Aszur-uballit II

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Aszur-uballit II (akad. Aššur-uballiṭ[1], tłum. „bóg Aszur ożywił/obdarzył życiem”[2]) – ostatni znany król Asyrii (611-609 p.n.e.)[1], następca Sin-szarra-iszkuna; kontynuował walkę o ocalenie resztek państwa asyryjskiego.

W 612 r. p.n.e. połączone armie Nabopolassara, króla Babilonii i Kyaksaresa, władcy Medów, wsparte przez Ummanmanda[a], zaatakowały Niniwę, stolicę Asyrii[3]. Po trwającym trzy miesiące oblężeniu obrona miasta została przełamana, a ono samo zdobyte i złupione[3]. Przebywający wówczas w mieście Sin-szarra-iszkun, król asyryjski, poniósł najprawdopodobniej śmierć[b]. Resztki armii asyryjskiej wycofały się do Harranu, gdzie, jak podaje kronika babilońska, tron asyryjski objął nowy król - Aszur-uballit II[4]. Niewiele wiadomo o jego pochodzeniu, ale niektórzy uczeni przypuszczają, iż mógł on być synem Sin-szarra-iszkuna, wyznaczonym przez niego na następcę tronu[3]. Przez dwa kolejne lata Aszur-uballit II wsparty oddziałami wojskowymi z Egiptu ,próbował zorganizować obronę, ale nie był w stanie powstrzymać pochodu Nabopolassara, który parł coraz dalej na zachód Asyrii, zdobywając kolejne asyryjskie miasta (m.in. Nasibinę i Rasappę)[4]. W końcu, w 610 r. p.n.e., połączone armie Nabopolassara i Ummanmanda uderzyły na Harran[5]. Zgodnie z kroniką babilońską Aszur-uballit II i jego egipscy sojusznicy na widok wroga wpaść mieli w popłoch i uciec na drugi brzeg Eufratu[4]. Nabopolassar zdobył i splądrował Harran, zabierając z miasta wielkie łupy[4]. W rok później, w 609 r. p.n.e., na pomoc Aszur-uballitowi II przybyła główna armia egipska, z ktorej pomocą udało mu się odzyskać Harran i pokonać stacjonujący tam babiloński garnizon[5]. Późniejszy los Aszur-uballita II nie jest znany, gdyż ani kronika babilońska, ani żadne inne źródła już o nim więcej nie wspominają[5].

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Akadyjski termin ummān-manda, znaczący "wroga horda", używany był przez Asyryjczyków i Babilończyków na określenie dużych grup koczowników; Oates J. The Fall of Assyria..., s. 180.; hasło ummān-manda, The Assyrian Dictionary, tom 20 (U/W), The Oriental Institute, Chicago 2010, s. 102.
  2. Kronika babilońska, opisująca upadek Niniwy, jest niestety uszkodzona w miejscu opisującym los Sin-szarra-iszkuna, ale w późniejszej tradycji, przekazanej przez Diodora Sycylijskiego, przetrwała informacja o Sardanapalu, ostatnim królu asyryjskim, który zginąć miał w płomieniach swego płonącego pałacu w Niniwie; Oates J. The Fall of Assyria..., s. 180

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Grayson A.K., Königslisten und Chroniken. B. Akkadisch, w: Reallexikon der Assyriologie, tom VI (Klagesang-Libanon), Walter de Gruyter, Berlin - New York 1980-83, s. 127.
  2. Laessøe J., Ludy Asyrii,Państwowe Wydawnictwo Naukowe Warszawa 1972, str. 133.
  3. a b c Oates J. The Fall of Assyria..., s. 180.
  4. a b c d Glassner J.-J., Mesopotamian..., s. 223.
  5. a b c Oates J. The Fall of Assyria..., s. 182.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Glassner J.-J., Mesopotamian Chronicles, Society of Biblical Literature, Atlanta 2004.
  • Oates J. The Fall of Assyria (635-609 B.C.), w: The Cambridge Ancient History III/2 („The Assyrian and Babylonian Empires and other States of the Near East, from the Eighth to the Sixth Centuries B.C.”), Cambridge University Press 1991, s. 162-193.