Marek Borowski
Z Wikipedii
| Marszałek Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej |
|
| Marek Borowski | |
 |
|
| ur. 4 stycznia 1946 w Warszawie | |
| Partia polityczna | Sojusz Lewicy Demokratycznej |
| Ostatnia partia polityczna | Socjaldemokracja Polska |
| Poprzednik | Maciej Płażyński |
| Okres urzędowania | od 19 października 2001 do 20 kwietnia 2004 |
| Następca | Józef Oleksy |
| Wicemarszałkowie | Andrzej Lepper, Tomasz Nałęcz, Donald Tusk, Janusz Wojciechowski, Kazimierz Michał Ujazdowski, Józef Zych |
| Wicepremier, Minister finansów | |
| Okres urzędowania | od 26 października 1993 do 8 lutego 1994 |
| Przynależność polityczna | Sojusz Lewicy Demokratycznej |
| Poprzednik | Jerzy Osiatyński |
| Następca | Grzegorz Kołodko |
| Przewodniczący Socjaldemokracji Polskiej | |
| Przynależność polityczna | Socjaldemokracja Polska |
| Okres urzędowania | od 26 marca 2004 do 1 sierpnia 2008 |
| Następca | Bartosz Dominiak (p.o.) |
| Poseł VI kadencji Sejmu | |
| Przynależność polityczna | Socjaldemokracja Polska |
| Okres urzędowania | od 5 listopada 2007 |
Marek Stefan Borowski (ur. 4 stycznia 1946 w Warszawie) – polski polityk lewicowy, Wicepremier i Minister Finansów w latach 1993–1994, Marszałek Sejmu w latach 2001–2004, poseł na Sejm I, II, III, IV i VI kadencji.
Spis treści |
[edytuj] Polska Rzeczpospolita Ludowa
Urodził się w rodzinie polsko-żydowskiej. Jest synem przedwojennego działacza Komunistycznej Partii Polski, a po wojnie znanego dziennikarza (m.in. redaktora naczelnego "Życia Warszawy") Wiktora Borowskiego[1].
W 1967 wstąpił do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, jednak po roku, z powodu zaangażowania w protesty marca 1968 został z niej usunięty. Spowodowało to krótkie przerwanie nauki na uczelni, a władze dodatkowo zastosowały wobec niego sankcje w postaci zakazu pracy w kierunku, w jakim się kształcił, oraz zabroniły wyjazdów za granicę. Nadal pozostawał członkiem Związku Młodzieży Socjalistycznej. Ostatecznie został absolwentem Wydziału Handlu Zagranicznego Szkoły Głównej Planowania i Statystyki w Warszawie – kierunek: międzynarodowe stosunki gospodarcze z tytułem zawodowym magistra ekonomii. Odbył również podyplomowe studia w Szkole Głównej Planowania i Statystyki (finanse).
W 1968 rozpoczął swoją pierwszą pracę jako sprzedawca w Domach Towarowych "Centrum". W Domu Towarowym "Junior" przez rok był sprzedawcą odzieży. W 1973 wyjechał na staż do francuskich domów towarowych. W 1975 ponownie został przyjęty do partii, pozostając w niej aż do rozwiązania. W 1982 skończył pracować w DT jako główny specjalista do spraw ekonomicznych.
W 1982 został zastępcą, a później dyrektorem departamentu ekonomicznego w Ministerstwie Rynku Wewnętrznego. Był reprezentantem ministerstwa w pracach nad reformami ekonomicznymi, którymi kierował początkowo profesor Władysław Baka, a następnie profesor Zdzisław Sadowski. W 1989 wstąpił do Ruchu 8 Lipca, określanej mianem "reformatorskiej" grupy wewnątrz PZPR.
[edytuj] III Rzeczpospolita
[edytuj] Lata 1989-2001
W 1989 został mianowany na stanowisko wiceministra rynku wewnętrznego w rządzie Tadeusza Mazowieckiego, a w 1990 w rządzie Jana Krzysztofa Bieleckiego. Do jego zadań należała prywatyzacja handlu i turystyki. Stanowisko opuścił w 1991. W styczniu 1990 był jednym z założycieli Socjaldemokracji Rzeczpospolitej Polskiej. W październiku 1991 został po raz pierwszy wybrany posłem. W 1999 po rozwiązaniu się SdRP, został członkiem Sojuszu Lewicy Demokratycznej, którym pozostał do 2004.
