Eugeniusz Stawiński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Eugeniusz Stawiński
Poseł Eugeniusz Stawiński III kadencja.jpg
Data i miejsce urodzenia 23 września 1905
Łódź
Data śmierci 28 lipca 1989
Wiceprezes Rady Ministrów
Okres od 4 maja 1956
do 24 października 1956
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Minister przemysłu lekkiego
Okres od 2 kwietnia 1949
do 11 kwietnia 1968
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Następca Tadeusz Kunicki
Prezydent Łodzi
Okres od 17 lutego 1947
do 15 kwietnia 1949
Przynależność polityczna Polska Partia Robotnicza / Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Poprzednik Kazimierz Mijal
Następca Marian Minor
Odznaczenia
Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi
Grób Eugeniusza Stawińskiego na Powązkach; Warszawa

Eugeniusz Stawiński (ur. 23 września 1905 w Łodzi, zm. 28 lipca 1989) – polski technik tkacki i polityk. Prezydent Łodzi (1947–1949), minister przemysłu lekkiego (1949–1968) i wiceprezes Rady Ministrów (1956), poseł do Krajowej Rady Narodowej oraz na Sejm PRL I, II i III kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Antoniego i Marcjanny, uzyskał wykształcenie średnie. Od 1920 pracował w przemyśle włókienniczym. Działał w związkach zawodowych, w latach 30. był sekretarzem i przewodniczącym zarządu głównego Związku Zawodowego Pracowników Przemysłu Jedwabniczego. Podczas okupacji prowadził działalność konspiracyjną. Od 1945 do 1947 był sekretarzem generalnym zarządu głównego Związku Zawodowego Robotników i Pracowników Przemysłu Włókienniczego.

W 1930 wstąpił do Komunistycznej Partii Polski, od 1942 należał do Polskiej Partii Robotniczej, a od 1948 do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. W latach 1948–1949 i 1968–1981 był członkiem centralnej komisji rewizyjnej Komitetu Centralnego PZPR (od 1968 do 1980 członek prezydium CKR), od 1949 zastępca członka, a od 1956 do 1968 członek KC PZPR, w 1956 zastępca członka Biura Politycznego KC PZPR.

Był posłem do Krajowej Rady Narodowej oraz na Sejm PRL I, II i III kadencji. W okresie 1947–1949 był prezydentem Łodzi. Od 2 kwietnia 1949 do 11 kwietnia 1968 był ministrem przemysłu lekkiego w pięciu rządach. W okresie 4 maja–24 października 1956 był również wiceprezesem Rady Ministrów. Eugeniusz Stawiński był najdłużej kierującym tym samym resortem ministrem w historii Polski – 19 lat i 9 dni (6949 dni).

Pochowany na wojskowych Powązkach[1].

Wybrane odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Wyszukiwarka cmentarna - warszawskie cmentarze
  2. Wręczenie odznaczeń w Belwederze. „Nowiny”, s. 2, Nr 170 z 20 lipca 1964. 
  3. Uchwała Prezydium Krajowej Rady Narodowej z dnia - Monitor Polski, monitorpolski.gov.pl [dostęp 2017-11-23] (pol.).
  4. Życie Partii, styczeń - marzec 1987, str. 55

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]