Ursula von der Leyen

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ursula von der Leyen
Ilustracja
Ursula von der Leyen (2020)
Data i miejsce urodzenia

8 października 1958
Bruksela

Przewodniczący Komisji Europejskiej
Okres

od 1 grudnia 2019

Przynależność polityczna

Europejska Partia Ludowa

Poprzednik

Jean-Claude Juncker

Minister obrony Niemiec
Okres

od 17 grudnia 2013
do 17 lipca 2019

Przynależność polityczna

Unia Chrześcijańsko-Demokratyczna

Poprzednik

Thomas de Maizière

Następca

Annegret Kramp-Karrenbauer

Minister pracy i spraw społecznych Niemiec
Okres

od 30 listopada 2009
do 17 grudnia 2013

Przynależność polityczna

Unia Chrześcijańsko-Demokratyczna

Poprzednik

Franz Josef Jung

Następca

Andrea Nahles

Minister ds. rodziny, osób starszych, kobiet i młodzieży Niemiec
Okres

od 22 listopada 2005
do 30 listopada 2009

Przynależność polityczna

Unia Chrześcijańsko-Demokratyczna

Poprzednik

Renate Schmidt

Następca

Kristina Schröder

podpis
Odznaczenia
Wielki Krzyż Orderu „Za Zasługi dla Litwy” Order Księcia Jarosława Mądrego I klasy

Ursula Gertrud von der Leyen i z domu Albrecht (ur. 8 października 1958 w Brukseli[1]) – niemiecka polityk i lekarka, działaczka Unii Chrześcijańsko-Demokratycznej (CDU), posłanka do Bundestagu, w latach 2005–2009 minister ds. rodziny, osób starszych, kobiet i młodzieży, od 2009 do 2013 minister pracy i spraw społecznych, w latach 2013–2019 minister obrony, od 2019 przewodnicząca Komisji Europejskiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Studiowała ekonomię na Uniwersytecie w Getyndze, na Westfalskim Uniwersytecie Wilhelma w Münsterze oraz w London School of Economics. W 1987 ukończyła studia medyczne w Medizinische Hochschule Hannover. Doktoryzowała się w 1991, a w 2001 uzyskała magisterium w zakresie zdrowia publicznego[1]. W 2015 wobec jej pracy doktorskiej pojawiły się zarzuty o plagiat, a przeprowadzone postępowanie wykazało uchybienia w tym zakresie. Zachowała jednak doktorat, co uzasadniano brakiem premedytacji i stosunkowo niewielkim zakresem splagiatowanych treści[2][3].

W latach 1988–1992 była zatrudniona jako lekarz w klinice ginekologii MHH. Następnie przez cztery lata przebywała w Stanford w Kalifornii, gdzie jej mąż pracował jako nauczyciel akademicki. Od 1998 ponownie zawodowo związana z uczelnią medyczną w Hanowerze[1].

Do Unii Chrześcijańsko-Demokratycznej wstąpiła w 1990. W latach 2001–2004 była radną i przewodniczącą frakcji radnych CDU w Sehnde[4]. W 2003 wybrana na posłankę do landtagu Dolnej Saksonii, po czym w marcu tegoż roku objęła stanowisko ministra spraw społecznych w rządzie tego kraju związkowego kierowanym przez Christiana Wulffa[1].

W powołanym w listopadzie 2005 pierwszym gabinecie Angeli Merkel, tworzonym przez tzw. wielką koalicję (CDU/CSU i SPD), została powołana na stanowisko ministra ds. rodziny, osób starszych, kobiet i młodzieży. W 2009 po raz pierwszy uzyskała mandat posłanki do Bundestagu, z powodzeniem ubiegała się o reelekcję w wyborach w 2013[1] i 2017[5]. W zaprzysiężonym w październiku 2009 rządzie koalicyjnym CDU-FDP dotychczasowej kanclerz początkowo pozostała na dotychczasowej funkcji. W listopadzie tegoż roku objęła jednak urząd ministra pracy i spraw społecznych. W grudniu 2013, po odnowieniu w kolejnej kadencji wielkiej koalicji i powołaniu trzeciego gabinetu Angeli Merkel, otrzymała nominację na ministra obrony[1]. Pozostała na tym stanowisku również w utworzonym w marcu 2018 czwartym rządzie dotychczasowej kanclerz[6].

2 lipca 2019 przywódcy państw Unii Europejskiej podczas szczytu Rady Europejskiej wysunęli wspólnie jej kandydaturę na funkcję przewodniczącej Komisji Europejskiej[7][8]. 15 lipca, dzień przed debatą i głosowaniem w Parlamencie Europejskim, zapowiedziała rezygnację z urzędu ministra niezależnie od decyzji PE[9]. 16 lipca 2019 Europarlament wybrał ją na funkcję przewodniczącej Komisji Europejskiej[10][11] stosunkiem głosów 383 głosów „za” do 327 „przeciw”[12][13]. Objęcie urzędu zaplanowano na 1 listopada tego samego roku[10]. 17 lipca zakończyła pełnienie funkcji ministra.

