Waldemar Dąbrowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Waldemar Dąbrowski
Waldemar Dabrowski.jpg
Data i miejsce urodzenia 23 sierpnia 1951
Radzymin
Minister kultury
Okres od 6 lipca 2002
do 31 października 2005
Poprzednik Andrzej Celiński
Następca Kazimierz Michał Ujazdowski
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” Order Księcia Jarosława Mądrego III klasy Rycerz Komandor Orderu Brytyjskiego

Waldemar Dąbrowski (ur. 23 sierpnia 1951 w Radzyminie[1]) – polski animator kultury i polityk, w latach 2002–2005 minister kultury, dyrektor Teatru Wielkiego – Opery Narodowej w Warszawie w latach 1998–2002 i ponownie od 2008.

Życiorys[edytuj]

Ukończył studia na Wydziale Elektroniki Politechniki Warszawskiej. Był stypendystą British Council, Instytutu Goethego oraz Departamentu Stanu USA. Ukończył również Executive Programme for Leaders in Development na Uniwersytecie Harvarda.

W latach 1973–1978 był założycielem i dyrektorem klubu Riviera-Remont. Od 1979 do 1981 zajmował stanowisko wicedyrektora Wydziału Kultury w Urzędzie Miasta Stołecznego Warszawy. W 1982 (wraz z Jerzym Grzegorzewskim) objął kierownictwo Centrum Sztuki Studio w tym mieście. Zajmował się promowaniem artystów polskiego teatru, muzyki i plastyki. Jako producent przyczynił się do powstania ponad siedemdziesięciu spektakli Teatru Studio.

W latach 1988–1990 zasiadał w Stołecznej Radzie Narodowej[2][3]. W latach 1990–1994 zajmował stanowiska podsekretarza stanu w Ministerstwie Kultury i Sztuki oraz szefa Komitetu Kinematografii. Zainicjował wówczas Festiwal Gwiazd w Międzyzdrojach. Następnie do 1998 stał na czele zarządu Państwowej Agencji Inwestycji Zagranicznych.

W okresie od września 1998 do lipca 2002 pełnił funkcję dyrektora Teatru Wielkiego – Opery Narodowej w Warszawie (wraz z Jackiem Kaspszykiem). Był wówczas m.in. pomysłodawcą umieszczenia na frontonie budynku teatru monumentalnej rzeźby Kwadrygi Apollina (2002)[4]. Został także prezesem Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych i honorowym prezesem Polskiego Związku Golfa.

6 lipca 2002 objął stanowisko ministra kultury w rządzie Leszka Millera, a od 2 maja 2004 do 31 października 2005 sprawował ten urząd w rządach Marka Belki. W okresie pełnienia tej funkcji doszło do uchwalenia nowej ustawy o kinematografii ustanawiającej Polski Instytut Sztuki Filmowej. W związku z planowanym Rokiem Chopinowskim zainicjował program Chopin 2010, przeorganizował Narodowy Instytut Fryderyka Chopina, który przejął odpowiedzialność za nowo powstające Muzeum Fryderyka Chopina w Warszawie oraz jego oddział w Żelazowej Woli. Powołał również Instytut Teatralny i Instytut Książki, którego zadaniem stało się popularyzowanie polskich książek i ich autorów czy prezentacja literatury polskiej za granicą[5].

1 października 2008 został ponownie dyrektorem Teatru Wielkiego – Opery Narodowej w Warszawie. Z jego inicjatywy 29 kwietnia 2009 minister kultury i dziedzictwa narodowego Bogdan Zdrojewski wyodrębnił balet w strukturze teatru jako oddzielny pion artystyczny i podniósł go do rangi Polskiego Baletu Narodowego pod dyrekcją Krzysztofa Pastora[6]. W listopadzie 2010 został wybrany w Monachium w skład zarządu OPERA EUROPA, forum zrzeszającego profesjonalne europejskie teatry operowe[5]. Był członkiem komitetu poparcia Bronisława Komorowskiego przed przyspieszonymi wyborami prezydenckimi 2010[7]. W tym samym roku minister Bogdan Zdrojewski powierzył mu obowiązki dyrektora Narodowego Instytutu Fryderyka Chopina, które pełnił do 2011. W 2012 objął także stanowisko pełnomocnika ministra kultury i dziedzictwa narodowego do spraw Muzeum Historii Żydów Polskich w Warszawie[5].

Jest żonaty, ma córkę Martę, która jest aktorką[8].

Odznaczenia i nagrody[edytuj]

Przypisy

  1. Waldemar Dąbrowski: Skuteczny facet od kultury. newsweek.pl, 7 lipca 2012. [dostęp 4 października 2017].
  2. Kandydaci na radnych do Stołecznej Rady Narodowej, „Warszawski Magazyn Wyborczy” (dodatek do „Życia Warszawy”) nr 141 z 18–19 czerwca 1988, s. 12.
  3. Wyniki wyborów do Rady Narodowej m.st. Warszawy, „Życie Warszawy” nr 150 z 29 czerwca 1988, s. 8.
  4. Teatr Wielki – Kwadryga zamontowana. money.pl, 1 maja 2002. [dostęp 4 października 2017].
  5. a b c Waldemar Dąbrowski (pol.). teatrwielki.pl. [dostęp 4 października 2017].
  6. Historia Polskiego Baletu Narodowego. teatrwielki.pl. [dostęp 4 października 2017].
  7. Komitet poparcia Bronisława Komorowskiego. onet.pl, 16 maja 2010. [dostęp 26 kwietnia 2014].
  8. „Tygodnik Rewia” nr 38 z 21 września 2016, s. 8
  9. „Wolność gospodarczą warto zaprzęgać w działanie dla kultury”. prezydent.pl, 26 czerwca 2015. [dostęp 26 czerwca 2015].
  10. 59 odznaczonych za zasługi dla wolności. prezydent.pl, 5 czerwca 2014. [dostęp 5 czerwca 2014].
  11. Ordery dla przedstawicieli rządów okresu transformacji. prezydent.pl, 3 czerwca 2011. [dostęp 3 czerwca 2011].
  12. Warszawa. Gloria Artis dla Waldemara Dąbrowskiego. e-teatr.pl, 3 marca 2011. [dostęp 3 lipca 2011].
  13. Указ Президента України № 1302/2004 (ukr.). president.gov.ua. [dostęp 29 kwietnia 2011].
  14. Honorary knighthoods awarded 1997–2006 (ang.). parlament.uk. [dostęp 30 września 2015]. s. 10.
  15. Warszawa. Wręczono Feliksy Warszawskie. e-teatr.pl, 26 października 2010. [dostęp 18 lutego 2011].
  16. Bogdan Hussakowski i Waldemar Dąbrowski honorowymi Opolanami – Tu jest Polska!. umwo.opole.pl, 16 października 2006. [dostęp 18 lutego 2011].
  17. Laureaci z poprzednich edycji. polishmarket.com.pl. [dostęp 7 grudnia 2015].

Bibliografia[edytuj]