Od 26 października 1993 do 8 lutego 1994 sprawował funkcję wiceprezesa Rady Ministrów oraz ministra finansów w rządzie Waldemara Pawlaka. Przyczynami podania się do dymisji ze stanowiska wicepremiera i ministra finansów było niekonsultowane z nim odwołanie przez Waldemara Pawlaka wiceministra finansów Stefana Kawalca, obarczanego odpowiedzialnością za rzekome nieprawidłowości przy prywatyzacji Banku Śląskiego. Do pracy w rządzie powrócił w 1995, obejmując na okres roku stanowisko ministra-szefa Urzędu Rady Ministrów w rządzie premiera Józefa Oleksego.
Po dymisji rządu w lutym 1996 został jednym z wicemarszałków Sejmu, wybranym z ramienia Sojuszu Lewicy Demokratycznej. Funkcję sprawował do końca II i przez całą III kadencję Sejmu, tj. do października 2001.
[edytuj] Lata 2001-2005
19 października 2001 został wybrany na urząd Marszałka Sejmu IV kadencji stosunkiem głosów: 377 – za, 77 – przeciw, 1 – wstrzymującym się. Po złożonej rezygnacji został odwołany przez Sejm (370:5:1) 20 kwietnia 2004.
26 marca 2004 wraz z liczącą około 30 osób grupą działaczy i parlamentarzystów Sojuszu Lewicy Demokratycznej (tj. Izabella Sierakowska, Jolanta Banach, Andrzej Celiński) oraz Unii Pracy (tj. Tomasz Nałęcz), niezadowolonych z działania rządu Leszka Millera i partii koalicyjnych, utworzył nową lewicową formację polityczną o nazwie Socjaldemokracja Polska. W wyborach parlamentarnych w 2005 nie uzyskał mandatu poselskiego, gdyż SdPl nie przekroczyła progu wyborczego.
[edytuj] Wybory prezydenckie w 2005 roku
1 maja 2005 wyraził zamiar kandydowania w wyborach prezydenckich jako kandydat Socjaldemokracji Polskiej. 6 czerwca tego roku jego komitet wyborczy został zatwierdzony przez Państową Komisję Wyborczą. Dodatkowo poparcia politycznego udzieliły mu partie Unia Pracy, Zieloni 2004 oraz po wycofaniu się Włodzimierza Cimoszewicza Sojusz Lewicy Demokratycznej. Poparły go również Federacja Młodych Unii Pracy i Stowarzyszenie Młoda Socjaldemokracja. Szefem sztabu wyborczego został Tomasz Nałęcz, który jednak zrezygnował z tej funkcji i przeszedł do sztabu Włodzimierza Cimoszewicza po jego deklaracji uczestnictwa w wyborach. Przewodniczącym komitetu wyborczego Marka Borowskiego deputowany do Parlamentu Europejskiego Dariusz Rosati.
Swój udział w wyborach Marek Borowski zakończył w I turze. Po wycofaniu się Włodzimierza Cimoszewicza poparcia udzielił mu odchodzący prezydent Aleksander Kwaśniewski. Na byłego marszałka Sejmu zagłosowało 1 544 642 wyborców (10,33%), co wystarczyło do zajęcia czwartego miejsca. W II turze wyborów udzielił swojego poparcia Donaldowi Tuskowi.
[edytuj] Działalność publiczna po wyborach prezydenckich
Po wyborczej porażce jako przewodniczący SdPl uczestniczył w 2006 w tworzeniu koalicji Lewica i Demokraci celem wspólnego udziału w wyborach samorządowych. W tych wyborach bezskutecznie ubiegał się o stanowisko Prezydenta Warszawy z ramienia nowej koalicji, zajmując trzecie miejsce (przegrywając z Kazimierzem Marcinkiewiczem i Hanną Gronkiewicz-Waltz), zdobywając 22,61% poparcia (159 043 głosów)[2]. 17 listopada poinformował na konferencji prasowej, że nie popiera żadnego z kandydatów. Jednak tydzień później, w przeddzień ciszy wyborczej, zapowiedział oddanie głosu na kandydatkę PO[3].
W tych samych wyborach uzyskał mandat radnego sejmiku mazowieckiego, obejmując w nim funkcję przewodniczącego liczącego cztery osoby klubu radnych Lewicy i Demokratów.
W wyborach parlamentarnych w 2007 ponownie uzyskał mandat poselski, otrzymując w okręgu warszawskim 75 493 głosy. 22 kwietnia 2008 został przewodniczącym Koła Poselskiego SdPl-Nowa Lewica. W tym samym roku zrezygnował z kierowania Socjaldemokracją Polską.
[edytuj] Życie prywatne
Jest żonaty, ma syna Jakuba. Jest kolekcjonerem korkociągów[4].
Przypisy
[edytuj] Źródła
[edytuj] Linki zewnętrzne
|
|||||||
|
|||||||
|
||||||||||
|
||||||||||
|
|||||||
