Rubens Barrichello

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Rubens Barrichello
Rubens Barrichello w 2010 roku
Rubens Barrichello w 2010 roku
Pełne imię i nazwisko Rubens Gonçalves Barrichello
Kraj  Brazylia
Data i miejsce urodzenia 23 maja 1972
São Paulo
Sezon 2012
Seria IRL IndyCar Series
Zespół KV Racing Technology
Samochód Dallara/Chevrolet
Nr startowy 8
Sukcesy

1990: Formuła Lotus (mistrz)
1991: Brytyjska Formuła 3 (mistrz)
2002: Formuła 1 (wicemistrz)
2004: Formuła 1 (wicemistrz)

Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Rubens Gonçalves Barrichello (ur. 23 maja 1972 w São Paulo) – brazylijski kierowca wyścigowy.

W trakcie swojej rekordowo długiej kariery w F1 reprezentował zespoły Jordan, Stewart, Ferrari, Honda, Brawn oraz Williams.

Początki kariery[edytuj | edytuj kod]

Barrichello był bardzo obiecującym, młodym kierowcą. Zdobył pięć tytułów w kartingu w Brazylii zanim udał się do Europy aby brać udział w serii Formuły Lotus w 1990 r. W pierwszym roku startów wywalczył tytuł, a w następnym dokonał tego ponownie w Brytyjskiej Formule 3, pokonując młodego Szkota, Davida Coultharda. Był bliski wstąpienia do Formuły 1, ale ostatecznie rozpoczął starty w Formule 3000. Nie zdobył tytułu, ale trzecie miejsce pozwoliło mu podpisać kontrakt ze stajnią Jordan w sezonie 1993.

Kariera w Formule 1[edytuj | edytuj kod]

Jordan (1993–1996)[edytuj | edytuj kod]

Bolid Jordana z 1996 roku

1993[edytuj | edytuj kod]

Debiutancki sezon Barrichello był dość udany. Wprawdzie Brazylijczyk zdobył tylko 2 punkty, ale jechał na 4 miejscu (tylko za niedoścignionymi Williamsami Prosta i Hilla oraz Senną) w Grand Prix Europy zanim z wyścigu wyeliminowała go awaria pompy paliwowej. Punkty mógł zdobyć już w pierwszym wyścigu, ale awaria przepustnicy na ostatnim okrążeniu zabrała mu punkt za szóste miejsce, na którym się wtedy znajdował. W ogóle bolidy Jordana w sezonie 1993 były bardzo zawodne. Aż 9 wyścigów Barrichello nie ukończył z powodu usterek technicznych. 5 z pozostałych 7 zakończył poza punktowaną szóstką, w jednym wypadł z toru, a swoje jedyne punkty w tym sezonie zdobył za zajęcie 5 miejsca w GP Japonii. Znacznie lepiej jednak spisywał się w kwalifikacjach, regularnie pokonując bardziej doświadczonych partnerów[1].

1994[edytuj | edytuj kod]

W pierwszych dwóch wyścigach sezonu 1994 Barrichello spisał się bardzo dobrze. Na inaugurację w domowym Grand Prix Brazylli był 4 (startował z 3 pola), a w Grand Prix Pacyfiku pierwszy raz w karierze stanął na podium, wyścig kończąc oczko wyżej niż poprzedni. Po tych eliminacjach sensacyjnie zajmował pozycję wicelidera klasyfikacji kierowców[2]. Sukces był tym większy że w tym czasie były to jedyne punkty dla Jordana. Pierwszym europejskim wyścigiem w 1994 r było Grand Prix San Marino na torze Imola. 29 kwietnia, w czasie piątkowego treningu kariera Rubensa zawisła na włosku. W zakręcie Variante Bassa, przy prędkości ponad 200 km/h jego bolid nagle stracił przyczepność, wyleciał w powietrze, uderzył w bandę i przekoziołkował. Niewiele zabrakło a kierowca udusiłby się własnym językiem, na szczęście w porę przybyła ekipa ratunkowa. Nieprzytomnemu Rubensowi towarzyszył w karetce jego idol z czasów kartingu Ayrton Senna (przez rok startów w F1 Brazylijczycy zdążyli się zaprzyjaźnić). Dwa dni później Barrichello przeżył kolejny cios – Senna zginął w wypadku na torze. Mimo to Rubens kontynuował starty w Formule 1. Jego bolid okazał się konstrukcją zawodną. W pozostałych 13 startach popsuł się 7 razy. Barrichello nie stanął już na podium, ale wywalczył 4 czwarte miejsca, a w kwalifikacjach do GP Belgii okazał się najlepszy i do wyścigu ruszał z pole position. Był wtedy najmłodszym kierowcą, który tego dokonał. Pierwszy raz w karierze przewodził również stawce kierowców (przez kilka okrążeń w GP Portugalii). Sezon zakończył na bardzo dobrym szóstym miejscu z 19 punktami (jego partner z zespołu Eddie Irvine zdobył tylko 6 punktów).

