Giuseppe Bertello
| Giuseppe Bertello | |||
| kardynał diakon | |||
|
|||
| Kraj działania | |||
| Data i miejsce urodzenia | 1 października 1942 Foglizzo, Włochy |
||
| Nuncjusz Apostolski we Włoszech | |||
| Okres sprawowania | 2007-2011 | ||
| przewodniczący Papieskiej Komisji Państwa Watykańskiego prezydent Gubernatoratu Państwa Watykańskiego |
|||
| Okres sprawowania | od 2011 | ||
| Wyznanie | katolickie | ||
| Kościół | rzymskokatolicki | ||
| Prezbiterat | 29 czerwca 1966 | ||
| Nominacja biskupia | 17 października 1987 | ||
| Sakra biskupia | 28 listopada 1987 | ||
| Kreacja kardynalska | 18 lutego 2012 Benedykt XVI |
||
| Kościół tytularny | Ss. Vito, Modesto e Crescenzia | ||
Giuseppe Bertello (ur. 1 października 1942 w Foglizzo) – włoski biskup rzymskokatolicki, były nuncjusz apostolski we Włoszech, dyplomata watykański, wysoki urzędnik Kurii Rzymskiej, kardynał.
Biografia [edytuj]
29 czerwca 1966 otrzymał święcenia kapłańskie i został inkardynowany do diecezji Ivrea. W 1967 rozpoczął przygotowanie do służby dyplomatycznej na Papieskiej Akademii Kościelnej.
17 października 1987 został mianowany przez Jana Pawła II pro-nuncjuszem apostolskim w Beninie, Ghanie i Togo oraz arcybiskupem tytularnym Urbs Salvia. Sakry biskupiej 9 listopada 1985 r. udzielił mu kardynał Agostino Casaroli.
Następnie w 1991 został przedstawicielem Watykanu w Rwandzie. Będąc na tej placówce był świadkiem ludobójstwa w Rwandzie wykazując wiele zaangażowania w działania zmierzające do zażegnania konfliktu[potrzebne źródło].
W marcu 1995 został Stałym Obserwatorem Stolicy Apostolskiej przy ONZ w Genewie.
27 grudnia 2000 został przeniesiony do nuncjatury w Meksyku.
Od stycznia 2007 do 1 października 2011 pełnił funkcję nuncjusza we Włoszech i San Marino.
3 września 2011 został ogłoszony następcą kard. Giovanniego Lajolo na stanowisku Gubernatora Państwa Watykańskiego. Urząd objął 1 października 2011. 6 stycznia 2012 ogłoszona została jego kreacja kardynalska, której papież Benedykt XVI dokonał oficjalnie na konsystorzu w dniu 18 lutego 2012.
Brał udział w konklawe 2013, które wybrało papieża Franciszka.
Decyzją papieża Franciszka od 13 kwietnia 2013 jest członkiem grupy ośmiu kardynałów doradców, którzy będą służyć radą Ojcu Świętemu w zarządzaniu Kościołem i w sprawach reformy Kurii Rzymskiej[1].
Przypisy
- ↑ Biuletyn watykański z 13.04.2013 (wł.). press.catholica.va. [dostęp 2013-04-13].
Linki zewnętrzne [edytuj]
- Sylwetka w słowniku biograficznym kardynałów prof. Salvadora Mirandy (ang.) [dostęp 2012-02-18]
- Krótka biografia na Catholic-hierarchy.org (en)
| Poprzednik José Roberto López Londoño |
Biskup tytularny Urbs Salvia 1987-2012 |
Następca Georg Gänswein |
| Poprzednik Ivan Dias |
Nuncjusz apostolski w Ghanie, Beninie i Togo 1987 - 1991 |
Następca Abraham Kattumana |
| Poprzednik Giovanni Battista Morandini |
Nuncjusz apostolski w Rwandzie 1991 - 1995 |
Następca Juliusz Janusz |
| Poprzednik Paul Fouad Tabet |
Stały Obserwator Stolicy Apostolskiej przy ONZ w Genewie 1995 - 2000 |
Następca Diarmuid Martin |
| Poprzednik Leonardo Sandri |
Nuncjusz apostolski w Meksyku 2000 - 2007 |
Następca Christophe Pierre |
| Poprzednik Paolo Romeo |
Nuncjusz apostolski we Włoszech i San Marino 2007 - 2011 |
Następca Adriano Bernardini |
| Poprzednik Giovanni Lajolo |
Gubernator Państwa Watykańskiego od 2011 |
Następca nadal sprawuje swój urząd |