Przed wojną działał w związku zawodowym włókniarzy. Był także członkiem Komunistycznej Partii Polski. Po agresji Niemiec na Polskę znalazł się na terenach włączonych od ZSRR. W 1943 wstąpił do formowanego tam Wojska Polskiego, gdzie był oficerem politycznym[1]. Od 1944 członek Polskiej Partii Robotniczej. W latach 1944–1945 był sekretarzem generalnym Tymczasowej Komisji Centralnej Związków Zawodowych, a w latach 1945–1948 przewodniczącym Komitetu Centralnego Związków Zawodowych. Po wyzwoleniu Łodzi spod okupacji niemieckiej znalazł się w składzie Tymczasowego Zarządu miasta Łodzi (od 25 stycznia do 7 marca 1945). W latach 1948–1949 podsekretarz stanu w Ministerstwie Pracy i Opieki Społecznej. W latach 1949–1951 I sekretarz KW PZPR we Wrocławiu. W latach 1951–1952 kierownik Wydziału Kadr KC PZPR. W latach 1947–1948 przewodniczący Komisji Pracy i Opieki Społecznej w Sejmie Ustawodawczym[1].

Od października 1952 do października 1956 był szefem Głównego Zarządu Politycznego WP i wiceministrem obrony narodowej (zastępca marszałka Konstantego Rokossowskiego). Następnie był attaché wojskowym, morskim i lotniczym Ambasady PRL w Pradze (1957–1959)[2] i szef Zarządu w Sztabie Generalnym WP.

W październiku 1952 awansowany do stopnia generała brygady, a w lipcu 1956 do stopnia generała dywizji[1].

W latach 1960–1968 kierownik Wydziału Administracyjnego KC PZPR, sprawującego z ramienia partii nadzór nad wojskiem, aparatem bezpieczeństwa i sądownictwem, a także sprawami wyznaniowymi oraz służbą zdrowia. W latach 1945–1948 członek KC PPR, w latach 1948–1968 członek KC PZPR, w latach 1968–1971 członek Centralnej Komisji Kontroli Partyjnej PZPR. Był przeciwny jakiejkolwiek liberalizacji i odwilży. W 1956 był jednym z czołowych reprezentantów twardogłowej tzw. grupy natolińskiej w PZPR[3]. Witaszewski zwany był „generałem gazrurką” (od gazrurek, którymi należałoby, jego zdaniem, bić tzw. rewizjonistów).

Do 1990 zasiadał w Radzie Naczelnej ZBoWiD.

Pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Dane osoby z katalogu kierowniczych stanowisk partyjnych i państwowych PRL. katalog.bip.ipn.gov.pl. [dostęp 2019-03-18].
  2. Dane osoby z katalogu funkcjonariuszy aparatu bezpieczeństwa. katalog.bip.ipn.gov.pl. [dostęp 2019-03-18].
  3. Październik i „Mała stabilizacja”. W: Jerzy Eisler: Zarys dziejów politycznych Polski 1944–1989. Warszawa: POW „BGW”, 1992, s. 62. ISBN 83-7066-208-0.
  4. M.P. z 1947 r. nr 27, poz. 194

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • T. Kisielewski, Październik 1956: punkt odniesienia: mozaika faktów i poglądów: impresje historyczne, Wydawnictwo Neriton, 2001
  • H.P. Kosk, Generalicja Polska, tom II, Oficyna Wydawnicza „Ajaks”, Pruszków 2001
  • K. Koźniewski, Słownik swoich i obcych, Wydawnictwo Iskry, 1994
  • J. Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990 t. IV: S–Z, Toruń 2010
  • Leksykon Historii Polski, Wydawnictwo Wiedza Powszechna, Warszawa 1995
  • T. Mołdawa, Ludzie władzy 1944–1991, Warszawa 1991, str. 440
  • T. Pióro, Armia ze skazą: w Wojsku Polskim 1945–1968 : wspomnienia i refleksje, Czytelnik, Warszawa 1994
  • J. Poksiński, „TUN”: Tatar-Utnik-Nowicki, Wydawnictwo Bellona, Warszawa 1992
  • J. Poksiński, A. Kochański, K. Persak, Kierownictwo PPR i PZPR wobec wojska 1944–1956, Instytut Studiów Politycznych Polskiej Akademii Nauk, Warszawa 2003
  • W. Sokorski, Wspomnienia, Krajowa Agencja Wydawnicza, Warszawa 1990
  • V Kongres ZBoWiD Warszawa 8–9 maja 1974, Książka i Wiedza, Warszawa 1976
  • VII Kongres ZBoWiD, Wydawnictwo ZG ZBoWiD, Warszawa 1985