Tytania (księżyc)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Tytania nie powinna być mylona z Tytanem, księżycem Saturna, albo planetoidą (593) Titania
Tytania
Zdjęcie Tytanii wykonane przez sondę Voyager 2
Zdjęcie Tytanii wykonane przez sondę Voyager 2
Planeta Uran
Odkrył William Herschel
Data odkrycia 11 stycznia 1787
Charakterystyka orbity
Półoś wielka 436 300[1] km
Mimośród 0,0011[1]
Okres obiegu 8,706[1] d
Nachylenie do płaszczyzny równika planety 0,079[1]°
Długość węzła wstępującego 99,771[1]°
Argument perycentrum 284,400[1]°
Anomalia średnia 24,614[1]°
Własności fizyczne
Średnica równikowa 1578 km
Powierzchnia 7,82 × 106 km2
Objętość 2,06 × 109 km3
Masa (3,53 ± 0,09) × 1021 kg
Średnia gęstość 1,72 g/cm3
Przyspieszenie grawitacyjne na powierzchni 0,378 m/s2
Prędkość ucieczki 0,77 km/s
Okres obrotu wokół własnej osi synchroniczny
Albedo 0,27
Jasność obserwowana
(z Ziemi)
13,9[2]m
Temperatura powierzchni 60 K

Tytania (Uran III) – największy księżyc Urana. Została ona odkryta przez Williama Herschela, wraz z innym księżycem Oberonem[3][4]. Później doniósł o jeszcze 4 innych satelitach, ale okazały się one pozornymi[5].

Tytania, Ziemia i Księżyc w tej samej skali

Nazwa[edytuj]

Nazwy Tytanii i pozostałych czterech wówczas znanych księżyców Urana zostały zaproponowane przez syna odkrywcy, Johna Herschela, w 1852, na prośbę Williama Lassella, który rok wcześniej odkrył księżyce Ariel i Umbriel[6]. Lassell przyjął wcześniej (1848) schemat nazewnictwa Herschela dla księżyców Saturna, gdy odkrył ósmy jego księżyc, Hyperion.

Wszystkie księzyce Urana otrzymały nazwy po postaciach z utworów Shakespeare’a lub Alexandra Pope’a. Tytania została nazwana po królowej elfów Tytanii, z komedii Sen nocy letniej.

Charakterystyka[edytuj]

Jedyne zbliżenia powierzchni Tytanii pochodzą z materiału fotograficznego zebranego przez amerykańską sondę Voyager 2 w styczniu 1986. Obejmują one tylko południową półkulę księżyca, która właśnie wtedy była skierowana w kierunku Słońca.

Dokładny skład i budowa powierzchni Tytanii pozostają nieznane. Zebrane dane sugerują, że Tytania składa się z lodu wodnego (50%), krzemianów (30%), związków organicznych – pochodnych metanu (20%). Podobnie jak większość innych dużych księżyców planet-olbrzymów, Tytania zalicza się do księżyców lodowych. Charakterystyczną cechą powierzchni tego księżyca jest kanion, porównywalny rozmiarami z marsjańskim Valles Marineris, czy Ithaca Chasma na księżycu Saturna, Tetydzie.

8 września 2001 Tytania zakryła słabą gwiazdę, co było okazją do określenia średnicy księżyca i sprawdzenia, czy ma on atmosferę. Zebrane dane pokazały, że Tytanii najpewniej brak atmosfery (ciśnienie przy powierzchni: około 0,03 mikrobara). Jeśli istnieje, to jest cieńsza niż na Trytonie czy Plutonie.

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. a b c d e f g Planetary Satellite Mean Orbital Parameters (ang.). Jet Propulsion Laboratory, 2011-12-14. [dostęp 2012-10-09].
  2. Bill Newton, Philip Teece: The guide to amateur astronomy. 1995, s. 109. ISBN 978-0-521-44492-7.
  3. W. Herschel. An Account of the Discovery of Two Satellites Revolving Round the Georgian Planet. „Philosophical Transactions of the Royal Society of London”. 77, s. 125-129, 1787 (ang.). 
  4. W. Herschel. On the Georgian Planet and Its Satellites. „Philosophical Transactions of the Royal Society of London”. 78, s. 364-378, 1788 (ang.). 
  5. W. Herschel. On the Discovery of Four Additional Satellites of the Georgium Sidus; The Retrograde Motion of Its Old Satellites Announced; And the Cause of Their Disappearance at Certain Distances from the Planet Explained. „Philosophical Transactions of the Royal Society of London”. 88, s. 47-79, 1798 (ang.). 
  6. W. Lassell. Beobachtungen der Uranus-Satelliten. „Astronomische Nachrichten”. 34, s. 325, 1852. Bibcode1852AN.....34..325 (ang.). 

Linki zewnętrzne[edytuj]

  • Titania (ang.). W: Solar System Exploration [on-line]. NASA. [dostęp 2016-02-10].