Wolfgang Schäuble

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wolfgang Schäuble
4th EPP St Géry Dialogue; Jan. 2014 (12189287345) (cropped).jpg
Data i miejsce urodzenia 18 września 1942
Fryburg Bryzgowijski
Szef Urzędu Kanclerza Federalnego
Okres od 15 listopada 1984
do 21 kwietnia 1989
Przynależność polityczna Unia Chrześcijańsko-Demokratyczna
Poprzednik Waldemar Schreckenberger
Następca Rudolf Seiters
Minister spraw wewnętrznych Niemiec
Okres od 21 kwietnia 1989
do 26 listopada 1991
Przynależność polityczna Unia Chrześcijańsko-Demokratyczna
Poprzednik Friedrich Zimmermann
Następca Rudolf Seiters
Przewodniczący CDU
Okres od 1998
do 2000
Przynależność polityczna Unia Chrześcijańsko-Demokratyczna
Poprzednik Helmut Kohl
Następca Angela Merkel
Minister spraw wewnętrznych Niemiec
Okres od 22 listopada 2005
do 28 października 2009
Przynależność polityczna Unia Chrześcijańsko-Demokratyczna
Poprzednik Otto Schily
Następca Thomas de Maizière
Minister finansów Niemiec
Okres od 28 października 2009
Przynależność polityczna Unia Chrześcijańsko-Demokratyczna
Poprzednik Peer Steinbrück
Odznaczenia
Krzyż Wielki Orderu Zasługi RFN Medal za Zasługi dla Badenii-Wirtembergii Order Zasługi Republiki Włoskiej I Klasy (1951-2001) Wielki Oficer Orderu Narodowego Zasługi (Francja) Komandor Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Wielki Oficer Orderu Korony Dębowej (Luksemburg)

Wolfgang Schäuble (ur. 18 września 1942 we Fryburgu Bryzgowijskim[1]) – niemiecki polityk i prawnik, działacz Unii Chrześcijańsko-Demokratycznej (CDU) i jej przewodniczący w latach 1998–2000, długoletni poseł do Bundestagu, w rządach Helmuta Kohla szef Urzędu Kanclerza Federalnego (1984–1989) i minister spraw wewnętrznych (1989–1991), w gabinetach Angeli Merkel minister spraw wewnętrznych (2005–2009) oraz minister finansów (od 2009).

Życiorys[edytuj]

W 1961 zdał egzamin maturalny w Hausach. Studiował prawo i ekonomię na Uniwersytecie we Fryburgu oraz na Uniwersytecie w Hamburgu. W 1966 i 1970 zdał państwowe egzaminy prawnicze I oraz II stopnia, w 1971 doktoryzował się w zakresie prawa na podstawie pracy pt. Berufsrechtliche Stellung von Wirtschaftsprüfern in Wirtschaftsprüfungsgesellschaften. Pracował w administracji skarbowej Badenii-Wirtembergii, a w latach 1978–1984 praktykował jako prawnik przy sądzie w Offenburgu[1][2].

W 1961 został członkiem chadeckiej młodzieżówki Junge Union[2], a w 1965 wstąpił do Unii Chrześcijańsko-Demokratycznej[1]. W 1972 po raz pierwszy został wybrany do Bundestagu z okręgu wyborczego Offenburg. Mandat poselski odnawiał od tego czasu w kolejnych wyborach w 1976, 1980, 1983, 1987, 1990, 1994, 1998, 2002, 2005, 2009 i 2013[1]. Stał się w międzyczasie najdłużej sprawującym mandat posłem do Bundestagu[3].

Awansował jednocześnie w partyjnej strukturze, stając się bliskim współpracownikiem Helmuta Kohla. W latach 1976–1984 kierował komitetem doradczym CDU do spraw sportu, od 1981 był jednocześnie sekretarzem frakcji parlamentarnej CDU/CSU. W gabinetach Helmuta Kohla był ministrem do spraw nadzwyczajnych oraz szefem Urzędu Kanclerza Federalnego (od listopada 1984 do kwietnia 1989), a następnie ministrem spraw wewnętrznych (od kwietnia 1989 do listopada 1991)[1][2].