Data ta nie została dotrzymana z uwagi na problemy ze skompletowaniem składu KE (głównie przez zmianę rządu w Rumunii). Ostatecznie 27 listopada 2019 Parlament Europejski zaaprobował zaprezentowany przez Ursulę von der Leyen skład nowej Komisji Europejskiej[14] (za zagłosowało 461 posłów, 157 było przeciw, a 89 wstrzymało się od głosu)[14]. Nowa Komisja Europejska pod jej przewodnictwem rozpoczęła urzędowanie 1 grudnia 2019. Ursula von der Leyen stała się pierwszą kobietą na stanowisku przewodniczącego KE[15].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Jest córką Ernsta Albrechta, byłego premiera Dolnej Saksonii. Jej mężem jest profesor Heiko von der Leyen, wywodzący się z niemieckiej rodziny szlacheckiej. Ma siedmioro dzieci: Davida (ur. 1987), Sophie (ur. 1989), Donatę (ur. 1992), bliźnięta Victorię i Johannę (ur. 1994), Egmonta (ur. 1998) i Gracie (ur. 1999)[16]. Należy do Kościoła Ewangelickiego w Niemczech[17].

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f Dr. Ursula von der Leyen. bundestag.de. [dostęp 2016-11-01]. (niem.).
  2. Plagiatsaffäre. business-and-science.de. [dostęp 2019-07-18]. (niem.).
  3. German Defence Minister Von der Leyen cleared of plagiarism. bbc.com, 9 marca 2016. [dostęp 2019-08-03]. (ang.).
  4. Steile berufliche Karriere mit sieben Kindern. welt.de, 22 kwietnia 2006. [dostęp 2019-07-09]. (niem.).
  5. Bundestagswahl 2017: Gewählte auf Landeslisten und in Wahlkreisen. bundeswahlleiter.de. [dostęp 2017-09-26]. (niem.).
  6. Minister und Ministerinnen der neuen Bundesregierung vereidigt. bundestag.de, 14 marca 2018. [dostęp 2018-03-14]. (niem.).
  7. EU leaders pick Germany’s von der Leyen to lead Commission. politico.eu, 2 lipca 2019. [dostęp 2019-07-02]. (ang.).
  8. Jest porozumienie w sprawie unijnych stanowisk. tvn24.pl, 2 lipca 2019. [dostęp 2019-07-02].
  9. Von der Leyen to resign as German defense minister. politico.eu, 15 lipca 2019. [dostęp 2019-07-16]. (ang.).
  10. a b Violetta Baran: Parlament Europejski zdecydował. Ursula von der Leyen nową przewodniczącą Komisji Europejskiej. wp.pl, 16 lipca 2019. [dostęp 2019-07-16].
  11. Parlament Europejski zdecydował w sprawie kandydatury Ursuli von der Leyen. tvn24.pl, 16 lipca 2019. [dostęp 2019-07-16].
  12. Ursula von der Leyen wybrana na nową przewodniczącą Komisji Europejskiej. dw.com, 16 lipca 2019. [dostęp 2019-07-16].
  13. Von der Leyen mit knapper Mehrheit zur EU-Kommissionschefin gewählt. tagesspiegel.de, 16 lipca 2019. [dostęp 2019-07-16]. (niem.).
  14. a b Jest decyzja europarlamentu w sprawie komisji Ursuli von der Leyen. interia.pl, 27 listopada 2019. [dostęp 2019-11-27].
  15. European Parliament confirms von der Leyen Commission. politico.eu. [dostęp 2019-11-27]. (ang.).
  16. Ursula von der Leyen. whoswho.de. [dostęp 2016-11-01]. (niem.).
  17. Derek Scally: Ursula von der Leyen profile: Who is proposed new EU Commission president?. irishtimes.com, 2 lipca 2019. [dostęp 2019-07-08]. (ang.).
  18. Von der Leyen im Baltikum: Reisen im Schatten der zwei Prozent. augengeradeaus.net, 2 marca 2017. [dostęp 2019-07-08]. (niem.).
  19. УКАЗ ПРЕЗИДЕНТА УКРАЇНИ №595/2022 Про відзначення державними нагородами України. president.gov.ua, 23 sierpnia 2022. [dostęp 2022-08-29]. (ukr.).
  20. European Commission President Ursula von der Leyen awarded Honorary Doctorate from BGU. bgu.ac.il, 14 czerwca 2022. [dostęp 2022-06-18]. (ang.).