Barrichello podczas GP Wielkiej Brytanii 1995

1995[edytuj | edytuj kod]

Bardzo dobry sezon 1994 sprawił, ze przed sezonem 1995 Barrichello testował dla najpoważniejszych stajni w stawce (był bliski przejścia do Ferrari), jednak pozostał w przeciętnym Jordanie. Zespół wiązał duże nadzieje z nowymi silnikami Peugeota. Nie odniósł sukcesu. Brazylijczyk tylko raz był na podium (2 miejsce w GP Kanady), zdobył 11 punktów i zajął 11 miejsce w klasyfikacji kierowców. Irvine został sklasyfikowany pozycję wyżej, co dało mu przepustkę do startów dla Ferrari. Barrichello pozostał w Jordanie. Co ciekawe w tym sezonie aż trzy razy tracił punkty (łącznie 7 punktów) na ostatnim kółku. W GP Wielkiej Brytanii zaliczył kolizję[3], a w GP Węgier i Hiszpanii błędne wyliczenia mechaników sprawiły, że zabrakło mu paliwa.

1996[edytuj | edytuj kod]

W kolejnym sezonie startów Barrichello jeździł bardzo równo. 7 razy zajmował miejsca od 4 do 6, a pozostałych wyścigów w większości nie ukończył z przyczyn technicznych. Największym osiągnięciem Rubensa w tym sezonie był start z pierwszej linii do GP Brazylii, tam również posłuszeństwa odmówił bolid. Pod koniec sezonu stosunki kierowcy z Eddiem Jordanem się popsuły, co zmusiło go do odejścia z zespołu. W klasyfikacji kierowców zajął 8 miejsce z dorobkiem 14 punktów.

Stewart (1997–1999)[edytuj | edytuj kod]

Barrichello w barwach stajni Stewart Grand Prix w sezonie 1998

1997[edytuj | edytuj kod]

Barrichello od sezonu 1997 startował w barwach nowo utworzonego zespołu Stewart Grand Prix. Pierwszy rok startów w stajni Jackiego Stewarta był dla niego bardzo nieudany. Tylko raz ukończył wyścig – zajął 2 miejsce w GP Monako. Dało mu to 13 miejsce wśród kierowców. Jego partner z zespołu Jan Magnussen spisywał się dużo słabiej regularnie tracąc do niego wiele miejsc w kwalifikacjach i nie zdobywając żadnego punktu.

1998[edytuj | edytuj kod]

Następny sezon u Stewarta Rubens ukończył na 12 miejscu. Nie był to najlepszy dla niego sezon. Najwyżej był sklasyfikowany na 5 miejscu (2 razy), wielu wyścigów nie ukończył, wiele ukończył bez punktów. Przedłużył kontrakt, gdyż i tak był dużo lepszy od kolegów z teamu: Magnussena i Verstappena[4].

1999[edytuj | edytuj kod]

Sezon 1999 (znów w barwach Stewarta) Brazylijczyk rozpoczął od zdobycia 2 punktów za 5 miejsce w GP Australii. W następnym wyścigu w Brazylii Barrichello prowadził, ale awaria zmusiła go do przerwania jazdy[5]. Następnie był 3 w GP San Marino. Do GP Francji startował z pole position, a wyścig ukończył na podium. Kolejne punkty wywiózł z Węgier i Włoch. W GP Europy zajął 3 miejsce, punktował też w Malezji. Regularnie wygrywał z partnerem ze Stewarta – Johnnym Herbertem, pokazał duże umiejętności jazdy w deszczu. Jeszcze kilka razy był bliski zdobycia punktów w słabym bolidzie. Te osiągnięcia zostały zauważone przez Jeana Todta i Barrichello podpisał kontrakt z wielką Scuderią Ferrari na przyszły rok.

Ferrari (2000–2005)[edytuj | edytuj kod]

Barrichello podczas kwalifikacji do Grand Prix Stanów Zjednoczonych 2005

2000[edytuj | edytuj kod]

Partnerem Brazylijczyka został Michael Schumacher. Szefosto teamu z Maranello faworyzowało Niemca, który został mistrzem świata. Barrichello kilka razy przepuszczał kolegę, czasem zaś miał za zadanie blokować jego głównego rywala w walce o tytuł – Mikę Hakkinena. Szansę na zwycięstwo dawano mu tylko w razie awarii bolidu Schumachera. Taka sytuacja miała miejsce w Grand Prix Niemiec na torze Hockenheim. Barrichello pokazał wtedy pełnię swoich możliwości i wygrał wyścig po starcie z 18 pola. Było to jego pierwsze zwycięstwo w karierze. Wygrana w 123. starcie była do 12 lipca 2009 roku rekordem Formuły 1 pod względem czasu oczekiwania kierowcy na swój pierwszy triumf, kiedy to jego rekord pobił Mark Webber wygrywając swój wyścig w swoim 132. starcie. Oprócz GP Niemiec Rubens jeszcze osiem wyścigów tamtego sezonu zakończył na podium. Zajął 4 miejsce wśród kierowców, a Ferrari wygrało klasyfikację konstruktorów.

2001[edytuj | edytuj kod]

Sezon 2001 był dla niego jeszcze lepszy. Mimo ze nie wygrał żadnego wyścigu to 10 miejsc na podium pozwoliło mu zająć miejsce w pierwszej trójce sezonu. Zgromadził 56 punktów. Kolejny raz był bliski zwycięstwa w swoim rodzinnym mieście, ale z wyścigu wyeliminowała go awaria bolidu. Jednak ogólnie bolid sprawował się dobrze, Barrichello punktował aż w 12 wyścigach. Jego zespół kolejny raz został mistrzem konstruktorów, a Schumacher – kierowców.

