Szalim-ahum

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Szalim-ahum (akad. Šalim-ahum) – wczesny, słabo znany władca asyryjski, syn i następca Puzur-Aszura I, ojciec i poprzednik Ilu-szumy; rządził miastem-państwem Aszur pod koniec XX w. p.n.e.[1]

Imię[edytuj | edytuj kod]

W jedynej znanej inskrypcji tego władcy[2] oraz inskrypcjach jego kolejnych następców Ilu-szumy[3], Eriszuma I[4] i Ikunuma[5] jego imię zapisywane jest Ša-lim-a-hu-um (w transkrypcji Šallim-ahum). Znaczy ono w języku akadyjskum „Uchowaj brata!”[6]. W Asyryjskiej liście królów imię to uległo zniekształceniu i zapisywane było Šal-lim-papmeš (w transkrypcji Šallim-ahhē[7], tłum. „Uchowaj braci!”).

Panowanie[edytuj | edytuj kod]

Szalim-ahum jest najwcześniejszym asyryjskim władcą, którego istnienie potwierdzają współczesne mu źródła pisane. W trakcie wykopalisk w mieście Aszur, podczas prac badawczych przy najstarszych kamiennych fundamentach świątyni boga Aszura, odnaleziona została płyta alabastrowa z wyrytą na niej jego inskrypcją[2][8]. Nosi on w niej tytuł „władcy Aszur” (énsi A-šùrki) i przedstawia siebie jako syna Puzur-Aszura I (dumu Pù-zur8-dA-šùr)[2]. W inskrypcji tej opisane zostały jego prace budowlane przy świątyni boga Aszura[2][8]. Opis tychże prac jest najwcześniejszym znanym świadectwem działalności budowlanej władców asyryjskich przy tej świątyni[8].

Szalim-ahum wzmiankowany jest również w listach odkrytych w karum Kanesz, asyryjskiej kolonii kupieckiej w Anatolii[1].

W Asyryjskiej liście królów Szalim-ahum (pod imieniem Szallim-ahhe) wymieniany jest jako 31 władca asyryjski[9]. Według tejże listy miał on też być piątym spośród „6 królów, [których imiona zostały zapisane na (?)] cegłach, ale których limmu nie są znani (?)”[7].

Szalim-ahum wymieniany jest też w inskrypcjach swoich następców. Ilu-szuma nazywa siebie „synem Szalim-ahuma, władcy Aszur” (dumu Ša-lim-a-hu-um énsi A-šùrki)[3]. Eriszum I w swych inskrypcjach zaznacza, iż był wnukiem Szalim-ahuma[4], zaś Ikunum przedstawia siebie jako jego prawnuka[5].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b hasło Shallim-ahhe, [w:] G. Leick, Who's Who..., s. 145.
  2. a b c d tekst A.0.31; A.K. Grayson, Assyrian Rulers..., s. 14.
  3. a b tekst A.0.32.2; A.K. Grayson, Assyrian Rulers..., s. 17.
  4. a b tekst A.0.33.14; A.K. Grayson, Assyrian Rulers..., s. 37.
  5. a b tekst A.0.34.3; A.K. Grayson, Assyrian Rulers..., s. 43.
  6. hasło šalāmu, The Assyrian Dictionary, tom 17 (Š/1), The Oriental Institute, Chicago 1989, s. 220.
  7. a b J.-J. Glassner, Mesopotamian..., s. 136-137.
  8. a b c A.K. Grayson, Assyrian Royal..., s. 6.
  9. A.K. Grayson, Königslisten..., s. 104-105.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • J.-J. Glassner, Mesopotamian Chronicles, Society of Biblical Literature, Atlanta 2004.
  • A.K. Grayson, Assyrian Royal Inscriptions, tom I (From the Beginning to Ashur-resha-ishi I), seria Records of the Ancient Near East (RANE), Otto Harrassowitz, Wiesbaden 1972.
  • A.K. Grayson, Assyrian Rulers of the Third and Second Millennia BC (to 1115 BC), tom I z serii The Royal Inscriptions of Mesopotamia. Assyrian Periods (RIMA 1), University of Toronto Press 2002.
  • A.K. Grayson, Königslisten und Chroniken. B. Akkadisch, w: Reallexikon der Assyriologie, tom VI (Klagesang-Libanon), Walter de Gruyter, Berlin - New York 1980-83, s.86-135.
  • hasło Shallim-ahhe, [w:] G. Leick, Who's Who in the Ancient Near East, London and New York 2002, s. 145.