Wiesław Ochman

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wiesław Ochman
Ilustracja
Wiesław Ochman, 1992
Data i miejsce urodzenia 6 lutego 1937
Warszawa
Typ głosu tenor liryczny
Gatunki opera
Zawód śpiewak operowy
Aktywność od 1960
Odznaczenia
Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Złoty Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” Order Uśmiechu
Odznaczenie Wiesława Ochmana przez Aleksandra Kwaśniewskiego Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski

Wiesław Ochman (ur. 6 lutego 1937 w Warszawie[1]) – polski śpiewak operowy. Kawaler Orderu Uśmiechu.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Po szkole podstawowej uczył się w Liceum Plastycznym w Bolkowie, a później w Technikum Zdobnictwa Ceramicznego w Szczawnie-Zdroju na Dolnym Śląsku. W 1960 uzyskał dyplom inżyniera-ceramika w AGH w Krakowie, gdzie występował także jako solista w Zespole Pieśni i Tańca AGH „Krakus” (ZPiT AGH „Krakus”). Jednocześnie podjął naukę śpiewu pod kierunkiem Gustawa Serafina w Krakowie (1955–1959), a następnie Marii Szłapak w Bytomiu (1960–1963).

W 1960 został zaangażowany w Operze Śląskiej w Bytomiu[2], gdzie śpiewał przez trzy sezony. Następnie w latach 1963–1964 występował w Operze w Krakowie, a w latach 1964–1970 był artystą Teatru Wielkiego w Warszawie. Jednym z występów w Halce zwrócił uwagę zachodniej prasy, a niedługo później otrzymał pierwsze propozycje występów za granicą[2].

Karierę międzynarodową rozpoczął w 1967 od Opery w Berlinie, następnie występował w Monachium i Hamburgu. Odniósł też pierwsze sukcesy na festiwalach w Glyndebourne oraz Salzburgu. W 1972 występował w Operze Paryskiej, następnie w Chicago i San Francisco. W 1975 partią Arriga w operze Nieszpory sycylijskie Verdiego zadebiutował na scenie nowojorskiej Metropolitan Opera, w której występował przez kolejne 15 sezonów[2]. Śpiewał także na scenach m.in. mediolańskiej La Scali (1982), Gran Teatre del Liceu w Barcelonie i Opery Wiedeńskiej oraz w operach w Buenos Aires, Madrycie, Moskwie, Rzymie i Sewilli. Uczestniczył w festiwalach muzycznych z udziałem m.in. Wiener Philharmoniker i Berliner Philharmoniker pod dyrekcją Herberta von Karajana i Karla Böhma[2].

Po 1999 zajął się reżyserią, wystawił w bytomskiej Operze Śląskiej: Don Giovanniego W.A. Mozarta, Traviatę Verdiego oraz Carewicza Ferenca Lehára. Osobną dziedziną artystyczną działalności Ochmana była muzyka oratoryjna. Nagrywał dla firm fonograficznych, takich jak Deutsche Grammophon, Polydor, EMI, Decca, Supraphon i polska Muza. W latach 70. XX wieku nagrał dwie polskie płyty z ariami operowymi i z ariami operetkowymi z akompaniamentem Orkiestry Polskiego Radia i Telewizji pod dyrekcją Zdzisława Górzyńskiego.

Działał charytatywnie na rzecz wspierania kultury i na stypendia. Organizował aukcje obrazów w konsulacie polskim w Nowym Jorku, z których dochód wspierał częstochowską kulturę. Laureat Nagrody im. Witolda Hulewicza[3].

Jest dziadkiem Krystiana Ochmana, tenora i studenta Akademii Muzycznej im. Karola Szymanowskiego w Katowicach, zwycięzcy jedenastej edycji programu rozrywkowego typu talent show TVP2 The Voice of Poland (2020)[4].

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Jest też członkiem Polskiej Akademii Umiejętności w Krakowie[10].

Jego imieniem nazwano rondo w Zawierciu i salę w Miejskim Ośrodku Kultury[11].

