Juan Pablo Montoya

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Juan Pablo Montoya Roldán
Juan Pablo Montoya w 2014 roku
Juan Pablo Montoya w 2014 roku
Pełne imię i nazwisko Juan Pablo Montoya Roldán
Kraj  Kolumbia
Data i miejsce urodzenia 20 września 1975
Bogota
Sezon 2014
Seria IndyCar Series
Zespół Team Penske
Samochód Chevrolet Impala
Nr startowy 2
Partnerzy 3. Brazylia Hélio Castroneves
12. Australia Will Power
Sukcesy

1998: Formuła 3000 (mistrz)
1999: CART (mistrz)
2000: Indianapolis 500 (zwycięzca)
2002, 2003: Formuła 1 (II wicemistrz)

Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Juan Pablo Montoya Roldán (ur. 20 września 1975 w Bogocie) – kolumbijski kierowca wyścigowy startujący w amerykańskiej serii NASCAR Sprint Cup, a w przeszłości w Formule 1, CART (tytuł mistrzowski) i Formule 3000 (tytuł mistrzowski).

Ojciec Montoyi – Pablo, pracował jako architekt i ścigał się w wyścigach gokartów. Był też pierwszym kartingowym nauczycielem swojego syna. Juan Pablo jest żonaty z Connie (z domu Freydell).

Montoya w 2006 roku reprezentując McLarena

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Początki kariery[edytuj | edytuj kod]

Karierę w kartingu rozpoczął w 1981 roku, w wieku sześciu lat, a w wieku lat dziewięciu zwyciężył w dziecięcych Narodowych Mistrzostwach Kartingowych. W 1986 wygrał mistrzostwa narodowe dla juniorów. Przez następne trzy lata zdobył wiele tytułów i wygrał wiele lokalnych i krajowych imprez. Występy w kartingu zakończył zdobyciem tytułu mistrza świata juniorów w latach 1990 i 1991.

Montoya przeniósł się do serii Copa Formula Renault w roku 1992. Tego samego roku wystąpił także w amerykańskiej serii zarządzanej przez Skipa Barbera. W roku 1993 przeniósł się do mistrzostw Swift GTI, wygrał tam siedem z ośmiu wyścigów. Następny rok był bardzo pracowity dla dziewiętnastoletniego Kolumbijczyka, wystąpił w trzech odrębnych seriach: Sudam 125 Karting (zdobył tytuł mistrzowski), USA Barber Saab (3. miejsce) i w Formule N w Meksyku (tytuł mistrzowski).

Przez następne trzy lata Montoya występował w różnych seriach, konsekwentnie robiąc duże kroki naprzód. W 1995 roku ścigał się w brytyjskiej Formule Vauxhall, w 1996 startował w Brytyjskiej Formule 3, a w 1997 wystartował w Formule 3000.

Formuła 3000 i testy w F1[edytuj | edytuj kod]

W 1997 roku został zatrudniony w zespole RSM Marko startującym w Formule 3000. W dziesięciu wyścigach sezonu odniósł trzy zwycięstwa, zdobył trzy pole position i zajął drugie miejsce w klasyfikacji generalnej. Jego występy przyciągnęły uwagę zespołu Williams startującego w Formule 1. Został zaproszony wraz z trzema innymi kierowcami na testy, w których okazał się najszybszym z nich, co zaowocowało kontraktem kierowcy testowego Formuły 1.

W 1998 roku obok testów dla Williamsa kontynuował starty w F3000, tym razem w zespole Super Nova Racing. W dwunastu wyścigach zdobył siedem razy pole position, odniósł cztery zwycięstwa i zdobył tytuł mistrzowski.

CART[edytuj | edytuj kod]

W 1999 roku Williams wysłał Montoyę do Ameryki aby wystąpił w serii CART, dokonując swoistej zamiany kierowców z zespołem Chipa Ganassiego – w zamian za Montoyę Williams dostał dwukrotnego mistrza CART Alessandro Zanardiego. Kolumbijczyk bardzo szybko zaaklimatyzował się w nowych warunkach i już w trzecim wyścigu sezonu odniósł swoje pierwsze zwycięstwo. W całym sezonie (składającym się z 20 wyścigów) odniósł 7 zwycięstw i jako drugi kierowca w historii po Nigelu Mansellu zdobył mistrzostwo serii CART w swoim debiutanckim sezonie i jednocześnie stał się najmłodszym mistrzem tej serii (miał wtedy 24 lata, o kilka miesięcy pobił dotychczasowy rekord Jacques'a Villeneuve'a).

