Janusz Lewandowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy polskiego polityka. Zobacz też: Janusz Lewandowski – dyplomata.
Janusz Lewandowski
Janusz Lewandowski Sejm 05.JPG
Data i miejsce urodzenia 13 czerwca 1951
Lublin
Przewodniczący Kongresu Liberalno-Demokratycznego
Przynależność polityczna Kongres Liberalno-Demokratyczny
Okres urzędowania od 29 czerwca 1990
do 19 maja 1991
Następca Donald Tusk
Minister przekształceń własnościowych
Przynależność polityczna Kongres Liberalno-Demokratyczny
Okres urzędowania od 12 stycznia 1991
do 5 grudnia 1991
Poprzednik Waldemar Kuczyński
Następca Tomasz Gruszecki
Minister przekształceń własnościowych
Przynależność polityczna Kongres Liberalno-Demokratyczny
Okres urzędowania od 11 lipca 1992
do 26 października 1993
Poprzednik Tomasz Gruszecki
Następca Wiesław Kaczmarek
Komisarz Europejski ds. Budżetu i Programowania Finansowego
Okres urzędowania od 9 lutego 2010
do 1 lipca 2014
Poprzednik Algirdas Šemeta
Następca Jacek Dominik
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Janusz Antoni Lewandowski (ur. 13 czerwca 1951 w Lublinie) – polski ekonomista i polityk, od 2010 do 2014 komisarz europejski ds. programowania finansowego i budżetu w KE, poseł na Sejm I, III i IV kadencji, były minister przekształceń własnościowych, deputowany do Parlamentu Europejskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Działalność zawodowa i naukowa[edytuj | edytuj kod]

W czasie studiów uprawiał lekkoatletykę, był medalistą akademickich mistrzostw Polski w biegach sprinterskich[1].

Uzyskał tytuł zawodowy magistra (w 1974) oraz następnie stopień naukowy doktora (w 1984) na Uniwersytecie Gdańskim. Był nauczycielem akademickim na UG w latach 1974–1983. Później pracował w Polskich Liniach Oceanicznych, był wykładowcą na amerykańskim Uniwersytecie Harvarda, zakładał Instytut Badań nad Gospodarką Rynkową w Gdańsku, pełni funkcję przewodniczącego rady fundatorów tego instytutu.

Jest autorem książki o sławnych liberałach, a także artykułów i felietonów do gazet i czasopism, takich jak „Rzeczpospolita”, „Gazeta Wyborcza”, „Parkiet”, „Polityka”, „Wprost” i „Newsweek Polska”. Jako pierwszy w 1993 zdobył nagrodę „Giganta” przyznawaną przez poznański oddział Gazety Wyborczej, w 1993 otrzymał Nagrodę Kisiela.

Żonaty (żona Lidia), ma córkę.

Działalność polityczna[edytuj | edytuj kod]

W latach 1980–1989 był doradcą ekonomicznym „Solidarności”, a w 1988 współzałożycielem Kongresu Liberalno-Demokratycznego ze środowiska tzw. gdańskich liberałów. Pełnił funkcję ministra przekształceń własnościowych w rządach Jana Krzysztofa Bieleckiego (1990–1991) i Hanny Suchockiej (1992–1993). Doprowadził do uruchomienia giełdy i opracowania Programu Powszechnej Prywatyzacji. Zasiadał również w Sejmie I kadencji.

Po porażce wyborczej KLD w 1993, pracował w latach 1994–1997 jako ekspert m.in. za granicą. Po połączeniu się jego dotychczasowego ugrupowania z Unią Demokratyczną w jedną partię, został członkiem Unii Wolności. Z listy UW wszedł do Sejmu III kadencji w 1997. W 2001 przeszedł do Platformy Obywatelskiej, uzyskując mandat posła IV kadencji w okręgu gdańskim. Zasiadł we władzach krajowych PO.

W 1997 prokurator skierował przeciw niemu do sądu akt oskarżenia, zarzucając, że jako minister przekształceń własnościowych miał działać na szkodę interesu publicznego i prywatnego, przekraczając uprawnienia i nie dopełniając obowiązków przy prywatyzacji na początku lat 90. dwóch krakowskich spółek Skarbu Państwa. W marcu 2005 sąd I instancji uniewinnił go od popełnienia tych zarzutów. W styczniu 2006 wyrok ten został uchylony, a sprawę skierowano do ponownego rozpoznania. Ostatecznie w marcu 2009 Sąd Okręgowy w Krakowie prawomocnie uniewinnił Janusza Lewandowskiego[2].

W okresie od kwietnia 2003 do kwietnia 2004 był obserwatorem przy Parlamencie Europejskim. W wyborach europejskich z 13 czerwca 2004 został wybrany z listy Platformy Obywatelskiej w okręgu gdańskim. Uzyskał 79 879 głosów (20,17%, co stanowiło najlepszy wynik w regionie). Był przez 2,5 roku przewodniczącym komisji budżetowej Parlamentu Europejskiego, następnie objął funkcję jej wiceprzewodniczącego. W wyborach europejskich w 2009 skutecznie ubiegał się o reelekcję, ponownie wygrywając w swoim okręgu.

W 2009 został nominowany przez rząd na polskiego komisarza europejskiego ds. programowania finansowego i budżetu w II Komisji José Barroso[3]. 11 stycznia 2010 w Parlamencie Europejskim odbyło się jego przesłuchanie jako kandydata do KE[4]. 9 lutego 2010 Parlament Europejski zatwierdził skład Komisji Europejskiej[5], w konsekwencji Janusz Lewandowski utracił mandat europosła.

W 2014 ponownie z listy PO uzyskał mandat posła do Parlamentu Europejskiego[6]. W związku z tym 1 lipca 2014 odszedł ze stanowiska w KE[7].

Odznaczenia państwowe[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. O mnie – życiorys. januszlewandowski.pl. [dostęp 19 czerwca 2010].
  2. Janusz Lewandowski uniewinniony. wprost.pl, 12 marca 2009. [dostęp 30 sierpnia 2010].
  3. RAPID Press Release: President Barroso unveils his new team (ang.). europa.eu, 27 listopada 2009. [dostęp 1 lutego 2010].
  4. Przesłuchania komisarzy w poniedziałek: Ashton, Lewandowski, Piebalgs, Rehn. europa.eu, 12 stycznia 2010. [dostęp 1 lutego 2010].
  5. Nowa Komisja Europejska. tvn24.pl, 9 lutego 2010. [dostęp 9 lutego 2010].
  6. Serwis PKW – Wybory 2014. [dostęp 27 maja 2014].
  7. President Barroso announces caretaker replacements following the resignation of 4 Commissioners (ang.). europa.eu, 1 lipca 2014. [dostęp 1 lipca 2014].
  8. M.P. z 2011 r. Nr 78, poz. 780

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]