Ogród Botaniczny w Wilnie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ogród Botaniczny w Wilnie
Ogród Botaniczny w Wilnie
Ogród Botaniczny w Wilnie
Państwo  Litwa
Miejscowość Wilno
Dzielnica Antokol
Powierzchnia 199 ha
Data założenia 1974
Położenie na mapie Litwy
Mapa lokalizacyjna Litwy
Ogród Botaniczny w Wilnie
Ogród Botaniczny w Wilnie
Ziemia54°41′N 25°14′E/54,683333 25,233333
Strona oficjalna

Ogród Botaniczny w Wilnie (lit. Vilniaus botanikos sodas) – ogród botaniczny Uniwersytetu Wileńskiego, w Wilnie, na Antokolu, założony w 1974 r.

Ogród Botaniczny w Wilnie został założony w 1781 r. przez Jana Emanuela Giliberta i Jerzego Forstera[1] na dziedzińcu Collegium Medicum[2]. W 1806 roku zbudowano na jego terenie cieplarnie i oranżerie, a dwa lata później ogród poszerzono o tereny za rzeką. Po powstaniu listopadowym w 1832 roku Uniwersytet Wileński zamknięto, a ogród przekazano Akademii Medyko–Chirurgicznej, by w 1842 r. go zamknąć. W następnych latach na jego terenie znajdowała letnia rezydencja generał-gubernatora[3].

W 1864 roku dawny ogród botaniczny przeszedł na własność miasta. W latach 1870–1872 architekt Nikołaj Czagin połączył ogrody Botaniczny, Bernardyński i Katedralny (Zamkowy) w jedną całość. W 1880 roku władze miasta przekształciły nowe założenie w park miejski, który zaprojektował w latach 1806–1808 Aleksander Władysław Strauss[3].

W latach 1919–1939 ogród botaniczny Uniwersytetu Stefana Batorego położony był na Zakrecie[1] – zakolu rzeki Wilii poza centrum miasta. Ogród założono w 1919 r., a uruchomiono w roku następnym. Organizatorem ogrodu był Piotr Wiśniewski. Ogród sukcesywnie rozbudowywano, zwiększała się także liczba uprawianych gatunków (2800 w 1937 r.)[2].

Obecnie (XXI w.) wileński ogród jest największy na Litwie, obejmuje 199 hektarów, a rośnie w nim 10 000 gatunków i działa w dwóch lokalizacjach[4], z których jedną jest ogród z czasów II RP[2]. Okupację niemiecką ogród przetrwał bez większych zniszczeń, poważnie zniszczony został dopiero podczas walk o Wilno w 1944 r. i w następnych latach nie był odbudowywany. Renowacja ogrodu miała miejsce w drugiej połowie lat 1950., gdy uporządkowano zbiory, zaś w latach 1960. wybudowano trzy nowe szklarnie, a powierzchnię Ogrodu powiększono do 7,35 ha (w 1971 r. osiągnięto liczbę 4000 gatunków).

W 1974 r. założono nowy ogród botaniczny w Kairėnai na wschód od Wilna, o powierzchni 150 ha, a dotychczasowy ogród został oddziałem nowego.

Dyrektorzy[2]:

Przypisy

  1. a b Juliusz Kłos: Wilno : przewodnik krajoznawczy. Wilno: Polskie Towarzystwo Turystyczno-Krajoznawcze, 1937, s. 162.
  2. a b c d AlicjaA. Zemanek AlicjaA., PiotrP. Köhle PiotrP., Historia Ogrodu Botanicznego Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie (1919–1939)
  3. a b Ogród Bernardyński, „Poznaj Wilno”, 19 września 2014 [dostęp 2017-02-28] (pol.).
  4. Witamy - VU Botanikos sodas, www.botanikos-sodas.vu.lt [dostęp 2017-02-28] (pol.).