Sigmar Gabriel

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Sigmar Gabriel
Sigmar Gabriel 2015 (cropped).jpg
Data i miejsce urodzenia 12 września 1959
Goslar
Minister środowiska, ochrony przyrody i bezpieczeństwa reaktorów atomowych Niemiec
Okres od 22 listopada 2005
do 28 października 2009
Przynależność polityczna Socjaldemokratyczna Partia Niemiec
Poprzednik Jürgen Trittin
Następca Norbert Röttgen
Minister gospodarki i energii Niemiec
Okres od 17 grudnia 2013
Przynależność polityczna Socjaldemokratyczna Partia Niemiec
Poprzednik Philipp Rösler
Signature Sigmar Gabriel.png

Sigmar Gabriel (ur. 12 września 1959 w Goslar[1]) – niemiecki polityk i samorządowiec, w latach 1999–2003 premier Dolnej Saksonii, działacz Socjaldemokratycznej Partii Niemiec (SPD) i od 2009 jej przewodniczący, w latach 2005–2009 minister środowiska, od 2013 wicekanclerz oraz minister gospodarki i energii.

Życiorys[edytuj]

W 1979 zdał egzamin maturalny, po czym odbył dwuletnią służbę wojskową. Studiował germanistykę, politologię i socjologię na Uniwersytecie w Getyndze. Zdał państwowe egzaminy nauczycielskie. W latach 80. pracował jako nauczyciel w ramach kształcenia osób dorosłych. Członek związku zawodowego IG Metall oraz organizacji pracowniczej AWO[1].

W 1977 wstąpił do Socjaldemokratycznej Partii Niemiec. W latach 1990–2005 był posłem do landtagu Dolnej Saksonii. Zasiadał też w radzie powiatu Goslar (1987–1998) oraz radzie miasta Goslar (1991–1999). W latach 1998–1999 i 2002–2005 przewodniczył klubowi deputowanych SPD w landtagu[1]. W grudniu 1999 objął stanowisko premiera Dolnej Saksonii w miejsce Gerharda Glogowskiego, który ustąpił po roku urzędowania. Funkcję tę pełnił do końca kadencji, w marcu 2003 zastąpił go Christian Wulff z Unii Chrześcijańsko-Demokratycznej (CDU)[2].

W wyborach w 2005 po raz pierwszy uzyskał mandat deputowanego do Bundestagu. Od listopada 2005 do października 2009 był ministrem środowiska, ochrony przyrody i bezpieczeństwa reaktorów atomowych w pierwszym rządzie Angeli Merkel tworzonym przez koalicję CDU/CSU i SPD[1].

W 2009 utrzymał mandat poselski na kolejną kadencję[1]. Socjaldemokraci przeszli wówczas do opozycji wobec nowego gabinetu dotychczasowej kanclerz. 13 listopada 2009 Sigmar Gabriel zastąpił Franza Münteferinga na funkcji przewodniczącego federalnych struktur Socjaldemokratycznej Partii Niemiec[3], stając się tym samym liderem opozycji. W kampanii wyborczej w 2013 publicznie wzywał Zielonych do zawiązania porozumienia przeciwko Angeli Merkel[4].

Po wyborach, w których z ponownie został wybrany do Bundestagu, doszło jednak do odnowienia po czterech latach koalicji chadeków i socjaldemokratów. W grudniu 2013 w trzecim gabinecie Angeli Merkel lider socjaldemokratów został wicekanclerzem oraz ministrem gospodarki i energii[1].

Życie prywatne[edytuj]

Z pierwszą żoną, Munise Demirel, z którą się rozwiódł, ma córkę Saskię[5]. W 2012 poślubił Anke Stadler, z którą ma córkę Marie[6].

Przypisy

  1. a b c d e f Sigmar Gabriel (niem.). bundestag.de. [dostęp 2016-11-01].
  2. Rulers: Germany: States after 1945 (ang.). rulers.org. [dostęp 2016-11-01].
  3. SPD hebt Gabriel auf den Thron (niem.). spiegel.de, 13 listopada 2009. [dostęp 2016-11-01].
  4. German SPD leader woos Greens for anti-Merkel alliance (ang.). reuters.com, 27 kwietnia 2013. [dostęp 2016-11-01].
  5. Sigmar Gabriel wird zum zweiten Mal Vater (niem.). haz.de, 3 lutego 2012. [dostęp 2016-11-01].
  6. Persönlich (niem.). sigmar-gabriel.de. [dostęp 2016-11-01].