2 Berliński Pułk Piechoty

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy 2 Pułku Piechoty ludowego Wojska Polskiego. Zobacz też: 2 Pułk Piechoty – inne pułki piechoty z numerem 2.
2 Pułk Piechoty
Ilustracja
Historia
Państwo  Polska
Sformowanie 1943
Nazwa wyróżniająca Berliński[1]
Tradycje
Nadanie sztandaru 11 stycznia 1945
Kontynuacja 2 Pułk Zmechanizowany
Organizacja
Numer JW 2425[2]
Dyslokacja Legionowo[3]; Skierniewice
Rodzaj wojsk Piechota
Podległość 1 Warszawska Dywizja Piechoty[3]

2 Berliński Pułk Piechoty (2 pp) – oddział piechoty ludowego Wojska Polskiego.

Pułk sformowany został 14 maja 1943 w obozie sieleckim, w składzie 1 Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki, w oparciu o sowiecki etat Nr 04/501 pułku strzeleckiego. Żołnierze złożyli przysięgę 15 lipca[4].

Żołnierze pułku[edytuj | edytuj kod]

Dowódcy

Zastępcy dowódcy pułku ds. polityczno-wychowawczych[5]

  • kpt. Leonard Borkowicz (29 V – 21 X 1943)
  • kpt. Jakub Wachtel (21 X 1943 – ?)
  • por. Władysław Stąpor (? – 7 IX 1944)
  • por. Eugeniusz Oksanicz ( 3 IX – 1 XI 1944)
  • por. Karol Bąkowski (5 XI 1944 – 27 I 1945)
  • por. Stanisław Wancerz (9 II – 24 III 1945)
  • por. Ignacy Flajszakier (30 III 1945 – ?)

Zastępcy dowódcy pułku ds. liniowych[5]

  • mjr Paweł Wierchowodko (5 – 12 VIII 1943)
  • ppłk Leon Skokowski (17 VIII 1943 – 19 I 1944)
  • mjr Feliks Kondracki (8 IV – 31 VII 1944)
  • mjr Jan Łopaciński (31 VII – 6 VIII 1944)[6]
  • ppłk Piotr Samborski (11 VIII 1944 – ?)[6]

Szefowie sztabu[6]

  • mjr Konstanty Gryżewski (29 V 1943 – ?)
  • płk Witalis Kondratowicz (6 VI 1943 – 8 IV 1944)
  • ppłk Eugeniusz Uszpalewicz (8 IV 1944 – ?)[7][6]

Kwatermistrze[8]

  • kpt. Marian Masłowski (3 VI – 15 X 1943)
  • kpt. Marian Koniewski (15 X 1943 – 16 II 1944)
  • kpt. Eugeniusz Olejnik (16 II 1944 – ?)

Dowódcy 1 batalionu

  • p.o. por. Stefan Zagórski (4 VI – 15 VI 1943)
  • kpt. Bronisław Aleszkowski (9 VI 1943 – ?)
  • mjr Bronisław Sławiński (15 VI 1943 – 28 III 1944)
  • kpt. Stefan Zagórski (? – 29 IX 1944)
  • kpt. Władysław Wróblewski (29 IX 1944 – 7 III 1945)
  • kpt. Konstanty Pieńkowski (4 III 1945 – ?)

Dowódcy 2 batalionu

  • p.o. ppor. Ryszard Lipiński (4 – 16 VI 1943)
  • por. Stanisław Jakimionok (16 VI – 15 X 1943)
  • p.o. por. Piotr Prygun (15 XI – 20 XII 1943)
  • por. Stanisław Jakimionok (20 XII 1943 – 5 I 1944)
  • kpt. Piotr Prygun (5 I – 6 VIII 1944)
  • kpt. Jan Greczychin (6 – 17 VIII 1944)
  • kpt. Władysław Laskowski (11 VIII 1944 – 9 II 1945)
  • kpt. Teodor Smietański (Smietanin) (8 II – 19 III 1945)
  • por. Tadeusz Cynkin (4 III 1945 – ?)

Dowódcy 3 batalionu

  • p.o. ppor. Mieczysław Jurkowski (4 – 15 VI 1943)
  • kpt. Stefan Karpowicz (11 VII – 27 IX 1943)
  • p.o. ppor. Władysław Baranowski (27 IX – 15 X 1943)
  • kpt. Stefan Karpowicz (15 X – 2 XI 1943)
  • mjr Ludwik Barański (2 XI 1943 – 28 III 1944)
  • mjr Jan Rembeza (13 III – 26 VIII 1944)
  • kpt. Mikołaj Romanowski (22 IX 1944 – ?)

Dowódcy 1 kompanii fizylierów[9]

  • por. Piotr Bogdziejewicz (31 V – 30 VIII 1943)
  • por. Bronisław Orłowski (30 VIII – 12 X 1943)
  • chor. Jakub Klejn (? – 14 IV 1944)
  • ppor. Bogdan Zieleniak (14 IV – 2 VII 1944)
  • chor. Tadeusz Cynkin (7 VII 1944 – 4 III 1945)
  • por. Bolesław Kisielewicz (27 III – 12 IV 1945)
  • por. Zygmunt Stein (29 IV 1945 – ?)