12 października 1990 w czasie spotkania wyborczego w Oppenau został dwukrotnie postrzelony (w szczękę i rdzeń kręgowy) z rewolweru przez chorego psychicznie mężczyznę[3][4]. Wolfgang Schäuble doznał wówczas ciężkiego urazu kręgosłupa i od tego czasu, częściowo sparaliżowany, porusza się na wózku inwalidzkim[3].

W 1991 odszedł z rządu, obejmując funkcję przewodniczącego frakcji parlamentarnej CDU/CSU[1]. W latach 90. był powszechnie uznawany za następcę Helmuta Kohla. Dotychczasowy kanclerz w kwietniu 1997 zapowiedział jednak zamiar ubiegania się o reelekcję na kolejną kadencję. Chadecy przegrali jednak wybory w 1998, co skutkowało ustąpieniem Helmuta Kohla z przywództwa w partii. 7 listopada 1998 Wolfgang Schäuble został nowym przewodniczącym CDU, pozostając jednocześnie na czele frakcji poselskiej. Wkrótce kierowana przez niego partia odnotowała dobre wyniki w wyborach w kilku krajach związkowych oraz w wyborach europejskich w 1999[2].

Jego karierze politycznej zagroziła wkrótce ujawniona pod koniec 1999 afera dotycząca finansowania CDU. Wolfgang Schäuble przyznał wówczas, że w 1994 przyjął od lobbysty Karlheinza Schreibera 100 tys. marek niemieckich dla swojej partii. Ujawniono również, że odbył więcej spotkań z lobbystą, co próbował początkowo ukrywać. Polityk przepraszał publicznie za to postępowanie. Twierdził, że kopertę bez otwierania przekazał posłance Brigitte Baumeister, której wersja pozostawała w sprzeczności z jego oświadczeniem. W toku prowadzonego postępowania Wolfgangowi Schäuble nie przedstawiono żadnych zarzutów karnych. 16 lutego 2000 ogłosił swoją rezygnację z przywództwa w CDU i z kierowania frakcją poselską[2][3]. Na czele ugrupowania stanęła wówczas Angela Merkel.

Wolfgang Schäuble pozostał posłem do Bundestagu, a w 2002 objął funkcję wiceprzewodniczącego opozycyjnego wówczas klubu deputowanych CDU/CSU[2]. Znalazł się w gronie najbliższych współpracowników Angeli Merkel, w kampanii wyborczej w 2005 był jej ekspertem do spraw bezpieczeństwa i polityki zagranicznej[5].

W powołanym w listopadzie 2005 pierwszym rządzie Angeli Merkel, tworzonym przez tzw. wielką koalicję (CDU/CSU i SPD), objął stanowisko ministra spraw wewnętrznych. W zaprzysiężonym w październiku 2009 rządzie koalicyjnym CDU-FDP dotychczasowej kanclerz przeszedł na urząd ministra finansów. Pozostał na tym stanowisku także w utworzonym w grudniu 2013 trzecim gabinecie Angeli Merkel, tworzonym przez odnowioną koalicję chadeków i socjaldemokratów[1].

Życie prywatne[edytuj]

Wolfgang Schäuble jest żonaty, ma dwoje dzieci[1].

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj]

Przypisy

  1. a b c d e f g h i Dr. Wolfgang Schäuble (niem.). bundestag.de. [dostęp 2016-11-01].
  2. a b c d e f Wolfgang Schäuble (niem.). kas.de. [dostęp 2016-11-01].
  3. a b c d Adriana Rozwadowska: Drugie życie Wolfganga Schäublego. wyborcza.biz, 14 lipca 2015. [dostęp 2016-11-01].
  4. Serge Schmemann: German Interior Minister Is Shot at Political Rally (ang.). nytimes.com, 13 października 1990. [dostęp 2016-11-01].
  5. Charles Hawley: Taming the Lions with Angela Merkel (ang.). spiegel.de, 20 października 2005. [dostęp 2016-11-01].
  6. Dr. Wolfgang Schäuble: Karlspreisträger 2012 (niem.). aachen.de. [dostęp 2016-11-01].

Linki zewnętrzne[edytuj]