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

Płyty winylowe
  • SX 0465 Wiesław Ochman Best loved operatic arias
  1. Giacomo Puccini: Cyganeria, Aria Rudolfa z I aktu „Che gelida manina”
  2. Giacomo Puccini: Tosca, Aria Cavaradossieggo z III aktu „E lucevan le stelle”
  3. Giuseppe Verdi: Aida, Aria Radamesa z I aktu „Se quel guerrier io fossi!... Celeste Aida”
  4. Piotr Czajkowski: Eugeniusz Oniegin, Aria Leńskiego z II aktu „Kuda, kuda”
  5. Giacomo Puccini: Turandot, Aria Kalafa z III aktu „Nessun dorma
  6. Władysław Żeleński: Janek, Aria Janka „Gdy ślub weźmiesz z twoim Stachem”
  7. Friedrich von Flotow: Marta albo jarmark w Richmondzie, Aria Lionela z III aktu „M’appari”
  8. Georges Bizet: Poławiacze pereł, Aria Nadira z I aktu „Je crois entendre encore”
  9. Georges Bizet: Carmen, Aria Don Jose’go z II aktu „La fleur que tu m’avais jeteee”
  10. Giuseppe Verdi: Rigoletto, Aria Księcia z III aktu „La donna è mobile
  • SX 0972 Wiesław Ochman Polskie Arie Operowe
  1. Stanisław Moniuszko: Halka, Dumka Jontka z IV aktu „Szumią Jodły”
  2. Stanisław Moniuszko: Straszny dwór – Aria Stefana z Kurantem z III aktu „Cisza dokoła
  3. Stanisław Moniuszko: Flis, Aria Franka „Płyną tratwy po Wiśle”
  4. Feliks Nowowiejski: Legenda Bałtyku, Aria Domana z II aktu „Więc ty mnie nie kochasz”
  5. Ignacy Paderewski: Manru, Aria Manru z II aktu „jako gdy wśród skwaru”
  6. R.Statkowski: Maria, Aria Wacława z I aktu „Och jak ciąży ta wesołość”
  7. Władysław Żeleński: Goplana, Aria Kirkora z I aktu „Za jaskółeczką ciągną moje oczy”
  8. Władysław Żeleński: Janek, Aria Janka „Gdy ślub weźmiesz z twoim Stachem”
  • SX 1281 Wiesław Ochman Słynne arie operetkowe
  • SX 1371 Wiesław Ochman Sławni polscy śpiewacy vol. 7
  1. Wolfgang Amadeus Mozart: Don Giovanni, Aria Don Ottavia „Il mio tesoro”
  2. Giacomo Puccini: Tosca, Aria Cavaradossiego z I aktu „Recondita armonia”
  3. Amilcare Ponchielli: Gioconda, Aria Enza z II aktu „Cielo e mar!”
  4. Pietro Mascagni: Rycerskość wieśniacza, Aria Turiddu „Mamma, quel vino e generoso”
  5. Giacomo Puccini: Manon Lescaut, Aria Des Grieux z I aktu „Donna non vidi mai”
  6. Umberto Giordano: Fedora, Aria Lorisa z II aktu „Amor ti vieta”
  7. Giacomo Puccini: Cyganeria, Aria Rudolfa z I aktu „Che gelida manina”
  8. Umberto Giordano: Andrea Chénier, Improwizacja Cheniera z I aktu „Un di all’azzurro spazio”
  9. Ruggero Leoncavallo: Pajace, Aria Cania z I aktu „Vesti la giubba”
  10. Giacomo Puccini: Madame Butterfly, Aria Pinkertona z III aktu „Addio, fiorito asil”
  11. Gaetano Donizetti: Napój miłosny, Aria Nemorina z II aktu „Una furtiva lagrima”

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Marta Arasimowicz: Mały ilustrowany leksykon PWN. Wyd. naukowe PWN, 1997, s. 852. ISBN 978-83-01-12186-0.
  2. a b c d Sylwia Milan: Wszystko na jedną kartę. Poznań: Publicat, 2008, s. 70–71. ISBN 978-83-245-1503-5.Sprawdź autora:1.
  3. Laureaci nagrody im. Witolda Hulewicza. [dostęp 2018-12-02]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-09-30)].
  4. KRYSTIAN OCHMAN, voice.tvp.pl [dostęp 2020-11-28] (pol.).
  5. Wpisani w kulturę miasta [w:] „Dziennik Polski”, s. 1, nr 112, 19 maja 1980 [dostęp 2020-05-09]
  6. M.P. z 2001 r. nr 21, poz. 345.
  7. Warszawa. Wręczono złote medale „Gloria Artis”. e-teatr.pl, 10 września 2005. [dostęp 21 czerwca 2011].
  8. Pro Masovia – 2007 r.. mazovia.pl. [dostęp 17 sierpnia 2017].
  9. Lista doktoratów Honoris Causa nadanych przez AGH (pol.). www.agh.edu.pl. [dostęp 2011-03-14].
  10. Polska Akademia Umiejętności – Członkowie PAU, pau.krakow.pl [dostęp 2017-11-27] (pol.).
  11. l, Zawiercie – Tu rozkręca się Jura, Zawiercie – Tu rozkręca się Jura [dostęp 2018-11-11].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]