Dowódcy 2 kompanii fizylierów[10]

  • por. Michał Siemionowicz (13 VII – 12 X 1943)
  • chor. Jakub Klajn (6 XI 1943 – 4 IV 1944)
  • ppor. Bogdan Zieleniak (4 IV 1944 – ?)
  • ppor. Wiktor Nikołajew (18 VI – 18 IX 1944)
  • por. Bolesław Kisielewicz (7 V 1945 – ?)
Oficerowie
Podoficerowie i szeregowcy

Skład etatowy[edytuj | edytuj kod]

dowództwo i sztab

  • 3 bataliony piechoty
  • kompanie: dwie fizylierów, przeciwpancerna, rusznic ppanc, łączności, sanitarna, transportowa
  • baterie: działek 45 mm, dział 76 mm, moździerzy 120 mm
  • plutony: zwiadu konnego, zwiadu pieszego, saperów, obrony pchem, żandarmerii

Razem:

żołnierzy 2915 (w tym oficerów – 276, podoficerów 872, szeregowców – 1765). Sprzęt:

162 rkm, 54 ckm, 66 rusznic ppanc, 12 armat ppanc 45mm, 4 armaty 76mm, 18 moździerzy 50 mm, 27 moździerzy 82 mm, 8 moździerzy 120 mm

Marsze i działania bojowe[edytuj | edytuj kod]

Pułk przez cały okres wojny walczył w składzie 1 Dywizji Piechoty. W dniach 12-13 października 1943 r. bił się pod Lenino. Wszedł do walki w pierwszym rzucie na prawym skrzydle dywizji na kierunku wsi Połzuchy. W 1944 r. pułk walczył o przyczółki na Wiśle pod Dęblinem, a w dniach 10-15 września 1944 uczestniczył w wyzwoleniu Pragi. Następnie walczył pod Warszawą w rejonie JabłonnaLegionowo. W 1945 r. toczył boje na Wale Pomorskim, pod Mirosławcem i nad Zalewem Szczecińskim. W dniach 16-20 kwietnia forsował Odrę i Starą Odrę. Uczestniczył w szturmie Berlina. Nacierał w rejonie Berliner Strasse i gmachu Politechniki. Walki zakończył w parku Tiergarten[12].

1 armia lwp.png Lenino 1943.png Wal pomorski 1945.png Forsowanie odry 1 1945.png Forsowanie odry 2 1945.png
Forsowanie odry 3 1945.png Operacja berlin 1 1945.png Operacja berlin 2 1945.png Berlin 1945.png

Sztandar pułku[edytuj | edytuj kod]

Sztandar ufundowany został przez społeczeństwo Zielonki w końcu 1944 roku. Wręczenia dokonano 11 stycznia 1945 roku[13].

Opis sztandaru:
Płat o wymiarach 95x120 cm, obszyty częściowo żółtą frędzlą, przymocowany do drzewca przy pomocy sześciu tasiemek. Drzewce z jasnego drewna. Głowica w kształcie grotu umieszczonego na kuli[13].

Strona główna:
Na ciemno-czerwonym aksamicie aplikowany z białego jedwabiu i haftowany białą nicią orzeł. Nad nim, na aplikowanej białej wstędze, haftowany żółtą nicią napis: "ZA WASZĄ WOLNOŚĆ I NASZĄ". Pod orłem aplikowany biały kartusz z napisem: "II. P.P. I. D.P. IM. T. KOŚCIUSZKI 1944 r."[13].

Strona odwrotna:
Na białym płóciennym tle, pośrodku, aplikowany i olejno malowany wizerunek Matki Boskiej Częstochowskiej. Nad wizerunkiem i pod nim napis haftowany żółtą nicią: "BÓG HONOR I OJCZYZNA"[13].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Rozkaz Naczelnego Dowództwa Wojska Polskiego Nr 235 z 12 października 1945
  2. Rozkaz organizacyjny Naczelnego Dowódcy WP Nr 053/Org. z 30.03.1946 roku
  3. a b Jerzy Kajetanowicz: Polskie wojska lądowe 1945-1960. s. 427.
  4. Andrzej Krajewski: Drugi Berliński: z dziejów 2 Berlińskiego Pułku Piechoty. s. 50.
  5. a b c d Andrzej Krajewski: Drugi Berliński: z dziejów 2 Berlińskiego Pułku Piechoty. s. 541.
  6. a b c d Andrzej Krajewski: Drugi Berliński: z dziejów 2 Berlińskiego Pułku Piechoty. s. 542.
  7. Kazimierz Kaczmarek: Oni szturmowali Berlin. s. 152.
  8. Andrzej Krajewski: Drugi Berliński: z dziejów 2 Berlińskiego Pułku Piechoty. s. 545.
  9. Andrzej Krajewski: Drugi Berliński: z dziejów 2 Berlińskiego Pułku Piechoty. s. 547.
  10. Andrzej Krajewski: Drugi Berliński: z dziejów 2 Berlińskiego Pułku Piechoty. s. 548.
  11. 2 Berliński Pułk Piechoty. Józef Guterman. stankiewicze.com. [dostęp 2016-12-11].
  12. Komornicki 1965 ↓, s. 169-170.
  13. a b c d Bigoszewska i Wiewióra 1974 ↓, s. 72.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Wanda Bigoszewska, Henryk Wiewióra: Sztandary ludowego Wojska Polskiego 1943 – 1974. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1974.
  • Jerzy Kajetanowicz: Polskie wojska lądowe 1945-1960: skład bojowy, struktury organizacyjne i uzbrojenie. Toruń; Łysomice: Europejskie Centrum Edukacyjne, 2005. ISBN 83-88089-67-6.
  • Stanisław Komornicki: Wojsko Polskie: krótki informator historyczny o Wojsku Polskim w latach II wojny światowej, T. 1, Regularne jednostki ludowego Wojska Polskiego: formowanie, działania bojowe, organizacja, uzbrojenie, metryki jednostek piechoty. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1965.
  • Kazimierz Kaczmarek: Oni szturmowali Berlin. Warszawa: Książka i Wiedza, 1980, s. 104-165.
  • Andrzej Krajewski: Drugi Berliński: z dziejów 2 Berlińskiego Pułku Piechoty. Warszawa: Ministerstwo Obrony narodowej, 1979. ISBN 83-11-06344-3.