Kowaliki (ptaki)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Kowalikowate)
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kowaliki
Sittidae[1]
Lesson, 1828
przedstawiciel podrodziny – kowalik karoliński (S. carolinensis)
przedstawiciel podrodziny – kowalik karoliński (S. carolinensis)
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Nadrząd ptaki neognatyczne
Rząd wróblowe
Podrząd śpiewające
Rodzina kowaliki
Typ nomenklatoryczny

Sitta europaea Linnaeus, 1758

Synonimy

Rodzaju:

Rodzaje
Kowalik czarnogłowy (Sitta canadensis)
Porównanie niektórych przedstawicieli rodziny

Kowaliki[9] (Sittidae) – monotypowa rodzina ptaków z podrzędu śpiewających (Oscines) w rzędzie wróblowych (Passeriformes), obejmująca ponad dwadzieścia gatunków małych ptaków.

Zasięg występowania[edytuj | edytuj kod]

Rodzina obejmuje gatunki występujące na półkuli północnej[10], przede wszystkim w lasach, kilka gatunków przystosowało się do życia w środowiskach skalistych.

Cechy charakterystyczne[edytuj | edytuj kod]

Długość ciała 10,5–19,5 cm; masa ciała 7,5–55 g[11]. Unikalną cechą kowalików jest ich zdolność do utrzymywania się na pniach drzew głową w dół, większość potrafi się w tej pozycji sprawnie poruszać. Inne ptaki, często poruszające się po pniach drzew, takie jak dzięcioły i pełzacze, ustawione są zawsze głową do góry. Kowaliki są do siebie bardzo podobne pod względem wielkości, wyglądu i zwyczajów. Są ptakami wszystkożernymi, zjadają chętnie owady, ich larwy, orzechy i nasiona, które chowają w szczelinach kory[12].

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Etymologia[edytuj | edytuj kod]

  • Sitta (Sida, Sitla): Średniowiecznołac. sitta (Turner 1544) „kowalik”, od gr. σιττη sittē „ptak podobny do dzięcioła” wspomniany przez Arystotelesa, Kallimacha i Hezychiusza[13].
  • Dendrophila: gr. δενδρον dendron „drzewo”; φιλος philos „miłośnik”[14]. Gatunek typowy: Dendrophila frontalis Swainson, 1837 (= Sitta azurea Lesson, 1830).
  • Callisitta: gr. καλλος kallos „piękno”, od καλος kalos „piękny”; rodzaj Sitta Linnaeus, 1758 (kowalik)[15]. Gatunek typowy: Sitta formosa Blyth, 1843.
  • Rupisitta: łac. rupes, rupis „skała”, od rumpere „rozbić”; rodzaj Sitta Linnaeus, 1758 (kowalik)[16]. Gatunek typowy: Sitta dresseri Zarudny & Buturlin, 1906[a].

Podział systematyczny[edytuj | edytuj kod]

Do rodziny należy jeden rodzaj z następującymi gatunkami[9]:

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Podgatunek S. tephronota.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Sittidae, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. R.C. Taylor. On the Geology and Natural History of the North-Eastern Extremity of the Alleghany Mountain Range, in Pennsylvania, United Sta. „Magazine of Natural History”. 8, s. 539, 1835 (ang.). 
  3. W. Swainson: On the natural history and classification of birds. Cz. 2. London: John Taylor, 1837, s. 318. (ang.)
  4. C.L. Bonaparte: Conspectus generum avium. T. 1. Lugduni Batavorum: Apud E.J. Brill, 1850, s. 226. (łac.)
  5. W.T. Blanford: Eastern Persia an account of the journeys of the Persian boundary comission 1870-71-72. Cz. 2. London: Macmillian and Co, 1876, s. 225. (ang.)
  6. S.A. Buturlin. „Mitteilungen des Kaukasischen Museums”. 3, s. 49 (ros.), 64 (ang.), 1907 (ros. • ang.). 
  7. Sitta, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.) [dostęp 2012-11-03]
  8. C. Linneaus: Systema naturae per regna tria naturae: secundum classes, ordines, genera, species, cum characteribus, differentiis, synonymis, locis. Wyd. 10. T. 1. Holmiae: Impensis Direct. Laurentii Salvii, 1758. (łac.)
  9. a b Systematyka i nazwy polskie za: P. Mielczarek & M. Kuziemko: Podrodzina: Sittinae Lesson, 1828 - kowaliki (wersja: 2019-05-01). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2019-06-10].
  10. F. Gill & D. Donsker: Nuthatches, Wallcreeper, treecreepers, mockingbirds, starlings & oxpeckers (ang.). IOC World Bird List: Version 9.1. [dostęp 2019-06-10].
  11. S. Harrap: Family Sittidae (Nuthatches). W: J. del Hoyo, A. Elliott, D.A. Christie: Handbook of the Birds of the World. Cz. 13: Penduline-tits to Shrikes. Barcelona: Lynx Edicions, 2008, s. 127–145. ISBN 84-96553-45-0. (ang.)
  12. Kruszewicz 2006 ↓.
  13. Jobling 2019 ↓, s. Sitta.
  14. Jobling 2019 ↓, s. Dendrophila.
  15. Jobling 2019 ↓, s. Callisitta.
  16. Jobling 2019 ↓, s. Rupisitta.
  17. Y. Red’kin, M. Konovalova. Systematic notes on Asian birds. 63. The eastern Asiatic races of Sitta europaea Linnaeus, 1758. „Zoologische Verhandelingen”. 80 (5), s. 241–261, 2006 (ang.). 
  18. R.M. Zink, S.V. Drovetski, S. Rohwer. Selective neutrality of mitochondrial ND2 sequences, phylogeography and species limits in Sitta europaea. „Molecular Phylogenetics and Evolution”. 40 (3), s. 679–686, 2006. DOI: 10.1016/j.ympev.2005.11.002 (ang.). 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. J.A. Jobling: Key to Scientific Names in Ornithology. W: J. del Hoyo, A. Elliott, J. Sargatal, D.A. Christie & E. de Juana (red.): Handbook of the Birds of the World Alive. Barcelona: Lynx Edicions, 2019. [dostęp 2019-06-10]. (ang.)
  2. A. Kruszewicz: Ptaki Polski. 2, Wróblowe - ptaki śpiewające. Warszawa: Multico Oficyna Wydawnicza, 2006. ISBN 83-7073-455-3.
  3. Zwierzęta : encyklopedia ilustrowana. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2005. ISBN 83-01-14344-4.