2002[edytuj | edytuj kod]

Rok 2002 przyniósł całkowitą dominację Ferrari. Barrichello potwierdził swoje umiejętności zwyciężając 4-krotnie, zdobywając 77 punktów i zostając wicemistrzem świata. Dzięki tzw. poleceniom zespołu wygrał 2 wyścigi (GP Europy, GP Węgier – choć tam startował z pole position i Schumacher nie musiał go przepuszczać, to faktem jest, że nie atakował pozycji Brazylijczyka w końcówce wyścigu), w GP Włoch był już zdecydowanie najlepszy, a GP Stanów Zjednoczonych wygrał przypadkiem – miał przepuścić Schumachera, ale nie wyhamował przed linią mety i pokonał Niemca o 0,011 sekundy. Jednak te same polecenia zespołu, które dały mu kilka zwycięstw odebrały mu szansę na tytuł mistrzowski, kiedy przepuścił Schumachera w GP Austrii. Podczas dekoracji Michael oddał Rubensowi nagrodę za zwycięstwo i wpychał go na najwyższy stopień podium (Barrichello jeździł tam istotnie najlepiej, co pokazywały treningi). Takie zachowanie Niemca spowodowało zakaz wydawania poleceń zespołu. Warto zauważyć, iż początek sezonu nie zwiastował Rubensowi sukcesu. Nie ukończył on bowiem kilku pierwszych eliminacji, w tym kolejny raz domowego wyścigu na Interlagos, mimo startu z pole position[6]. Jednak doskonała koncówka zapewniła mu tytuł wicemistrzowski i przedłużenie kontraktu z Ferrari o dwa lata.

2003[edytuj | edytuj kod]

Następny sezon był dla Ferrari mniej udany, a dla samego kierowcy bardzo pechowy. Kolejny raz ruszał z pierwszego pola do GP Brazylii i kolejny raz w domowym wyścigu zawiodła go technika[7]. 7 miejsc na podium (w tym 2 wygrane – w pięknym stylu w GP Wielkiej Brytanii oraz w GP Japonii) dały mu 65 punktów. Nie wystarczyło to jednak do zajęcia miejsca na podium za cały sezon, zawodnik ostatecznie zajął 4 lokatę, ale Ferrari znów zostało mistrzem świata konstruktorów. Włoski team kolejny raz skupił się głównie na Schumacherze, który (przy wydatnej pomocy kolegi z zespołu) zdobył tytuł z minimalną przewagą nad Kimim Räikkönenem.

2004[edytuj | edytuj kod]

Sezon 2004 nazywany jest wielkim sezonem Ferrari. Kierowcy tego teamu zapewnili sobie 2 pierwsze miejsca w klasyfikacji kierowców w połowie startów. W 7 z pierwszych 13 wyścigów Barrichello zajął 2 miejsce (za Schumacherem), sezon zaczął od 2 miejsca w kwalifikacjach i w wyścigu o GP Australii. W Malezji był 4 po starcie z 3 pola. W GP Bahrajnu powtórzył osiągnięcia z Australii. W San Marino był 4 w kwalifikacjach i 6 w wyścigu. GP Hiszpanii zakończył na 2 miejscu po starcie z piątej pozycji. W GP Monako finiszował 3, 4 miejsca wyżej niż w kwalifikacjach. Po 7 miejscu w kwalifikacjach do GP Europy wyścig zakończył na 2 miejscu. Na tych samych pozycjach (7 – kwalifikacje, 2 – wyścig) plasował się w GP Kanady, jednak tam dołożył do tego najszybsze okrążenie. Wygrał kwalifikacje do GP USA, ale w wyścigu (mimo najszybszego kółka) wyprzedził go Schumacher. Z Francji wyjechał z 10 rezultatem sesji kwalifikacyjnej i 3 miejscem w wyścigu. Rubens wyprzedził w GP Francji Jarno Trullego w ostatnim zakręcie ostatniego okrążenia. W rezultacie Barrichello był 3, a Włoch znalazł się poza podium, w wyniku czego później został zwolniony z Renault. W Anglii też był 3 – tyle że startował z 2 pola i przez kilka okrążeń liderował. Nie zdobył punktów w Niemczech, ale w GP Węgier był 2 (w kwalifikacjach i wyścigu). W wyścigu w Belgii był 3 (3 pozycje wyżej niż w kwalifikacjach). Pod koniec sezonu złapał wielką formę. W ostatnich wyścigach (Włochy, Chiny, Brazylia) zawsze startował z pierwszego pola i zawsze zaliczał najszybsze okrążenie. Jednak jego strata do Schumachera była zbyt duża, aby mógł zdobyć tytuł. Wygrał w Chinach i we Włoszech, ale znów przegrał w Brazylii (zajął 3 miejsce). Rekordowe 114 punktów dało mu wicemistrzostwo świata (w większości sezonów taki wynik dawałby mistrzostwo). Ferrari z miażdżącą przewagą wygrało walkę o tytuł dla najlepszego konstruktora. Łącznie Rubens w 18 startach 14 razy stawał na podium (tylko o jeden raz mniej od Schumachera) , 16 razy punktował, a tylko raz (GP Japonii) nie ukończył wyścigu. Jego wyniki były imponujące: wtedy Ferrari dominowało i nikt nie przypuszczał, ze następny sezon będzie jednym z najgorszych w historii teamu z Maranello, a zwycięstwo w Chinach ostatnią wygraną Rubensa dla Ferrari.

