Sindhi
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
| सिन्धी / سنڌي | |
| Obszar | Pakistan, Indie, Hongkong, Oman, Singapur |
| Liczba mówiących | ok. 21 mln |
| Klasyfikacja genetyczna | Języki indoeuropejskie Języki indoirańskie Języki indoaryjskie Sindhi |
| Pismo | arabskie, dewanagari |
| Status oficjalny | |
| język urzędowy | Indie (Gujarat i Radżastan) |
| Kody języka | |
| ISO 639-1 | sd |
| ISO 639-2 | snd |
| ISO 639-3 | snd |
| W Wikipedii | |
| Zobacz też: język, języki świata |
|
 |
|
 |
|
Sindhi – język z grupy indyjskiej języków indoeuropejskich, którym posługuje się kilkanaście milionów ludzi, głównie w pakistańskiej prowincji Sindh.
W XIV-XVIII w. był popularnym językiem literackim, zwłaszcza poezji sufickiej. Sindhi wykazuje wpływ substratu drawidyjskiego, jego cecha szczególną jest bogaty system fonetyczny (46 głosek) oraz obecność spółgłosek iniektywnych. Zarówno w Pakistanie jak i w Indiach ma status regionalnego języka urzędowego.
Zobacz też [edytuj]
