Puk (księżyc)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Puk
Ilustracja
Zdjęcie Puka wykonane przez sondę Voyager 2
Planeta

Uran

Odkrywca

Stephen Synnott, Voyager Imaging Team

Data odkrycia

30 grudnia 1985

Tymczasowe oznaczenie

S/1985 U1

Charakterystyka orbity
Półoś wielka

86 000 km[1]

Mimośród

0,0001[1]

Okres obiegu

0,762 d[1]

Nachylenie do płaszczyzny równika planety

0,319°[1]

Długość węzła wstępującego

268,734°[1]

Argument perycentrum

177,094°[1]

Anomalia średnia

245,796°[1]

Własności fizyczne
Średnica równikowa

162 ± 4 km[2]

Powierzchnia

~82 450 km²

Objętość

~2,23 ×106 km³

Masa

2,9 ×1018 kg

Średnia gęstość

1,3 g/cm³[2]

Przyspieszenie grawitacyjne na powierzchni

0,028 m/s²

Prędkość ucieczki

69 m/s

Okres obrotu wokół własnej osi

synchroniczny

Albedo

0,104 ± 0,006[2]

Jasność obserwowana
(z Ziemi)

19,75 ± 0,05m[2]

Temperatura powierzchni

64 K

Puk (Uran XV ) – największy wewnętrzny księżyc Urana. Spośród księżyców odkrytych przez sondę Voyager 2 jedynie Puk został zaobserwowany na tyle wcześnie, że mogła ona zostać zaprogramowana do szczegółowego sfotografowania go.

Jest on szóstym co do wielkości księżycem Urana, znacznie mniejszym od piątej Mirandy. Orbita Puka jest umiejscowiona wewnątrz jej orbity, a także wewnątrz odkrytego w 2003 roku pierścienia mi, najbardziej zewnętrznego pierścienia planety.

W celtyckiej mitologii i angielskim folklorze, Puk jest psotnym chochlikiem, przez chrześcijan wyobrażanym jako demon zła. Nazwa księżyca pochodzi od Puka, postaci ze sztuki Sen nocy letniej Szekspira, w której razem z elfami podróżuje nocami dookoła świata.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g Planetary Satellite Mean Orbital Parameters (ang.). Jet Propulsion Laboratory, 2011-12-14. [dostęp 2012-10-09].
  2. a b c d Planetary Satellite Physical Parameters (ang.). Jet Propulsion Laboratory, 2015-02-19. [dostęp 2016-02-11].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

  • Puck (ang.). W: Solar System Exploration [on-line]. NASA. [dostęp 2018-12-25].