Ursula von der Leyen

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ursula von der Leyen
Ilustracja
Ursula von der Leyen (2019)
Data i miejsce urodzenia 8 października 1958
Bruksela
Minister obrony Niemiec
Okres od 17 grudnia 2013
do 17 lipca 2019
Przynależność polityczna Unia Chrześcijańsko-Demokratyczna
Poprzednik Thomas de Maizière
Następca Annegret Kramp-Karrenbauer
Minister pracy i spraw społecznych Niemiec
Okres od 30 listopada 2009
do 17 grudnia 2013
Przynależność polityczna Unia Chrześcijańsko-Demokratyczna
Poprzednik Franz Josef Jung
Następca Andrea Nahles
Minister ds. rodziny, osób starszych, kobiet i młodzieży Niemiec
Okres od 22 listopada 2005
do 30 listopada 2009
Przynależność polityczna Unia Chrześcijańsko-Demokratyczna
Poprzednik Renate Schmidt
Następca Kristina Schröder
podpis
Odznaczenia
Wielki Krzyż Orderu „Za Zasługi dla Litwy”

Ursula Gertrud von der Leyen i z domu Albrecht (ur. 8 października 1958 w Brukseli[1]) – niemiecka polityk, działaczka Unii Chrześcijańsko-Demokratycznej (CDU), posłanka do Bundestagu, w latach 2005–2009 minister ds. rodziny, osób starszych, kobiet i młodzieży, od 2009 do 2013 minister pracy i spraw społecznych, od 2013 do 2019 minister obrony. 16 lipca 2019 wybrana na przewodniczącą Komisji Europejskiej w kadencji 2019–2024.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Studiowała ekonomię na Uniwersytecie w Getyndze, na Westfalskim Uniwersytecie Wilhelma w Münsterze oraz w London School of Economics. W 1987 ukończyła studia medyczne w Medizinische Hochschule Hannover. Doktoryzowała się w 1991, a w 2001 uzyskała magisterium w zakresie zdrowia publicznego[1]. W 2015 wobec jej pracy doktorskiej pojawiły się zarzuty o plagiat, a przeprowadzone postępowanie wykazało uchybienia w tym zakresie. Zachowała jednak doktorat, co uzasadniano brakiem premedytacji i stosunkowo niewielkim zakresem splagiatowanych miejsc[2][3].

W latach 1988–1992 była zatrudniona jako lekarz w klinice ginekologii MHH. Następnie przez cztery lata przebywała w Stanford w Kalifornii, gdzie jej mąż pracował jako nauczyciel akademicki. Od 1998 ponownie zawodowo związana z uczelnią medyczną w Hanowerze[1].

Do Unii Chrześcijańsko-Demokratycznej wstąpiła w 1990. W latach 2001–2004 była radną i przewodniczącą frakcji radnych CDU w Sehnde[4]. W 2003 wybrana na posłankę do landtagu Dolnej Saksonii, po czym w marcu tegoż roku objęła stanowisko ministra spraw społecznych w rządzie tego kraju związkowego kierowanym przez Christiana Wulffa[1].

W powołanym w listopadzie 2005 pierwszym gabinecie Angeli Merkel, tworzonym przez tzw. wielką koalicję (CDU/CSU i SPD), została powołana na stanowisko ministra ds. rodziny, osób starszych, kobiet i młodzieży. W 2009 po raz pierwszy uzyskała mandat posłanki do Bundestagu, z powodzeniem ubiegała się o reelekcję w wyborach w 2013[1] i 2017[5]. W zaprzysiężonym w październiku 2009 rządzie koalicyjnym CDU-FDP dotychczasowej kanclerz początkowo pozostała na dotychczasowej funkcji. W listopadzie tegoż roku objęła jednak urząd ministra pracy i spraw społecznych. W grudniu 2013, po odnowieniu w kolejnej kadencji wielkiej koalicji i powołaniu trzeciego gabinetu Angeli Merkel, otrzymała nominację na ministra obrony[1]. Pozostała na tym stanowisku również w utworzonym w marcu 2018 czwartym rządzie dotychczasowej kanclerz[6].

