Szu-Ninua

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Szu-Ninua[1][2] lub Kidin-Ninua[3][4] – jeden z wczesnych, słabo znanych królów Asyrii (2 połowa XVII w.. p.n.e.), syn Bazaji, następca Lullaji, ojciec Szarma-Adada II i Eriszuma III; wymieniany w Asyryjskiej liście królów, we fragmencie wersji alternatywnej tej listy (tekst KAV 14), a także w Synchronistycznej liście królów.

Zgodnie z Asyryjską listą królów Szu-Ninua, syn Bazaji, wstąpił na tron asyryjski po samozwańczym królu Lullaji, a następnie panował przez 14 lat[1][2][3]. To samo źródło podaje dalej, iż na tronie asyryjskim zasiedli następnie kolejno dwaj jego synowie: Szarma-Adad II i Eriszum III[1][2][3]. Z kolei we fragmencie wersji alternatywnej Asyryjskiej listy królów (tekst KAV 14), pomijającym władców asyryjskich od Aszur-dugula do Lullaji, Szu-Ninua przedstawiany jest jako założyciel nowej dynastii, która objąć miała władzę w Asyrii po upadku amoryckiej dynastii Szamszi-Adada I[5]. Imię Szu-Ninuy wymienia również Synchronistyczna lista królów, wedle której miał on być współczesny babilońskiemu królowi Ekurduannie z I dynastii z Kraju Nadmorskiego[6]. Jak dotychczas nie odnaleziono żadnych inskrypcji królewskich należących do Szu-Ninuy[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Grayson A.K., Königslisten ... , s. 107.
  2. a b c Glassner J.-J., Mesopotamian ... , s. 139.
  3. a b c d Grayson A.K., Assyrian Royal..., s. 30-31.
  4. Heeßel N.P., Zur Lesung der Königsnamens ... , s. 60-61.
  5. Grayson A.K., Königslisten ... , s. 115.
  6. Grayson A.K., Königslisten ... , s. 117.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Glassner J.-J., Mesopotamian Chronicles, Society of Biblical Literature, Atlanta 2004.
  • Grayson A.K., Assyrian Royal Inscriptions, tom I (From the Beginning to Ashur-resha-ishi I), seria Records of the Ancient Near East (RANE), Otto Harrassowitz, Wiesbaden 1972.
  • Grayson A.K., Königslisten und Chroniken. B. Akkadisch, w: Reallexikon der Assyriologie, tom VI (Klagesang-Libanon), Walter de Gruyter, Berlin - New York 1980-83, s. 86-135.
  • Heeßel N.P., Zur Lesung der Königsnamens ŠÚ-URU.NINA, w: NABU 2002 (3), s. 60–61.