Gabriel Janowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Gabriel Janowski
Gabriel Janowski Kancelaria Senatu.JPG
Data i miejsce urodzenia 22 kwietnia 1947
Konstantów
Minister rolnictwa i gospodarki żywnościowej
Przynależność polityczna Polskie Stronnictwo Ludowe – Porozumienie Ludowe
Okres urzędowania od 23 grudnia 1991
do 8 kwietnia 1993
Poprzednik Adam Tański
Następca Janusz Byliński (p.o.)
Przewodniczący PSL-PL
Przynależność polityczna Polskie Stronnictwo Ludowe – Porozumienie Ludowe
Okres urzędowania od 8 marca 1992
do 15 stycznia 1999
Poseł IV kadencji Sejmu
Przynależność polityczna Ruch Patriotyczny (członek także PdP)
Okres urzędowania od 19 października 2001
do 18 października 2005
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Gabriel Janowski (ur. 22 kwietnia 1947 w Konstantowie) – polski polityk ludowy, doktor nauk rolniczych, nauczyciel akademicki, działacz opozycji w PRL, senator I kadencji, poseł na Sejm I, III i IV kadencji, od 1991 do 1993 minister rolnictwa i gospodarki żywnościowej w rządach Jana Olszewskiego i Hanny Suchockiej, w latach 1992–1999 przewodniczący Polskiego Stronnictwa Ludowego – Porozumienia Ludowego, a od 2001 do 2014 Przymierza dla Polski.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Działalność do 1989[edytuj | edytuj kod]

W trakcie studiów za udział w zorganizowaniu protestów w czasie wydarzeń marcowych 1968 w Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego został relegowany z tej uczelni i skierowany do kompanii karnej. Uniknął wcielenia do wojska, ukrywając się przez kilka tygodni. Studia ostatecznie ukończył na Wydziale Ogrodniczym SGGW w 1970, tam też obronił doktorat. Następnie został wykładowcą na tej uczelni. W 1980 powołał opozycyjny wobec władzy państwowej Związek Zawodowy Producentów Rolnych, w marcu 1981 został jednym z liderów NSZZ Rolników Indywidualnych „Solidarność”.

Po wprowadzeniu stanu wojennego został 13 grudnia 1981 aresztowany i internowany w więzieniu na Białołęce, skąd w sierpniu 1982 przeniesiono go do obozu internowania w Strzebielinku. Przebywał tam do 18 listopada 1982. W 1983 był współzałożycielem Duszpasterstwa Rolników. Działał również w Warszawskim Towarzystwie Gospodarczym, którego wiceprzewodniczącym został w 1986.

Działalność publiczna w III RP[edytuj | edytuj kod]

W 1989 uczestniczył w obradach podstolików Okrągłego Stołu. W tym samym roku został wiceprzewodniczącym Tymczasowej Krajowej Rady reaktywowanego NSZZ RI „Solidarność”, a następnie przewodniczącym rady krajowej, funkcję tę pełnił do 1992.

W latach 1989–1991 z ramienia Komitetu Obywatelskiego sprawował mandat senatora z województwa siedleckiego. Zasiadał wówczas w Komisji Gospodarki Narodowej, Komisji Rolnictwa i Komisji Ustawodawstwa Gospodarczego.

Od 1991 do 1993 był posłem na Sejm z okręgu obejmującego województwa siedleckie i bialskopodlaskie. W wyborach parlamentarnych uzyskał 49 106 głosów. Był to wówczas najlepszy procentowo wynik wyborczy spośród wszystkich posłów w skali całego kraju. Pełnił również od 23 grudnia 1991 do 8 kwietnia 1993 funkcję ministra rolnictwa i gospodarki żywnościowej w rządach Jana Olszewskiego i Hanny Suchockiej. W latach 1992–1999 był ponadto prezesem powstałej na bazie komitetu wyborczego PL i działaczy związkowych Polskiego Stronnictwa Ludowego – Porozumienie Ludowe. W 1996 został przewodniczącym rady politycznej Porozumienia Konserwatywno-Ludowego „Chadecja” (krótko działającego sojuszu PSL-PL, KK i PChD)[1].

W 1997 po czteroletniej przerwie ponownie został liczbą 22 620 głosów wybrany posłem z listy Akcji Wyborczej Solidarność, z której odszedł w trakcie kadencji. Należał do Przymierza Ludowo-Narodowego. W kwietniu 2001 założył nowe niewielkie ugrupowanie polityczne pod nazwą Przymierze dla Polski[2], którego działacze w kolejnych wyborach kandydowali z list Ligi Polskich Rodzin. W tych wyborach po raz trzeci uzyskał liczbą 21 651 głosów mandat poselski w okręgu siedleckim. 19 października 2001 bez powodzenia ubiegał się o stanowisko wicemarszałka Sejmu z ramienia LPR[3] (otrzymał 115 głosów). Pełnił funkcję wiceprzewodniczącego klubu parlamentarnego tej partii. 20 grudnia 2002 wystąpił z klubu LPR[4]. W trakcie tej kadencji zasiadał w Komisji Europejskiej i Komisji Skarbu Państwa.

