Przejdź do zawartości

William Westmoreland

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
William Westmoreland
Westie
Ilustracja
William Westmoreland (1969)
generał generał
Data i miejsce urodzenia

26 marca 1914
Spartanburg, Karolina Południowa

Data i miejsce śmierci

18 lipca 2005
Charleston, Karolina Południowa

Przebieg służby
Lata służby

1936–1972

Siły zbrojne

 US Army

Stanowiska

głównodowodzący sił USA w Wietnamie

Główne wojny i bitwy

II wojna światowa,
wojna koreańska,
wojna wietnamska

Odznaczenia
Combat Infantryman Badge Army Airborne Master Parachutist Badge Aircraft Crewmember's Badge United States Army Staff Identification Badge
Medal Sił Lądowych za Wybitną Służbę - czterokrotnie (Stany Zjednoczone)
Legionista Legii Zasługi - trzykrotnie (USA)
Brązowa Gwiazda - dwukrotnie (Stany Zjednoczone)
Medal Lotniczy - dziesięciokrotnie (Stany Zjednoczone)
Medal Amerykańskiej Służby Obronnej Medal Kampanii Amerykańskiej (USA) Medal Kampanii Europy-Afryki-Bliskiego Wschodu (USA) Medal Zwycięstwa w II Wojnie Światowej (USA) Medal Armii Okupacyjnej (USA) Medal Służby Obrony Narodowej  (Stany Zjednoczone) Medal Służby w Korei Medal Służby w Wietnamie Presidential Unit Citation – baretka wojsk lądowych Wielki Oficer Orderu Zasługi Wojskowej (Brazylia) Krzyż Wielki Orderu Świętej Trójcy (Etiopia) Komandor Orderu Sikatuny (Filipiny) Kawaler Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja)
Krzyż Wojenny 1939–1945 z brązową palmą (Francja)
Kawaler Krzyża Wielkiego Orderu Słonia Białego (Tajlandia) Medal Republiki Wietnamu za Kampanię Medal ONZ za służbę w Korei

William Childs Westmoreland (ur. 26 marca 1914 w Spartanburgu, zm. 18 lipca 2005 w Charleston) – amerykański generał, od 1964 do 1968 dowódca wojsk amerykańskich w Wietnamie Południowym, od 1968 do 1972 szef sztabu United States Army. Człowiek Roku 1965 według magazynu „Time”.

Życiorys

[edytuj | edytuj kod]

Urodzony w zamożnej rodzinie w północnej części Karoliny Południowej, od najmłodszych lat wykazywał zdolności przywódcze jako skaut. Uczęszczał do Akademii Wojskowej Stanów Zjednoczonych w West Point, którą ukończył z wyróżnieniem w 1936 roku. Brał udział w II wojnie światowej, dowodząc batalionem w czasie walk w Tunezji, na Sycylii oraz we Francji i Niemczech, gdzie otrzymał stopień pułkownika. Walczył także w wojnie koreańskiej, stając się jednym z najmłodszych generałów swoich czasów. Po powrocie z Korei kontynuował karierę w armii, pełniąc funkcję superintendenta West Point w latach 1960–1963.

Został wysłany do Wietnamu Południowego w styczniu 1964 roku, a w czerwcu objął dowództwo nad Dowództwem Pomocy Wojskowej w Wietnamie (MACV). Westmoreland przyjął strategię wojny na wyniszczenie przeciwko Vietcongowi i armii północnowietnamskiej, próbując pozbawić je siły ludzkiej i środków do prowadzenia dalszej walki. Wykorzystał także przewagę techniczną Stanów Zjednoczonych, używając artylerii i lotnictwa na ogromną skalę zarówno w konfrontacjach taktycznych, jak i w bombardowaniach strategicznych Wietnamu Północnego. Pomimo sukcesów militarnych poparcie społeczne dla wojny w Stanach Zjednoczonych ostatecznie zmalało, zwłaszcza po krwawej bitwie o Khe Sanh i ofensywie Tết w 1968 roku. Tuż przed mianowaniem go szefem sztabu armii, siły amerykańskie w Wietnamie osiągnęły szczytową liczebność 535 000 ludzi.

Strategia Westmorelanda ostatecznie zakończyła się niepowodzeniem politycznym i militarnym. Rosnące ofiary po stronie Stanów Zjednoczonych i obowiązkowy pobór podkopały wsparcie amerykańskiego społeczeństwa dla wojny, podczas gdy duże straty wśród cywilów osłabiły poparcie międzynarodowe dla Wietnamu Południowego.

Bibliografia

[edytuj | edytuj kod]