2005[edytuj | edytuj kod]

Po zmianie przepisów na początku roku 2005, zabraniających zmiany opon podczas wyścigu, Ferrari straciło bardzo wiele ze swej szybkości. Nowy bolid okazał się konstrukcją wyjątkowo nieudaną. Początek sezonu był dla Brazylijczyka jeszcze niezły (2 miejsce w GP Australii), ale po serii 4 wyścigów bez punktów Brazylijczyk spadł bardzo daleko w klasyfikacji kierowców. Jego starania przyniosły 2 trzecie miejsca, ale wciąż tracił bardzo dużo do Schumachera. W kontrowersyjnym GP Stanów Zjednoczonych Barrichello był 2, startowało jednak tylko 6 kierowców[8]. Było to jego ostatnie podium dla Scuderii. Później punktował tylko w 3 z 11 wyścigów i zajął 8 miejsce w klasyfikacji kierowców. Schumi w słabym bolidzie był 3, a więc spisał się znacznie lepiej. To spowodowało zerwanie kontraktu i przenosiny kierowcy do utworzonego na bazie BAR zespołu Hondy.

Honda (2006–2008)[edytuj | edytuj kod]

Barrichello w trakcie Grand Prix Kanady 2006

2006[edytuj | edytuj kod]

Partnerem Brazylijczyka został Jenson Button. W pierwszym sezonie Honda nie była bolidem samodzielnym, w nazwie stajni widniało jeszcze BAR i Lucky Strike. Barrichello przeważnie przegrywał z kolegą z teamu, zwłaszcza na początku startów (wiązało się to z doświadczeniem Brytyjczyka w zespole BAR). Jednak równa jazda (10 wyników punktowych, najwyżej 4 – dwukrotnie) dała mu 30 punktów i 7 miejsce na koniec sezonu, tylko oczko za Buttonem. Mimo, że strata do Anglika była spora (26 pkt.) to zespół przedłużył kontrakt na kolejny sezon.

2007[edytuj | edytuj kod]

W sezonie 2007 Honda stała się w pełni niezależnym bolidem. Jednak nowy samochód był wyjątkowo nieudany. Kierowcy uplasowali się pod koniec drugiej dziesiątki, a Barrichello nie zdobył ani jednego punktu (choć był blisko w Monako i w Wielkiej Brytanii) i znów nie ukończył GP Brazylii.

2008[edytuj | edytuj kod]

Barrichello podczas Grand Prix Kanady 2008

Kolejny sezon Barrichello rozpoczął znacznie lepiej. W kwalifikacjach do GP Australii zajął 10 miejsce, a w wyścigu był 6. Został zdyskwalifikowany. Co się nie udało w Melbourne, udało się w Monako. Tam Rubens zdobył 3 punkty za 6 miejsce. W następnym wyścigu w Kanadzie był 7 (2 punkty). W GP Wielkiej Brytanii pierwszy raz od lat stanął na podium – był 3. Wcześniej w GP Turcji wystartował po raz 257, bijąc rekord w liczbie startów w F1. W ciągu sezonu zgromadził 11 punktów, co dało mu 14 miejsce. Na koniec sezonu miał na koncie 269 startów. Mimo niezłych osiągnięć (Button zdobył tylko 3 punkty i był 18) sponsorzy chcieli zatrudnić zamiast niego młodszego kierowcę (miał to być Bruno Senna[9]). Wydawało się ze stracił szansę na dalszy angaż w F1 po wycofaniu się Hondy. Jednak nowy właściciel zespołu Ross Brawn zdecydował się przedłużyć umowę z Brazylijczykiem. Jego partnerem na kolejny sezon pozostał Button.

Brawn GP (2009)[edytuj | edytuj kod]

Barrichello w bolidzie Brawn BGP 001 podczas testów przed sezonem 2009 w Barcelonie

2009[edytuj | edytuj kod]

W sezonie 2009 Barrichello startował w barwach Brawn GP. Samochód wyposażony w podwójny dyfuzor spisywał się bardzo dobrze (przynajmniej na początku sezonu). Brazylijski kierowca był na podium w GP Australii i punktował w GP Malezji (5 miejsce[10]). W Chinach dobrze wypadł w kwalifikacjach (4 miejsce mimo bardzo dużego ładunku paliwa), ale w wyścigu nie zdołał poprawić tej pozycji (mimo najszybszego okrążenia – powodem były problemy z hamulcami). W Bahrajnie Rubensowi nie opłaciła się taktyka trzech postojów w boksie i na metę przyjechał dopiero szósty. Zdecydowanie lepiej było w GP Hiszpanii , gdzie dominował przez cały weekend. Mimo najszybszego okrążenia w wyścigu, nie udało mu się jednak odnieść 10. zwycięstwa w karierze z powodu źle dobranego ciśnienia w oponach w kluczowym momencie wyścigu. Ostatecznie Rubens zakończył wyścig na drugim miejscu. Również 8 oczek za drugie miejsce Barrichello zdobył w GP Monako , ale już w GP Turcji pech znowu dopadł Rubensa. Problemy ze sprzęgłem na starcie, pozbawiły go wszelkich szans na zdobycz punktową. Ostatecznie Rubens nie ukończył tego wyścigu z powodu nasilających się problemów ze skrzynią biegów. W GP Wielkiej Brytanii był 3, a wyścig o GP Niemiec, mimo prowadzenia ukończył na szóstym miejscu. Po tym wyścigu obwinił swój zespół o zaprzepaszczenie szans na zwycięstwo[11]. W GP Węgier nie zdobył punktów, jednak 23 sierpnia w GP Europy na torze w Valencii dzięki wspaniałej jeździe zwyciężył pierwszy raz w sezonie i od pięciu lat oraz 10 w karierze. Dzięki temu Brazylijczyk awansował ponownie na drugie miejsce w klasyfikacji mistrzostw świata.