2 lipca 2019 przywódcy państw Unii Europejskiej podczas szczytu Rady Europejskiej wysunęli wspólnie jej kandydaturę na funkcję przewodniczącej Komisji Europejskiej[7][8]. 15 lipca, dzień przed debatą i głosowaniem w Parlamencie Europejskim, zapowiedziała rezygnację z urzędu ministra niezależnie od decyzji PE[9]. 16 lipca 2019 Europarlament wybrał ją na funkcję przewodniczącej Komisji Europejskiej[10][11] stosunkiem głosów 383 głosów „za” do 327 „przeciw”[12][13]. Objęcie urzędu zaplanowano na 1 listopada tego samego roku[10]. 17 lipca zakończyła pełnienie funkcji ministra.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Jest córką Ernsta Albrechta, byłego premiera Dolnej Saksonii. Jej mężem jest profesor Heiko von der Leyen, wywodzący się z niemieckiej rodziny szlacheckiej. Ma siedmioro dzieci: Davida (ur. 1987), Sophie (ur. 1989), Donatę (ur. 1992), bliźnięta Victorię i Johannę (ur. 1994), Egmonta (ur. 1998) i Gracie (ur. 1999)[14]. Należy do Kościoła Ewangelickiego w Niemczech[15].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f Dr. Ursula von der Leyen (niem.). bundestag.de. [dostęp 2016-11-01].
  2. Plagiatsaffäre (niem.). business-and-science.de. [dostęp 2019-07-18].
  3. German Defence Minister Von der Leyen cleared of plagiarism (ang.). bbc.com, 9 marca 2016. [dostęp 2019-08-03].
  4. Steile berufliche Karriere mit sieben Kindern (niem.). welt.de, 22 kwietnia 2006. [dostęp 2019-07-09].
  5. Gewählte auf Landeslisten und in Wahlkreisen (niem.). bundeswahlleiter.de. [dostęp 2017-09-26].
  6. Minister und Ministerinnen der neuen Bundesregierung vereidigt (niem.). bundestag.de, 14 marca 2018. [dostęp 2018-03-14].
  7. EU leaders pick Germany’s von der Leyen to lead Commission (ang.). politico.eu, 2 lipca 2019. [dostęp 2019-07-02].
  8. Jest porozumienie w sprawie unijnych stanowisk. tvn24.pl, 2 lipca 2019. [dostęp 2019-07-02].
  9. Von der Leyen to resign as German defense minister (ang.). politico.eu, 15 lipca 2019. [dostęp 2019-07-16].
  10. a b Violetta Baran: Parlament Europejski zdecydował. Ursula von der Leyen nową przewodniczącą Komisji Europejskiej. wp.pl, 16 lipca 2019. [dostęp 2019-07-16].
  11. Parlament Europejski zdecydował w sprawie kandydatury Ursuli von der Leyen. tvn24.pl, 16 lipca 2019. [dostęp 2019-07-16].
  12. Ursula von der Leyen wybrana na nową przewodniczącą Komisji Europejskiej. dw.com, 16 lipca 2019. [dostęp 2019-07-16].
  13. Von der Leyen mit knapper Mehrheit zur EU-Kommissionschefin gewählt (niem.). tagesspiegel.de, 16 lipca 2019. [dostęp 2019-07-16].
  14. Ursula von der Leyen (niem.). whoswho.de. [dostęp 2016-11-01].
  15. Derek Scally: Ursula von der Leyen profile: Who is proposed new EU Commission president? (ang.). irishtimes.com, 2 lipca 2019. [dostęp 2019-07-08].
  16. Von der Leyen im Baltikum: Reisen im Schatten der zwei Prozent (niem.). augengeradeaus.net, 2 marca 2017. [dostęp 2019-07-08].