Jako poseł sprzeciwiał się prywatyzacji polskich cukrowni, sektora bankowego, energetycznego oraz PZU.

16 stycznia 2000 przed debatą na temat odwołania ministra skarbu państwa Emila Wąsacza na korytarzu sejmowym – jak określił to jego rzecznik prasowy – „zachowywał się ekscentrycznie”. Według depeszy PAP wykonał m.in. dziesięć skoków w miejscu, głośno je licząc, całował po rękach kobiety i mężczyzn, niektóre osoby klepał po ramieniu[5]. Gabriel Janowski twierdził, że było to spowodowane narkotykami, które ktoś mu podstępnie zaaplikował. W ramach protestu przeciwko polityce prywatyzacyjnej ministra skarbu państwa Wiesława Kaczmarka m.in. okupował mównicę Sejmu, próbował wygłaszać przemówienia niezgodne z ustalonym porządkiem obrad, a 20 grudnia 2002 zostawił na mównicy woreczek, mówiąc, iż jest to „wąglik, rózgi na prezydenta i premiera, lista z nazwiskami zdrajców ojczyzny i setki listów od osób z informacjami o rozkradaniu majątku narodowego”[6].

W 2005 jako przewodniczący Przymierza dla Polski był współtwórcą Ruchu Patriotycznego[7] i został szefem jego sztabu wyborczego. 13 września 2005 stanął na czele trzyosobowego koła poselskiego Ruch Patriotyczny. W tym samym roku próbował również wystartować w wyborach prezydenckich, jednak nie zdołał zebrać wymaganych 100 tys. podpisów. Nie został też ponownie wybrany do Sejmu. W 2007 bez powodzenia kandydował w przedterminowych wyborach parlamentarnych z ramienia PdP do Senatu, a w 2009 bezskutecznie ubiegał się o mandat w Parlamencie Europejskim z listy Prawa i Sprawiedliwości w okręgu mazowieckim (otrzymał 20 907 głosów)[8].

W 2010 ogłosił swój start w przedterminowych wyborach prezydenckich, jednak nie zebrał wymaganej do rejestracji liczby podpisów, poparł następnie Kornela Morawieckiego[9]. W wyborach samorządowych w 2010 bez powodzenia ubiegał się o mandat radnego sejmiku województwa mazowieckiego z ramienia Krajowej Wspólnoty Samorządowej[10].

W wyborach parlamentarnych w 2011 również bezskutecznie kandydował do Senatu z ramienia PdP w okręgu ostrołęckim, otrzymując 13 809 głosów (tj. 10,44%)[11]. Jego partia została wykreślona z ewidencji 29 maja 2014[12].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. „Chadecja” w Akcji Wyborczej. rp.pl, 27 maja 1996. [dostęp 6 marca 2011].
  2. Gabriel Janowski powołał Przymierze dla Polski. wp.pl, 8 kwietnia 2001. [dostęp 6 marca 2011].
  3. Janowski kandydatem LPR na wicemarszałka Sejmu. wp.pl, 19 października 2001. [dostęp 6 marca 2011].
  4. Janowski spadł z Ligi. wp.pl, 20 grudnia 2002. [dostęp 6 marca 2011].
  5. Wybory 2010. Janowski pozwał Polsat za pokazanie, jak przed 10 laty skakał w Sejmie. gazeta.pl, 30 kwietnia 2010. [dostęp 30 kwietnia 2010].
  6. Gabriel Janowski show z wąglikiem w tle. wprost.pl, 20 grudnia 2002. [dostęp 28 kwietnia 2010].
  7. Janowski: Ruch Patriotyczny chce 26% poparcia w wyborach. wp.pl, 23 maja 2005. [dostęp 6 marca 2011].
  8. Serwis PKW – Wybory 2009. [dostęp 28 kwietnia 2010].
  9. Kornel Morawiecki: „Najważniejsze, żeby służyć większemu od tego, czym jesteś”. newsweek.pl, 5 czerwca 2010. [dostęp 16 czerwca 2010].
  10. Serwis PKW – Wybory 2010. [dostęp 24 listopada 2010].
  11. Serwis PKW – Wybory 2011. [dostęp 3 listopada 2011].
  12. Pozycja 12359. Monitor Sądowy i Gospodarczy nr 176/2014, 11 września 2014. [dostęp 11 września 2014].
  13. Odznaczenia dla internowanych działaczy opozycji demokratycznej. prezydent.pl, 17 sierpnia 2014. [dostęp 18 sierpnia 2014].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]