W 2000 roku jego zespół podpisał kontrakt z Toyotą na dostarczanie jednostek napędowych, następstwem tego były słabsze występy w drugim sezonie. W końcowej klasyfikacji zajął dziewiątą pozycję, wygrywając trzy wyścigi w sezonie. W tym roku wygrał też prestiżowy wyścig Indianapolis 500 i został drugim w historii kierowcą, po Grahamie Hillu, który odniósł zwycięstwo w swoim pierwszym podejściu.

Formuła 1[edytuj | edytuj kod]

Williams (2001–2004)[edytuj | edytuj kod]

Montoya w bolidzie Williams FW26 podczas Grand Prix Stanów Zjednoczonych 2004

4 marca 2001 to dzień debiutu Kolumbijczyka w Formule 1, podczas Grand Prix Australii w barwach stajni Williams. W tym sezonie Montoya zdobył trzy pole position, stanął kilkakrotnie na podium i zwyciężył raz w Grand Prix Włoch.

W sezonie 2002 był najlepszym kierowcą, nie licząc zawodników Ferrari, którzy zdominowali sezon wygrywając 15 z 17 wyścigów. Montoya nie wygrał żadnego wyścigu, ale zajął ostatecznie trzecią pozycje w klasyfikacji końcowej. Wtedy obowiązywał system kwalifikacji w którym każdy z zawodników miał do dyspozycji dwanaście okrążeń, Juanowi ten system bardziej odpowiadał od późniejszych, zdobył siedem pole positon w tamtym sezonie.

Sezon 2003 był najbardziej udanym w jego karierze, zdołał wygrać dwa Grand Prix: Grand Prix Monako i Grand Prix Niemiec. Był także jednym z trzech pretendentów do zdobycia tytułu mistrzowskiego. Nie zdołał jednak poprawić swojego osiągnięcia z poprzedniego sezonu i w klasyfikacji generalnej znalazł się za Michaelem Schumacherem i Kimim Räikkönenem. Jego szanse na tytuł mistrzowski zostały przekreślone po kolizji z Rubensem Barrichello podczas Grand Prix Stanów Zjednoczonych i ukaraniu przez stewardów. Po tym wydarzeniu Juan odmawiał komentarzy dla mediów przez kilka następnych dni.

Sezon 2004 był bardzo ciężkim dla Juana, samochód Williamsa z nowym przednim nosem, często nazywany kłami okazał się zawodny. Początek był obiecujący, jednak do końca sezonu Montoya zdobył tylko 58 punktów co pozwoliło mu na zajęcie piątej pozycji w ostatecznej klasyfikacji. Szczęśliwe dla Kolumbijczyka było ostatnie Grand Prix Brazylii na torze Interlagos, zwyciężył tam wyprzedzając na mecie swojego przyszłego partnera ze stajni McLarena, Kimiego Räikkönena. Było to jego czwarte zwycięstwo w karierze kierowcy Formuły 1.

McLaren (2005–2006)[edytuj | edytuj kod]

Od sezonu 2005 przeszedł do stajni McLaren. W tym roku za sprawą bolidu McLarena MP4-20 wygrał trzy wyścigi (co jest najlepszym rezultatem w jego dotychczasowej karierze), lecz nie włączył się do walki o mistrzostwo głównie z powodu długiego czasu aklimatyzacji w McLarenie i kontuzji barku, która wyeliminowała go z 2 wyścigów. Mimo wysokiej formy pozostał w cieniu swojego partnera z zespołu Kimiego Räikkönena (7 wygranych w 2005), który walczył z Fernando Alonso o tytuł mistrzowski (ostatecznie Kimi został wicemistrzem).

W sezonie 2006 Juan jedynie dwukrotnie stanął na podium (raz był 2. i raz 3.). W połowie sezonu zdecydował się na odejście z Formuły 1 i na przejście do amerykańskiej serii NASCAR. W lipcu 2006 r. poinformował o podpisaniu umowy z zespołem Chip Ganassi Racing. Kilka dni później McLaren poinformował o rozwiązaniu z nim kontraktu i zastąpieniu Juana Pedro de la Rosą.

W latach 2001–2006 wystartował w 94 Grand Prix Formuły 1, odnosząc 7 zwycięstw, 30 razy stanął na podium, 13 razy zdobył pole position, ustanowił 12 razy najszybsze okrążenie, zdobył w swoich startach 307 punktów.

