Marian Minor

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Marian Minor
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 25 listopada 1902
Łódź
Data i miejsce śmierci 29 kwietnia 1973
Warszawa
Minister przemysłu mięsnego i mleczarskiego
Okres od 26 kwietnia 1952
do 21 listopada 1952
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Minister handlu wewnętrznego
Okres od 21 listopada 1952
do 17 sierpnia 1957
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Poprzednik Tadeusz Dietrich
Następca Mieczysław Lesz
Prezydent Łodzi
Okres od 16 lipca 1949
do 24 maja 1950
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Poprzednik Eugeniusz Stawiński
Przewodniczący Rady Narodowej miasta Łodzi
Okres od 24 maja 1950
do 27 maja 1952
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Następca Ryszard Olasek
Grób Mariana Minora na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach

Marian Minor (ur. 25 listopada 1902 w Łodzi, zm. 29 kwietnia 1973 w Warszawie) – polski tkacz, żołnierz i polityk komunistyczny. Poseł na Sejm Ustawodawczy i na Sejm PRL I kadencji, prezydent i przewodniczący Rady Narodowej miasta Łodzi (1949–1952), minister przemysłu mięsnego i mleczarskiego (1952) oraz minister handlu wewnętrznego (1952–1957).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Władysława i Franciszki, uzyskał wykształcenie podstawowe. W listopadzie 1918 uczestniczył w rozbrajaniu Niemców. Jako żołnierz 201 ochotniczego pułku piechoty uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej oraz wyprawie wileńskiej gen. Lucjana Żeligowskiego[1]. W latach 1919–1922 działacz zarządu okręgowego Związku Polskiej Młodzieży Socjalistycznej, następnie Związku Młodzieży Komunistycznej w Polsce. W 1922 skazany na 4 lata ciężkiego więzienia, zmniejszone w apelacji do 2,5 roku. Po wyjściu na wolność nie prowadził działalności politycznej[2]. We wrześniu 1939 wzięty do niewoli przez Niemców i osadzony w stalagu XI A (Altengrabow) oraz XXI A (Ostrzeszów). Zwolniony w grudniu 1939, na przełomie 1939/1940 uciekł przed aresztowaniem do ZSRR. Po przekroczeniu granicy aresztowany przez NKWD i wysłany do obozu pod Archangielskiem. Po zwolnieniu przebywał przymusowo w kołchozie w obwodzie tiumeńskim. W 1943 został oficerem Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR, i ludowegoWojska Polskiego (do 1945). W 1944 przeszedł kurs w Wyższej Szkole Oficerów Polityczno-Wychowawczych PSZ w ZSRR w Moskwie, po czym objął stanowisko inspektora w Głównym Zarządzie Polityczno-Wychowawczym WP.

W 1945 wstąpił do Polskiej Partii Robotniczej, a w 1948 wraz z nią do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. W PPR był II sekretarzem komitetu wojewódzkiego PPR (1945–1946), następnie do 1948 I sekretarzem, kierował również wydziałem organizacyjnym. I sekretarz KW PPR, a następnie PZPR w Poznaniu (1948–1949), w 1949 I sekretarz KW w Bydgoszczy i członek egzekutywy komitetu łódzkiego. W latach 1948–1964 zastępca członka Komitetu Centralnego PZPR. Pełnił mandat poselski na Sejm Ustawodawczy i Sejm PRL I kadencji, od 1949 do 1952 prezydent i przewodniczący Rady Narodowej miasta Łodzi.

W 1952 minister przemysłu mięsnego i mleczarskiego, a następnie do 1957 minister handlu wewnętrznego (1952–1957). Do 1967 piastował stanowisko podsekretarza stanu Ministerstwa Przemysłu Lekkiego.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Komitet Krzyża i Medalu Niepodległości, Centralne Archiwum Wojskowe, wniosek Mariana Minora.
  2. Rekomendacja Romany Granas z 13 II 1945, Archiwum Akt Nowych, KC PZPR, Biuro Spraw Kadrowych, 237/XXIII-619, k. 22..

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]