5 Kołobrzeski Pułk Piechoty

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy 5 Kołobrzeskiego Pułku Piechoty. Zobacz też: 5 Pułk Piechoty – inne pułki piechoty z numerem 5.
5 Pułk Piechoty
Ilustracja
Historia
Państwo  Polska
Sformowanie 1943
Nazwa wyróżniająca Kołobrzeski
Tradycje
Nadanie sztandaru 10 października 1948[1]
Kontynuacja 5 Pułk Zmechanizowany
12 Brygada Zmechanizowana
Dowódcy
Pierwszy płk Antoni Szabelski
Organizacja
Numer JW 1228[2]
Dyslokacja Piotrków Trybunalski[3]
Szczecin
Rodzaj wojsk Piechota
Podległość 2 Warszawska Dywizja Piechoty[3]
Odznaczenia
Ag virtuti.jpg

5 Kołobrzeski Pułk Piechoty (5 pp) - oddział piechoty ludowego Wojska Polskiego..

Pułk został sformowany latem 1943 roku, w ZSRR, w składzie 2 Dywizji Piechoty im. Jana H. Dąbrowskiego.

Żołnierze pułku[edytuj | edytuj kod]

Dowódcy

  • ppłk / płk Antoni Szabelski (26 VIII 1943 - 6 VIII 1945)
  • mjr Leonid Królikowski (VIII - X 1945)
  • ppłk Jan Wantuch (X 1945 - IV 1946)
  • płk Kazimierz Sikorski (od IV 1946)

Oficerowie

Skład etatowy[edytuj | edytuj kod]

Miejsce zaślubin 5 pp z morzem. Dziwnówek
  • 3 bataliony piechoty
  • kompanie: dwie fizylierów, przeciwpancerna, rusznic ppanc, łączności, sanitarna, transportowa
  • baterie: działek 45 mm, dział 76 mm, moździerzy 120 mm
  • plutony: zwiadu konnego, zwiadu pieszego, saperów, obrony pchem, żandarmerii

Razem: 2915 żołnierzy – w tym 276 oficerów, 872 podoficerów, 1765 szeregowców.

Sprzęt:

Marsze i działania bojowe[edytuj | edytuj kod]

Pułk po krótkim przeszkoleniu i złożeniu przysięgi dotarł na front nad Wisłę w lipcu 1944 roku . W sierpniu po raz pierwszy wszedł do walki walcząc o zdobycie przyczółka na lewym brzegu rzeki w rejonie Puław. Następne bitwy w których brał udział to walki na przyczółku warecko-magnuszewskim, przełamanie Wału Pomorskiego pod Borujskiem i Wierzchowem, a następnie pod Kamieniem Pomorskim. 15 marca 1945 roku żołnierze pułku w Dziwnówku dokonali symbolicznego aktu zaślubin Polski z Bałtykiem. W operacji berlińskiej pułk wyróżnił się w walkach nad Starą Odrą, Kanałem Ruppinera i o Linum.

W uznaniu szczególnych zasług oraz męstwa wykazanego w ciężkich bojach pułk został odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari V klasy.

Na podstawie rozkazu Nr 079 Naczelnego Dowódcy Armii Radzieckiej z dnia 4 maja 1945 roku pułk został wyróżniony mianem "Kołobrzeski" chociaż nie brał udziału w bitwie o Kołobrzeg [4]. Ponieważ rozkaz wydał Józef Stalin pomyłka nigdy nie została sprostowana.

1 armia lwp.png Wal pomorski 1945.png Forsowanie odry 1 1945.png Forsowanie odry 2 1945.png Forsowanie odry 3 1945.png
Operacja berlin 1 1945.png Operacja berlin 2 1945.png

Okres służby pokojowej[edytuj | edytuj kod]

W tym budynku stacjonował sztab pułku

Działając w składzie wojsk okupacyjnych pułk stacjonował w Disenchen. Po krótkim pobycie w Niemczech powrócił do kraju i rozpoczął pokojowy okres swojej historii. Początkowo pełnił służbę na granicy polsko-czechosłowackiej. Ochraniał odcinek od Krzanowic do Gołuszowic. Jego sztab stacjonował w Głubczycach.

Następnie został przeniesiony do Hrubieszowa. Po rocznym pobycie pułk przybył do Piotrkowa Trybunalskiego, gdzie od kwietnia 1949 roku pełnił służbę garnizonową.

10 października 1948 roku otrzymał sztandar ufundowany przez społeczeństwo Piotrkowa Trybunalskiego.

W połowie maja 1949 roku przeniesiony został do Szczecina i wszedł w skład 12 Dywizji Piechoty[5]. Ze stolicą Pomorza Zachodniego pułk związany był przez kolejne lata przechodząc w tym czasie szereg zmian organizacyjnych i zmieniając swój charakter z pułku piechoty na pułk zmechanizowany.

 Osobny artykuł: 5 Pułk Zmechanizowany.

Miejsce stacjonowania jednostki

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Sztandar ufundowało społeczeństwo Piotrkowa Trybunalskiego
  2. Rozkaz organizacyjny Naczelnego Dowódcy WP Nr 053/Org. z 30.03.1946 roku
  3. a b Kajetanowicz 2005 ↓, s. 427.
  4. Rozkaz ogólny Nr 0188 dowódcy 1 Armii WP z dnia 6 maja 1945 roku.
  5. Kajetanowicz 2005 ↓, s. 429.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Dariusz Faszcza: Z dziejów 12 Szczecińskiej Dywizji Zmechanizowanej. Warszawa: Dom Wydawniczy Bellona, 2005. ISBN 83-11-10131-0.
  • Jerzy Kajetanowicz: Polskie wojska lądowe 1945-1960: skład bojowy, struktury organizacyjne i uzbrojenie. Toruń; Łysomice: Europejskie Centrum Edukacyjne, 2005. ISBN 83-88089-67-6.
  • Stanisław Komornicki: Wojsko Polskie: krótki informator historyczny o Wojsku Polskim w latach II wojny światowej, T. 1, Regularne jednostki ludowego Wojska Polskiego: formowanie, działania bojowe, organizacja, uzbrojenie, metryki jednostek piechoty. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1965.