Las Prudnicki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Las Prudnicki – środkowo-północna, zalesiona część Gór Opawskich z najwyższym pasmem Długoty w południowo-zachodniej Polsce.

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Część Gór Opawskich nazywana Las Prudnicki położona jest na obszarze Parku Krajobrazowego Góry Opawskie w środkowo północnej części Gór Opawskich w kierunku południowo-zachodnim od Prudnika. Rozciąga się wzdłuż południowej granicy z Czechami między zachodnim podnóżem Długoty a wschodnim podnóżem Sępika i schodzi w kierunku północnym ku zabudowaniom Prudnika w dolinie Złotego Potoku i rzeki Prudnik. W granicach Lasu Prudnickiego położone są wzniesienia: Długota (niem. Lange Berg), Wróblik (niem. Sperlings Lehne), Kobylica (niem. Kobelberg), Kraska (niem. Hinterfeld Berg), Okopowa (niem. Schwedenschanze), Zajęcza Kępa, Sępik (niem. Geiers Berg), Święta Góra (niem. Heilig Berg), Zbylut (niem. Stähler Berg), Kapliczna Góra (niem. Kappelsberg), Kozia Góra (niem. Ziegen Berg), Szyndzielowa Kopa (niem. Schindelberg).

Historia[edytuj | edytuj kod]

Las porastający wzniesienia Gór Opawskich na południowy zachód od Prudnika w przeszłości był własnością miasta Prudnika. W przeszłych czasach prawie każde miasto otrzymywało w pobliżu swoich posiadłości las na własne potrzeby, głównie w celu pozyskiwania drewna na opał i budowania domostw oraz innych zabudowań. W tamtych czasach w Prudniku zdano sobie sprawę z korzyści wynikających z posiadania lasu. Miasto systematycznie przejmowało okoliczne lasy, posiadając wkrótce największe lasy komunalne na Górnym Śląsku około 3400 hektarów. Lasy w okolicy Dębowca zostały częściowo nadane Prudnikowi w 1388 i 1430 roku, resztę kupiono w 1597 roku. Łącznie lasy miejskie obejmowały: kompleks leśny na północny wschód od Rudziczki, Las Prudnicki między Wieszczyną (Nową Wsią) a Trzebiną, lasy na stokach Zamkowej Góry, Olszaka koło Pokrzywna i w pobliżu Krzyżkowic oraz całe wzgórze Szyndzielowej Kopy bez niżej położonych wschodnich stoków. Lasy okoliczne należały do Prudnika od 1596 roku, aż do nacjonalizacji. Przed 1596 r. obszar lasów związany był z Prudnikiem od czasu kolonizacji w średniowieczu, aż do 1596 roku las wchodził w skład dóbr zamku prudnickiego i administracyjnie była to część okręgu prudnickiego[1]. Posiadanie miejskich lasów, związane było z działalnością gospodarczą miasta na tym terenie. Od XIX wieku las spełniał rolę turystycznego zaplecza, po 1945 roku uległ funkcjonalnej degradacji. Obecnie, próbuje się uczynić ten obszar bardziej przyjazny dla turystów i spacerowiczów[1].

Przyroda[edytuj | edytuj kod]

Siedliska dominujące to las mieszany w większości kwaśne buczyny i świerczyny. W granicach Lasu Prudnickiego znajdują się trzy zarejestrowane pomniki przyrody ożywionej: 1. Dąb szypułkowy – 270 lat o obwodzie 545 cm, 2. Dąb szypułkowy – 420 lat o obwodzie 562 cm, 3. Daglezja – 170 lat o obwodzie 360 cm. (w okolicy Dębowca)[2].

Inne[edytuj | edytuj kod]

  • Nazwa części Gór Opawskich Las Prudnicki pochodzi od lasu porastającego w tej części gór, który w przeszłości był własnością Prudnika.
  • Na wschodnim skraju Lasu Prudnickiego, około 4 km na południe od centrum Prudnika położone jest sanktuarium św. Józefa.
  • Na szczycie Kobylica stoi pomnik niemieckiego pisarza Josepha von Eichendorffa.

Turystyka[edytuj | edytuj kod]

Przez Las Prudnicki prowadzą szlaki turystyczne:

  • szlak turystyczny czerwony – główny szlak sudecki prowadzi w Lesie Prudnickim od zachodu przez główne szczyty: Długota maleńką miejscowość Dębowiec, Kobylicę Świętą Górę i dalej przez Sanktuarium św. Józefa do centrum Prudnika
  • szlak turystyczny niebieski – Szlak Historyczny Lasów Królewskiego Miasta Prudnika zatacza pętlę od Prudnika przez Las Prudnicki i z powrotem. Prowadzi przez: Kapliczną, Okopową, Kobylicę wioskę Dębowiec, dalej szlak prowadzi wzdłuż granicy z Czechami na wschód, koło szczytu Zbylut wychodzi z górskich terenów zalesionych na otwarte tereny, gdzie zawraca na północ i przez sanktuarium św. Józefa prowadzi, do centrum Prudnika[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • A. Dereń; Prudnik i okolice ; prudnicka granica cudów ; przewodnik; Wyd. Spółka Wydawnicza Aneks; Prudnik; 2009 r, ​ISBN 978-83-917915-3-0​.
  • Góry Opawskie; Zlatohorská vrchovina;, mapa turystyczna; skala 1:40 000; Studio PLAN; Wrocław; wyd. IV; 2012, ​ISBN 978-83-61829-94-2​.