NASCAR[edytuj | edytuj kod]

Przygodę z serią NASCAR rozpoczął w klasie Busch Series (drugiej co do ważności) w 2006 roku. Pod koniec tego samego roku debiutował w głównej klasie, NEXTEL Cup. Od 2007 roku startuje w pełnym cyklu NEXTEL Cup (od 2008 roku zwanym Sprint Cup). Pierwsze zwycięstwo odniósł już w 2007 roku (na torze w Sonoma). Wygrał również jeden wyścig w serii Busch – na torze w mieście Meksyk w 2007 roku. W tym sezonie wygrał też 24h Daytona, sukces ten powtórzył w 2008 roku.

Obecnie (2010) reprezentuje barwy zespołu Earnhardt Ganassi Racing, startuje za kierownicą samochodu Chevrolet.

Starty w Formule 1[edytuj | edytuj kod]

Sezon Zespół Konstruktor Zgł. PKT P. P1 P2 P3 Punkt. PP NO NS DK NZ
2006 Team McLaren Mercedes McLaren-Mercedes 10 26 8 - 1 1 5 - - 6 - -
2005 West McLaren Mercedes
Team McLaren Mercedes
McLaren-Mercedes 17 60 4 3 1 1 10 3 1 5 1 -
2004 BMW.Williams F1 Team Williams-BMW 18 58 5 1 1 1 11 - 2 4 2 -
2003 BMW.Williams F1 Team Williams-BMW 16 82 3 2 2 5 12 1 3 3 - -
2002 BMW.Williams F1 Team Williams-BMW 17 50 3 - 4 3 12 7 3 4 - -
2001 BMW.Williams F1 Team Williams-BMW 17 31 6 1 3 - 5 3 4 11 - -
Razem 2 2 95 307 2x3 7 15 8 57 13 12 32 3 -
Sezon Zespół Konstruktor Zgł. PKT P. P1 P2 P3 Punkt. PP NO NS DK NZ

Podsumowanie startów[edytuj | edytuj kod]

Ważne wyścigi
Debiut Australia Grand Prix Australii 2001 (#1)
Pierwsze pole position Niemcy Grand Prix Niemiec 2001 (#12)
Pierwsze punkty Hiszpania Grand Prix Hiszpanii 2001 (#5)
Pierwsze podium Hiszpania Grand Prix Hiszpanii 2001 (#5)
Pierwsze najszybsze okrążenie Unia Europejska Grand Prix Europy 2001 (#9)
Pierwsze zwycięstwo Włochy Grand Prix Włoch 2001 (#15)
Ostatni Stany Zjednoczone Grand Prix Stanów Zjednoczonych 2006 (#94)
Najwyższe pozycje
Kwalifikacje 1
Wyścig 1
Inne
Kierowca testowy 1997-1998Williams

Starty w karierze[edytuj | edytuj kod]

Sezon Seria Zespół Starty PP Zwyc. Punkty Pozycja
1996 Brytyjska Formuła 3 Fortec Motorsport 16 1 2 137 5.
1997 Formuła 3000 RSM Marko 10 3 3 37,5 2.
1998 Formuła 3000 Super Nova 12 7 4 65 1.
1999 CART Chip Ganassi Racing 20 7 7 212 1.
2000 CART Chip Ganassi Racing 20 7 3 126 9.
Indy Racing League 1 0 1 54 25.
2001 Formuła 1 Williams F1 17 3 1 31 6.
2002 Formuła 1 Williams F1 17 7 0 50 3.
2003 Formuła 1 Williams F1 16 1 2 82 3.
2004 Formuła 1 Williams F1 18 0 1 58 5.
2005 Formuła 1 McLaren 16 2 3 60 4.
2006 Formuła 1 McLaren 10 0 0 26 8.
NASCAR Nextel Cup Series Chip Ganassi Racing 1 0 0 61 69.
2007 NASCAR Nextel Cup Series Chip Ganassi Racing 36 0 1 3487 20.
NASCAR Busch Series 15 0 1 1525 22.
2008 NASCAR Sprint Cup Series Chip Ganassi Racing 36 0 0 3329 25.
NASCAR Nationwide Series 2 0 0 230 86.
2009 NASCAR Sprint Cup Series Earnhardt Ganassi Racing 36 2 0 6252 8.
2010 NASCAR Sprint Cup Series Earnhardt Ganassi Racing 36 3 1 4118 17.

Starty w Indianapolis 500[edytuj | edytuj kod]

Rok Nadwozie Silnik Start Wynik Uwagi
2000 G-Force Oldsmobile 2 1

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]