Po niemałych problemach za sprzęgłem Rubens ukończył wyścig o GP Belgii na 7 pozycje i zdobył cenne 2 punkty. Fantastyczny weekend zaliczył Rubens we Włoszech, gdzie na słynnym torze Monza odniósł drugie zwycięstwo w sezonie i umocnił się na pozycji wicelidera klasyfikacji generalnej. Ostatecznie Rubens Barrichello zajął 3 miejsce.

Williams (2010–2011)[edytuj | edytuj kod]

Barrichello podczas testów na torze w Jerez

Dwa dni po zakończeniu sezonu 2009 zespół Williams ogłosił, że w sezonie 2010 kierowcami ich teamu będą Barrichello oraz Nico Hülkenberg[12].

Podsumowanie startów w F1[edytuj | edytuj kod]

Rubens Barrichello uznawany jest[przez kogo?] za jednego z najlepszych kierowców F1, którzy nie zdobyli tytułu mistrza świata. Największe sukcesy osiągnął z Ferrari jednak część ekspertów twierdzi, ze w tym okresie jego szanse na najwyższe trofeum zostały zaprzepaszczone przez decyzje strategiczne włoskiego teamu[potrzebne źródło] oraz w dużej mierze przez faworyzowanie przez zespół Michaela Schumachera, który w barwach Ferrari pięciokrotnie zdobył tytuł mistrza świata w latach 2000-2004. Do sezonu 2009 miał na koncie 9 wygranych, 62 podia, 13 pole position i 16 najszybszych okrążeń. Łącznie zdobył 530 punktów.

Barrichello przez wiele lat próbował wygrać domowe GP Brazylii. Mimo kilku startów z pierwszych linii, najszybszych okrążeń, wielokrotnego prowadzenia w wyścigu sztuka ta nigdy mu się nie udała. Najczęściej z wyścigu eliminowały go defekty techniczne (nie ukończył 11 z 16 wyścigów w São Paulo). W ten sposób pierwszym Brazylijczykiem, który wygrał domowy wyścig po Ayrtonie Sennie został Felipe Massa. Na pocieszenie Rubensa Barrichelo jest jego aktualny rekord okrążenia na torze Autódromo José Carlos Pace, ustanowił go w 2004 roku w kwalifikacjach do wyścigu GP Brazylii 2004 w zespole Ferrari z wynikiem 1:09.822.

Podczas 59. okrążenia Grand Prix Kanady 2010 został pierwszym w historii kierowcą, który przekroczył granicę 15 tysięcy okrążeń pokonanych w wyścigach Formuły 1[13].

Podczas Grand Prix Belgii 2010 Rubens Barrichello wystartował w swoim 300[14] weekendzie Grand Prix w Formule 1.

IndyCar Series (2012)[edytuj | edytuj kod]

W sezonie 2012 dla Barrichello zabrakło miejsca w stawce Formuły 1, zainteresował się więc serią IRL IndyCar Series, w której od lat startuje jego przyjaciel Tony Kanaan. Pod koniec stycznia odbył testy z zespołem KV Racing Technology, a 1 marca ogłoszono oficjalnie, że Barrichello będzie jednym z kierowców zespołu w sezonie 2012[15].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Motoryzacyjną pasję Barrichello prawdopodobnie odziedziczył po ojcu, który jest wielkim fanem sportów motorowych (na pierwszym wyścigu GP Rubens był miesiąc przed narodzinami, gdyż wtedy jego tata zabrał cieżarną żonę na GP Argentyny). W 1997 Rubens ożenił się z Silvaną Giaffone, mają dwóch synów: Eduardo i Fernando. Jak większość Brazylijczyków uwielbia piłkę nożną. Jest kibicem Corinthians São Paulo. Jako osoba zaproszona do Top Gear, przejechał okrążenie jako najszybsza osoba pokonująć przy tym „Stiga”.

Starty w Formule 1[edytuj | edytuj kod]

Tablica wyników[edytuj | edytuj kod]

