Ewa Starowieyska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Ewa Starowieyska (ur. 2 grudnia 1930 w Katowicach, zm. 25 lutego 2012 w Warszawie) – polska scenograf, pierwsza żona malarza Franciszka Starowieyskiego (1930-2009).

Studiowała na Wydziale Scenografii Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Studia ukończyła w roku 1956. Debiutowała 1959 projektem scenografii do „Przygody florenckiej” Ludwika Hieronima Morstina w Teatrze im. Węgierki w Białymstoku. Projektowała scenografie dla wielu teatrów warszawskich, a także dla teatrów w Polsce i za granicą, m.in. dla Schillertheater w Berlinie Zachodnim (1965), Züricher Schauspielhaus (1971), Düsseldorfer Schauspielhaus (1971) i Burgtheater w Wiedniu (1976). Tworzyła również scenografie dla teatrów operowych, a także dla Teatru Telewizji. Projektowała oprawę scenograficzną do filmów, m.in. do „Popiołów” Andrzeja Wajdy.

W grudniu 2008, z okazji jubileuszu 90-lecia Związku Artystów Scen Polskich, została odznaczona Srebrnym Medalem "Zasłużony Kulturze Gloria Artis"[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Jubileusz 90-lecia ZASP. mkidn.gov.pl, 22 grudnia 2008. [dostęp 2012-12-29].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]