Stworzenie świata według Biblii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bóg Stwórca - witraż Stanisława Wyspiańskiego

Stworzenie świata – opis, który rozpoczyna Biblię, przedstawia pochodzenie wszechświata i człowieka od Boga, zależności między Bogiem, człowiekiem i światem, oraz podkreśla doskonałość tego, co stworzone. Interpretacja teologiczna opisów stworzenia jest różna w zależności od wyznania.

Biblijny opis stworzenia jest typowym wyrazem wiary w kreacjonizm.

Pierwszy opis stworzenia (Księga Rodzaju 1,1-2,4a)[edytuj | edytuj kod]

Opowiadanie to nazywane jest Heksaemeronem[1] ponieważ według niego Bóg stworzył świat w ciągu sześciu dni, po których odpoczął w dniu siódmym. Jest opisem kosmologicznym i wyraża ówczesną wiarę w konstrukcję wszechświata. Z czternastu[2], zachowanych kosmologii starożytnych Heksaemeron wyróżnia się zasadniczo od innych wiarą w monoteistyczną naturę Boga[3].

Schemat stworzenia[edytuj | edytuj kod]

  • dzień pierwszy – stworzenie światła i oddzielenie go od ciemności,
  • dzień drugi – stworzenie sklepienia niebieskiego oddzielającego wody górne od dolnych,
  • dzień trzeci – stworzenie lądu i roślinności,
  • dzień czwarty – stworzenie Słońca, Księżyca i gwiazd,
  • dzień piąty – stworzenie zwierząt wodnych i latających,
  • dzień szósty – stworzenie zwierząt lądowych i człowieka,
  • dzień siódmy – liczenie tego dnia do aktu stworzenia uzależnione jest od używanych tekstów biblijnych. Tłumaczenia opierające się na Septuagincie (zwłaszcza katolickie) ten dzień traktują wyłącznie jako dzień odpoczynku Boga, uznając dzień szósty jako ostatni. W pozostałych tłumaczeniach opartych na tekście masoreckim dzień siódmy jest dniem ukończenia dzieła stworzenia przez Boga[4].

Schemat kosmologiczny[edytuj | edytuj kod]

Poglądy autora opierały się na najprostszych spostrzeżeniach wzrokowych i nie różniły się zasadniczo od ówcześnie przyjmowanych w całym świecie[5]. Zbliżone wersje powstania świata pojawiały się już wcześniej, zarówno w religii Sumerów, jak i semickich mieszkańców Mezopotamii - ważną różnicą pozostaje jednak ścisły monoteizm Biblii.

W przestrzeni wody umieszczone było sklepienie oddzielające wody górne (deszcze, opady) od dolnych (źródła). W powstałej niszy umieszczona była płaska i okrągła (nie kulista) ziemia. Nad ziemią, a pod sklepieniem umieszczone były ciała niebieskie. Ziemia otoczona była morzem[6].

Pozostałe szczegóły kosmologii zawarte są w innych księgach Biblii.

Drugi opis stworzenia (Księga Rodzaju 2,4b-25)[edytuj | edytuj kod]

Opowiadanie to w przeciwieństwie do Heksaemeronu jest dziełem, którego autor posługuje się językiem obrazowym, a nie pojęciowym. Opis ten jest bardziej abstrakcyjny i teologiczne bogatszy.[potrzebne źródło]

W drugim opisie kosmologia jest całkowicie pominięta. Wyeksponowana została natomiast natura człowieka, relacja Bógczłowiek, zależność płci i stosunek człowieka do przyrody.

Opowiadane to przedstawia zasadniczo trzy elementy opisowe:

Interpretacje teologiczne[edytuj | edytuj kod]

Historia teorii interpretacyjnych[edytuj | edytuj kod]

Teoria źródeł[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Teoria źródeł.

Według teorii źródeł dwa opisy stworzenia wynikają z dwóch różnych tradycji literackich. Według tej teorii pierwszy opis pochodzi z tradycji kapłańskiej i powstał najprawdopodobniej w V wieku p.n.e. w Mezopotamii. Drugi opis stworzenia pochodzi natomiast z tradycji jahwistycznej i powstał w X wieku p.n.e. na dworze króla Salomona[7], istnieją jednak przesłanki, by jego początki również przesuwać dopiero na czas niewoli babilońskiej, na co wskazują zapożyczenia motywu ogrodu Eden z mitologii mezopotamskich wplecione niezależnie od siebie do Ksiąg Rodzaju i Ezechiela[8].

W Kościele katolickim teoria źródeł jest akceptowana obecnie jako najprawdopodobniejsza i stanowi podstawę do interpretacji teologicznej.

Inne teorie[edytuj | edytuj kod]

Według tradycji żydowskiej autorem całej Księgi, włącznie z opisem stworzenia jest Mojżesz[9]. Pogląd ten przyjęli także chrześcijanie i utrzymywali go aż do czasów nowożytnych. Również obecnie jest on przyjmowany przez wielu chrześcijan.

Katolicyzm[edytuj | edytuj kod]

Opis stworzenia zawiera przede wszystkim wiarę, że człowiek i wszechświat mają swe źródło wyłącznie w Bogu. Wiara w stworzenie świata i człowieka przez Boga ma znaczenie fundamentalne, ponieważ w niej znajduje się odpowiedź na pytania dotyczące wszechmocy i miłości Boga, pochodzenia człowieka, wzajemnej relacji Boga i człowieka oraz człowieka do świata i przyrody. Dając odpowiedź na pochodzenie człowieka, wskazuje jednocześnie drogę i cel jego istnienia – Boga.