Sezon Zespół Samochód Pozycje startowe / w wyścigach
Silnik 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20
1993 Republika Południowej Afryki ZAF Brazylia BRA Unia Europejska EUR San Marino SMR Hiszpania ESP Monako MCO Kanada CAN Francja FRA Wielka Brytania GBR Niemcy DEU Węgry HUN Belgia BEL Włochy ITA Portugalia PRT Japonia JPN Australia AUS
Irlandia Sasol Jordan Irlandia Jordan
193
14 14 12 13 17 16 14 08 15 17 16 13 19 15 12 13
Wielka Brytania Hart
1035 3.5l V10
989NU 989NU 10 989NU 12 09 989NU 07 10 989NU 989NU 989NU 989NU 13 05 11
1994 Brazylia BRA Ocean Spokojny PAC San Marino SMR Monako MCO Hiszpania ESP Kanada CAN Francja FRA Wielka Brytania GBR Niemcy DEU Węgry HUN Belgia BEL Włochy ITA Portugalia PRT Unia Europejska EUR Japonia JPN Australia AUS
Irlandia Total Jordan Hart Irlandia Jordan
194
14 08 993NZ 15 05 06 07 06 11 10 01 16 08 05 10 05
Wielka Brytania Hart
1035 3.5l V10
04 03 993NZ 989NU 989NU 07 989NU 04 989NU 989NU 989NU 04 04 12 989NU 04
1995 Brazylia BRA Argentyna ARG San Marino SMR Hiszpania ESP Monako MCO Kanada CAN Francja FRA Wielka Brytania GBR Niemcy DEU Węgry HUN Belgia BEL Włochy ITA Portugalia PRT Unia Europejska EUR Ocean Spokojny PAC Japonia JPN Australia AUS
Irlandia Total Jordan Peugeot Irlandia Jordan
195
16 10 10 08 11 09 05 09 05 14 12 06 08 11 11 10 07
Francja Peugeot
A10 3.0l V10
989NU 989NU 989NU 07 989NU 02 06 11 989NU 07 06 989NU 11 04 989NU 989NU 989NU
1996 Australia AUS Brazylia BRA Argentyna ARG Unia Europejska EUR San Marino SMR Monako MCO Hiszpania ESP Kanada CAN Francja FRA Wielka Brytania GBR Niemcy DEU Węgry HUN Belgia BEL Włochy ITA Portugalia PRT Japonia JPN
Irlandia Benson & Hedges Total Jordan Peugeot Irlandia Jordan
196
08 02 06 05 09 06 07 08 10 06 09 13 10 10 09 11
Francja Peugeot
A12 EV5 3.0l V10
989NU 989NU 04 05 05 989NU 989NU 989NU 09 04 06 06 989NU 05 989NU 09
1997 Australia AUS Brazylia BRA Argentyna ARG San Marino SMR Monako MCO Hiszpania ESP Kanada CAN Francja FRA Wielka Brytania GBR Niemcy DEU Węgry HUN Belgia BEL Włochy ITA Austria AUT Luksemburg LUX Japonia JPN Unia Europejska EUR
Wielka Brytania HSBC Malaysia Stewart Ford Wielka Brytania Stewart
SF01
11 11 05 13 10 17 03 13 21 12 10 12 11 05 09 12 12
Stany Zjednoczone Ford
VJ Zetec-R 3.0l V10
989NU 989NU 989NU 989NU 02 989NU 989NU 989NU 989NU 989NU 989NU 989NU 13 14 989NU 989NU 989NU
1998 Australia AUS Brazylia BRA Argentyna ARG San Marino SMR Hiszpania ESP Monako MCO Kanada CAN Francja FRA Wielka Brytania GBR Austria AUT Niemcy DEU Węgry HUN Belgia BEL Włochy ITA Luksemburg LUX Japonia JPN
Wielka Brytania HSBC Stewart Ford Wielka Brytania Stewart
SF02
14 13 14 17 09 14 13 14 16 05 13 14 14 13 12 16
Stany Zjednoczone Ford
VJ Zetec-R 3.0l V10
989NU 989NU 10 989NU 05 989NU 05 10 989NU 989NU 989NU 989NU 992NW 10 11 989NU
1999 Australia AUS Brazylia BRA San Marino SMR Monako MCO Hiszpania ESP Kanada CAN Francja FRA Wielka Brytania GBR Austria AUT Niemcy DEU Węgry HUN Belgia BEL Włochy ITA Unia Europejska EUR Malezja MYS Japonia JPN
Wielka Brytania HSBC Stewart Ford Wielka Brytania Stewart
SF03
04 03 06 05 07 05 01 07 05 06 08 07 07 15 06 13
Stany Zjednoczone Ford
CR-1 3.0l V10
05 989NU 03 09 991DK 989NU 03 08 989NU 989NU 05 10 04 03 05 08
2000 Australia AUS Brazylia BRA San Marino SMR Wielka Brytania GBR Hiszpania ESP Unia Europejska EUR Monako MCO Kanada CAN Francja FRA Austria AUT Niemcy DEU Węgry HUN Belgia BEL Włochy ITA Stany Zjednoczone USA Japonia JPN Malezja MYS
Włochy Scuderia Ferrari Marlboro Włochy Ferrari
F1-2000
04 04 04 01 03 04 06 03 03 03 18 05 10 02 04 04 04
Włochy Ferrari
049 3.0l V10
02 989NU 04 989NU 03 04 02 02 03 03 01 04 989NU 989NU 02 04 03
2001 Australia AUS Malezja MYS Brazylia BRA San Marino SMR Hiszpania ESP Austria AUT Monako MCO Kanada CAN Unia Europejska EUR Francja FRA Wielka Brytania GBR Niemcy DEU Węgry HUN Belgia BEL Włochy ITA Stany Zjednoczone USA Japonia JPN
Włochy Scuderia Ferrari Marlboro Włochy Ferrari
F2001
02 02 06 06 04 04 04 05 04 08 06 06 03 05 02 05 04
Włochy Ferrari
050 3.0l V10
03 02 989NU 03 989NU 03 02 989NU 05 03 03 02 02 05 02 15 05
2002 Australia AUS Malezja MYS Brazylia BRA San Marino SMR Hiszpania ESP Austria AUT Monako MCO Kanada CAN Unia Europejska EUR Wielka Brytania GBR Francja FRA Niemcy DEU Węgry HUN Belgia BEL Włochy ITA Stany Zjednoczone USA Japonia JPN
Włochy Scuderia Ferrari Marlboro Włochy Ferrari
F2001/F2002
01 03 08 02 02 01 05 03 04 02 03 03 01 03 04 02 02