Stworzenie świata jest dziełem całej Trójcy Św. Wyraz wiary w to znaleźć można w Ewangelii Jana (Na początku było Słowo [...] i Bogiem było Słowo) oraz w tradycji (np. Veni, Creator Spiritus). Zgodnie z sentencją "conservatio est continua creatio" Bóg zachowując świat w istnieniu cały czas niejako go stwarza[10].

Inne wyznania chrześcijańskie[edytuj | edytuj kod]

Ta sekcja jest niekompletna. Jeśli możesz, rozbuduj ją.

Badacze Pisma Świętego[edytuj | edytuj kod]

VI Tom Wykładów Pisma Świętego, Pastor Russell zaczyna od rozdziału: Na początku[11], w którym w krótkich słowach przedstawia biblijny pogląd na temat stworzenia. Prezentuje również kilka oświadczeń ówczesnych ludzi nauki na temat niedorzeczności teorii ewolucji. Charles T. Russell podał Badaczom Pisma Świętego informacje, które były w ówczesnym czasie dostępne i jakie uważał za potrzebne wiernym, poszukującym biblijnej prawdy, chrześcijanom. Przedstawił on Boga Żywego (antytrynitarnego), który był, jest i będzie jako stworzyciela doskonałych istot, które z powodu grzechu upadły i dla których zbawienia oraz późniejszej restytucji potrzebne było przyjście na świat Mesjasza - Jezusa Chrystusa.

Profesor Paul S. L. Johnson, założyciel Świeckiego Ruchu Misyjnego Epifania poszerzając myśli Russella, zastanawiając się nad ustępami Biblii dotyczącymi stworzenia i prowadząc setki dyskusji z różnymi odłamami ewolucjonistów, napisał książkę pt. Stworzenie. Był to drugim tom, spośród jego Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego. Na podstawie Pisma Świętego w XIV rozdziałach opisał tematy, takie jak świat ducha, świat materii, proces twórczy, chaos i poszczególne dni epokowe (a w nich tworzenie roślin, zwierząt i ludzi oraz wiele innych procesów, jakie Bóg sprawował przez Słowo - Logosa, czyli swego Jednorodzonego Syna w przedludzkiej postaci). W ostatnim rozdziale tego dzieła Johnson, idąc za wcześniejszym poglądem Charlesa T. Russella, jasno stwierdza: Ewolucja nie jest metodą twórczą[12].

Świadkowie Jehowy[edytuj | edytuj kod]

Świadkowie Jehowy uważają, że zanim rozpoczął się pierwszy dzień stwarzania, Bóg Jehowa powołał do istnienia wszechświat, w tym Ziemię, na której nie było jeszcze życia, a każdy z sześciu dni stwarzania przez Boga mógł trwać tysiące lat. Uważają, że Bóg stworzył wszystkie podstawowe rodzaje roślin i zwierząt oraz doskonałą pierwszą parę ludzką. Twierdzą, że „w obrębie poszczególnych rodzajów roślin i zwierząt stworzonych przez Boga zachodziły zmiany. W rezultacie powstały znane dzisiaj gatunki, które w wielu wypadkach znacząco się od siebie różnią”[13][14][15].

Judaizm[edytuj | edytuj kod]

Ta sekcja jest niekompletna. Jeśli możesz, rozbuduj ją.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Słownik języka polskiego (pol.). [dostęp 23 kwietnia 2009].
  2. Juliusz Synowiec: Na początku.... s. 43.
  3. Juliusz Synowiec: Na początku.... s. 49.
  4. Por. tłumaczenia Rdz 2,2 w przekładach Biblii.
  5. Juliusz Synowiec: Na początku.... s. 52.
  6. Poglądy przyrodnicze autora. W: Juliusz Synowiec: Na początku.... s. 52-58.
  7. Księga Rodzaju. Wstęp. W: Biblia Tysiąclecia. s. 22.
  8. Na wschód od Edenu. W: Waldemar Chrostowski, Grzegorz Górny, Rafał Tichy: Bóg, Biblia, Mesjasz. Warszawa: Fronda.pl, 2006. ISBN 83-60335-65-6.
  9. Wstęp do Pięcioksięgu. W: Biblia Tysiąclecia. s. 19.
  10. http://www.egzorcyzmy.katolik.pl/czytelnia/kosciol-o-szatanie/904-rzeczywistosc-ducha-zego.html?showall=&start=1
  11. Charles Taze Russell, Na początku
  12. Paul S.L. Johnson, Stworzenie
  13. Prawdziwa historia stwarzania. „Przebudźcie się!”, s. 4–7, marzec 2014. 
  14. Prowadzenie rozmów na podstawie Pism. New York: Watchtower, s. 317–321.
  15. Wnikliwe poznawanie Pism. T. 2. New York: Watchtower, s. 798–803.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Breviarium fidei. Wybór doktrynalnych wypowiedzi Kościoła. Stanisław Głowa, Ignacy Bieda. Poznań: Księgarnia św. Wojciecha, 1998. ISBN 83-7015-360-7.
  2. Pismo Święte Starego i Nowego Testamentu w przekładzie z języków oryginalnych. Biblia Tysiąclecia. Wyd. 4. Poznań - Warszawa: Pallottinum, 1984.
  3. Juliusz Synowiec: Na początku. Pradzieje biblijne: Rdz 1,1-11,9. Kraków: Bratni Zew, 1996. ISBN 83-905014-0-6.
  4. Katechizm Kościoła katolickiego, Poznań 1994. ISBN 83-7014-221-4 oraz Corrigenda (poprawki Kongregacji Nauki Wiary), Poznań 1998. ISBN 83-7014-319-9.