Włochy Ferrari
050 3.0l V10/051 3.0l V10
989NU 989NU 989NU 02 992NW 02 07 03 01 02 992NW 04 01 02 01 01 02
2003 Australia AUS Malezja MYS Brazylia BRA San Marino SMR Hiszpania ESP Austria AUT Monako MCO Kanada CAN Unia Europejska EUR Francja FRA Wielka Brytania GBR Niemcy DEU Węgry HUN Włochy ITA Stany Zjednoczone USA Japonia JPN
Włochy Scuderia Ferrari Marlboro Włochy Ferrari
F2002/F2003-GA
02 05 01 03 02 05 07 05 05 08 01 03 05 03 02 01
Włochy Ferrari
051 3.0l V10/052 3.0l V10
989NU 02 989NU 03 03 03 08 05 03 07 01 989NU 989NU 03 989NU 01
2004 Australia AUS Malezja MYS Bahrajn BHR San Marino SMR Hiszpania ESP Monako MCO Unia Europejska EUR Kanada CAN Stany Zjednoczone USA Francja FRA Wielka Brytania GBR Niemcy DEU Węgry HUN Belgia BEL Włochy ITA Chińska Republika Ludowa CHN Japonia JPN Brazylia BRA
Włochy Scuderia Ferrari Marlboro Włochy Ferrari
F2004
02 03 02 04 05 07 07 07 01 10 02 08 02 06 01 01 15 01
Włochy Ferrari
053 3.0l V10
02 04 02 06 02 03 02 02 02 03 03 12 02 03 01 01 989NU 03
2005 Australia AUS Malezja MYS Bahrajn BHR San Marino SMR Hiszpania ESP Monako MCO Unia Europejska EUR Kanada CAN Stany Zjednoczone USA Francja FRA Wielka Brytania GBR Niemcy DEU Węgry HUN Turcja TUR Włochy ITA Belgia BEL Brazylia BRA Japonia JPN Chińska Republika Ludowa CHN
Włochy Scuderia Ferrari Marlboro Włochy Ferrari
F2004M/F2005
11 12 15 10 18 10 07 20 07 06 06 15 07 11 08 13 10 09 08
Włochy Ferrari
052 3.0l V10/053 3.0l V10
02 989NU 09 989NU 09 08 03 03 02 09 07 10 10 10 12 05 06 11 12
2006 Bahrajn BHR Malezja MYS Australia AUS San Marino SMR Unia Europejska EUR Hiszpania ESP Monako MCO Wielka Brytania GBR Kanada CAN Stany Zjednoczone USA Francja FRA Niemcy DEU Węgry HUN Turcja TUR Włochy ITA Chińska Republika Ludowa CHN Japonia JPN Brazylia BRA
Japonia Lucky Strike Honda Racing F1 Team Japonia Honda
RA106
06 12 17 03 04 05 05 06 09 04 14 06 03 14 08 03 08 05
Japonia Honda
RA806E 2,4l V8
15 10 07 10 05 07 04 10 989NU 06 989NU 989NU 04 08 06 06 12 07
2007 Australia AUS Malezja MYS Bahrajn BHR Hiszpania ESP Monako MCO Kanada CAN Stany Zjednoczone USA Francja FRA Wielka Brytania GBR Unia Europejska EUR Węgry HUN Turcja TUR Włochy ITA Belgia BEL Japonia JPN Chińska Republika Ludowa CHN Brazylia BRA
Japonia Honda Racing F1 Team Japonia Honda
RA107
17 19 15 12 09 13 15 13 14 14 18 14 12 18 17 17 11
Japonia Honda
RA807E 2,4l V8
11 11 13 10 10 12 989NU 11 09 11 18 17 10 13 10 15 989NU
2008 Australia AUS Malezja MYS Bahrajn BHR Hiszpania ESP Turcja TUR Monako MCO Kanada CAN Francja FRA Wielka Brytania GBR Niemcy DEU Węgry HUN Unia Europejska EUR Belgia BEL Włochy ITA Singapur SGP Japonia JPN Chińska Republika Ludowa CHN Brazylia BRA
Japonia Honda Racing F1 Team Japonia Honda
RA108
11 14 11 11 12 15 09 18 16 18 18 19 16 16 18 17 14 15
Japonia Honda
RA808E 2,4l V8
991DK 13 11 989NU 14 06 07 14 03 989NU 16 16 989NU 17 989NU 13 11 15
2009 Australia AUS Malezja MYS Chińska Republika Ludowa CHN Bahrajn BHR Hiszpania ESP Monako MCO Turcja TUR Wielka Brytania GBR Niemcy DEU Węgry HUN Unia Europejska EUR Belgia BEL Włochy ITA Singapur SGP Japonia JPN Brazylia BRA Zjednoczone Emiraty Arabskie ARE
Wielka Brytania Brawn GP Formula One Team Wielka Brytania Brawn
BGP001
02 04 04 06 03 03 03 02 02 13 03 04 05 05 05 01 04
Niemcy Mercedes-Benz
FO108W 2,4l V8
02 05 04 05 02 02 989NU 03 06 10 01 07 01 06 07 08 04
2010 Bahrajn BHR Australia AUS Malezja MYS Chińska Republika Ludowa CHN Hiszpania ESP Monako MCO Turcja TUR Kanada CAN Unia Europejska EUR Wielka Brytania GBR Niemcy DEU Węgry HUN Belgia BEL Włochy ITA Singapur SGP Japonia JPN Korea Południowa KOR Brazylia BRA Zjednoczone Emiraty Arabskie ARE
Wielka Brytania AT&T Williams F1 Team Wielka Brytania Williams
FW32
11 08 07 11 18 09 15 11 09 08 08 12 07 10 06 07 10 06 07
Wielka Brytania Cosworth
CA2010 2,4l V8
10 08 12 12 09 989NU 14 14 04 05 12 10 989NU 10 06 09 07 14 12
2011 Australia AUS Malezja MYS Chińska Republika Ludowa CHN Turcja TUR Hiszpania ESP Monako MCO Kanada CAN Unia Europejska EUR Wielka Brytania GBR Niemcy DEU Węgry HUN Belgia BEL Włochy ITA Singapur SGP Japonia JPN Korea Południowa KOR Indie IND Zjednoczone Emiraty Arabskie ARE Brazylia BRA
Wielka Brytania AT&T Williams F1 Team Wielka Brytania Williams
FW33
17 15 15 11 19 12 16 13 15 14 15 14 13 13 13 18 16 24 12
Wielka Brytania Cosworth
CA2011 2,4l V8
989NU 989NU 13 15 17 09 09 12 13 989NU 13 14 12 13 17 12 15 12 14

Statystyki[edytuj | edytuj kod]

Sezon Zespół Konstruktor Zgł. PKT P. P1 P2 P3 Punkt. PP NO NS DK NZ
1993 Sasol Jordan Jordan-Hart 16 2 17 - - - 1 - - 8 - -
1994 Total Jordan Jordan-Hart 15 19 6 - - 1 6 1 - 7 - 1
1995 Total Jordan Peugeot Jordan-Peugeot 17 11 11 - 1 - 4 - - 9 - -
1996 Total Jordan Peugeot
B&H Total Jordan Peugeot
Jordan-Peugeot 16 14 8 - - - 7 - - 7 - -
1997 HSBC Malaysia Stewart Ford Stewart-Ford 17 6 13 - 1 - 1 - - 14 - -
1998 HSBC Malaysia Stewart Ford Stewart-Ford 16 4 12 - - - 2 - - 10 - -
1999 HSBC Malaysia Stewart Ford Stewart-Ford 16 21 7 - - 3 7 1 - 4 1 -
2000 Scuderia Ferrari Marlboro Ferrari 17 62 4 1 4 4 13 1 3 4 - -
2001 Scuderia Ferrari Marlboro Ferrari 17 56 3 - 5 5 13 - - 3 - -
2002 Scuderia Ferrari Marlboro Ferrari 17 77 2 4 5 1 11 5 5 5 - -
2003 Scuderia Ferrari Marlboro Ferrari 16 65 4 2 1 5 11 3 3 5 - -
2004 Scuderia Ferrari Marlboro Ferrari 18 114 2 2 7 5 16 4 4 1 - -
2005 Scuderia Ferrari Marlboro Ferrari 19 38 8 - 2 2 8 - - 2 - -
2006 Lucky Strike Honda Racing F1 Team Honda 18 30 7 - - - 10 - - 3 - -
2007 Honda Racing F1 Team Honda 17 0 20 - - - - - - 2 - -
2008 Honda Racing F1 Team Honda 18 11 14 - - 1 3 - - 4 1 -
2009 Brawn GP Formula One Team Brawn-Mercedes 17 77 3 2 3 1 15 1 2 1 - -
2010 AT&T Williams F1 Team Williams-Cosworth 19 47 10 - - - 10 - - 2 - -
2011 AT&T Williams F1 Team Williams-Cosworth 19 4 17 - - - - - - 3 - -
Razem 6 7 326 658 2x2 11 29 28 142 14 17 94 2 1
Sezon Zespół Konstruktor Zgł. PKT P. P1 P2 P3 Punkt. PP NO NS DK NZ

Podsumowanie startów[edytuj | edytuj kod]

Ważne wyścigi
Debiut Republika Południowej Afryki Grand Prix RPA 1993
Pierwsze pole position Belgia Grand Prix Belgii 1994
Pierwsze punkty Japonia Grand Prix Japonii 1993
Pierwsze podium Japonia Grand Prix Pacyfiku 1994
Pierwsze najszybsze okrążenie Australia Grand Prix Australii 2000
Pierwsze zwycięstwo Niemcy Grand Prix Niemiec 2000
Ostatni Brazylia Grand Prix Brazylii 2011
Najwyższe pozycje
Kwalifikacje 1
Wyścig 1
Inne
Rekordy Najwięcej startów w historii Formuły 1: 325 (do GP Brazylii 2011)

Przypisy

  1. byli to Ivan Capelli i Thierry Boutsen
  2. za Michaelem Schumacherem
  3. przy próbie wyprzedzania Marka Blundella
  4. Holender zastąpił Duńczyka w trakcie sezonu
  5. w samochodzie wybuchł silnik
  6. jego bolid miał tam awarię układu hydraulicznego
  7. zaledwie na 7 kółek przed metą awarii uległa pompa paliwowa
  8. warunki były niebezpieczne z powodu mocnych opadów deszczu
  9. bratanek Ayrtona Senny
  10. dostał połowę punktów, gdyż wyścig został przerwany
  11. Barrichello sfrustrowany po GP Niemiec.
  12. Williams confirm Barrichello and Hulkenberg for 2010 (ang.). Formula1.com, 2009-11-02. [dostęp 2009-11-02].
  13. "Gazeta Wyborcza" z dnia 14 czerwca 2010, str. 11 (Dodatek Sportowy)
  14. 300 wyścigów Rubensa Barrichello
  15. Barrichello confirms move to IndyCar (ang.). crash.net, 2012-03-01. [dostęp 2012-04-21].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]