Ewa Kopacz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ewa Kopacz
Premier Ewa Kopacz.jpg
Ewa Kopacz podczas przedstawienia składu swojego rządu
Data i miejsce urodzenia 3 grudnia 1956
Skaryszew
Prezes Rady Ministrów
Przynależność polityczna Platforma Obywatelska
Okres urzędowania od 22 września 2014
Poprzednik Donald Tusk
Marszałek Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej
Przynależność polityczna Platforma Obywatelska
Okres urzędowania od 8 listopada 2011
do 22 września 2014
Poprzednik Grzegorz Schetyna
Następca Radosław Sikorski
Minister zdrowia
Przynależność polityczna Platforma Obywatelska
Okres urzędowania od 16 listopada 2007
do 7 listopada 2011
Poprzednik Zbigniew Religa
Następca Bartosz Arłukowicz
Przewodniczący Platformy Obywatelskiej (p.o.)
Przynależność polityczna Platforma Obywatelska
Okres urzędowania od 8 listopada 2014
Poprzednik Donald Tusk
Odznaczenia
Krzyż Wielki Królewskiego Norweskiego Orderu Zasługi Komandor Orderu Świętego Karola (Monako) Order Krzyża Ziemi Maryjnej I Klasy (Estonia)
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach
Wizyta prezydenta Francji w Polsce. Od lewej marszałek Senatu Bogdan Borusewicz, prezydent Francji François Hollande, marszałek Sejmu Ewa Kopacz, prezydent RP Bronisław Komorowski

Ewa Bożena Kopacz z domu Lis (ur. 3 grudnia 1956 w Skaryszewie[1]) – polska lekarka pediatra, działaczka samorządowa i polityk.

Posłanka na Sejm IV, V, VI i VII kadencji, w latach 2007–2011 minister zdrowia, od 2010 do 2014 wiceprzewodnicząca PO (od 2013 do 2014 I wiceprzewodnicząca). Od 2014 p.o. przewodniczącego PO. W latach 2011–2014 marszałek Sejmu VII kadencji. Od 22 września 2014 prezes Rady Ministrów.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wykształcenie i praca zawodowa[edytuj | edytuj kod]

Ewa Kopacz jest córką Mieczysława i Krystyny[2]. Ojciec był zatrudniony jako mechanik, matka pracowała jako krawcowa. Ewa Kopacz wychowywała się w Radomiu, gdzie ukończyła II Liceum Ogólnokształcące im. Marii Konopnickiej[3]. W 1981 ukończyła studia na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Lublinie. Uzyskała specjalizację drugiego stopnia w zakresie medycyny rodzinnej i pierwszego stopnia w zakresie pediatrii. Pracowała w pogotowiu i przychodniach w Orońsku i Chlewiskach, a następnie w Szydłowcu[3], gdzie do 2001 kierowała miejscowym zakładem opieki zdrowotnej[4].

Działalność polityczna do 2014[edytuj | edytuj kod]

W latach 80. działała w Zjednoczonym Stronnictwie Ludowym[5]. W latach 90. dołączyła do Unii Wolności[3], przewodniczyła strukturom tej partii w województwie radomskim[6]. W wyborach samorządowych w 1998 uzyskała mandat radnej sejmiku mazowieckiego[7].

W 2001 odeszła z UW do nowo powstałej Platformy Obywatelskiej, w wyborach w tym samym roku z ramienia tego ugrupowania uzyskała mandat posłanki IV kadencji, reprezentując radomski okręg wyborczy[8]. Po raz drugi została wybrana do Sejmu w 2005 na okres V kadencji, w której objęła stanowisko przewodniczącej Komisji Zdrowia[9]. W tzw. gabinecie cieni PO (utworzonym 13 stycznia 2006) powołano ją na stanowisko rzeczniczki ds. zdrowia[10]. Pełniła obowiązki przewodniczącej mazowieckich struktur Platformy Obywatelskiej[11].

W przedterminowych wyborach parlamentarnych w 2007 po raz trzeci została posłanką, otrzymując 39 155 głosów[12]. 16 listopada 2007 została powołana na stanowisko minister zdrowia w rządzie Donalda Tuska[6]. W 2009 sprzeciwiła się zakupowi przez polski rząd niesprawdzonych i kosztownych szczepionek przeciwko tzw. świńskiej grypie w okresie pandemii, którą ogłosiła WHO (co do której pojawiły się podejrzenia, że może być w zmowie z koncernami farmaceutycznymi[13][14][3]).

10 października 2010 wybrana na wiceprzewodniczącą PO[4]. W wyborach w 2011 uzyskała mandat posłanki VII kadencji – otrzymała wówczas 41 554 głosy[15]. 7 listopada 2011 została odwołana ze składu Rady Ministrów[16]. Następnego dnia została wybrana na marszałka Sejmu[17]. W głosowaniu wzięło 453 posłów, z czego 300 poparło ją, a 150 głosowało za kontrkandydaturą Marka Kuchcińskiego z PiS. Ewa Kopacz stała się pierwszą kobietą w historii polskiego Sejmu na tym stanowisku[18]. 14 grudnia 2013 została wybrana na pierwszą wiceprzewodniczącą PO[6], zastępując na tej funkcji Grzegorza Schetynę.

Prezes Rady Ministrów[edytuj | edytuj kod]

3 września 2014 zarząd krajowy PO rekomendował kandydaturę Ewy Kopacz na urząd Prezesa Rady Ministrów w związku z zapowiedzianą rezygnacją Donalda Tuska, który został wybrany na nowego przewodniczącego Rady Europejskiej[19]. 15 września została przez prezydenta Bronisława Komorowskiego desygnowana na to stanowisko[20].

19 września 2014 ogłosiła kandydatów na ministrów swojego gabinetu[21]. 22 września 2014 zrezygnowała ze stanowiska marszałka Sejmu. Tego samego dnia prezydent powołał ją na urząd Prezesa Rady Ministrów, a także powołał członków nowej Rady Ministrów[22].

1 października 2014 Ewa Kopacz wygłosiła exposé. Tego samego dnia Sejm większością 259 głosów za przy 183 głosach przeciw i 7 wstrzymujących udzielił jej rządowi wotum zaufania. Poza posłami PO i PSL gabinet poparł opozycyjny klub Twojego Ruchu oraz grupa posłów niezrzeszonych[23].

8 listopada 2014 po rezygnacji złożonej przez Donalda Tuska została z mocy partyjnego statutu przewodniczącą Platformy Obywatelskiej[24].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Jej mężem był prokurator Marek Kopacz (1956–2013)[25], z którym rozwiodła się w 2008. Ewa Kopacz ma jedną córkę – Katarzynę (ur. 1984), również lekarkę[26].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Strona sejmowa posła VII kadencji. [dostęp 2014-09-16].
  2. Dane osoby z wykazu osób publicznych. ipn.gov.pl. [dostęp 2014-09-16].
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 Anna Dąbrowska: Czego nie wiecie o Ewie Kopacz. polityka.pl, 15 września 2014. [dostęp 2014-09-16].
  4. 4,0 4,1 Biografia: Ewa Kopacz. sejm.gov.pl. [dostęp 2014-09-16].
  5. Ewa Kopacz i Donald Tusk. newsweek.pl, 6 października 2014. [dostęp 2014-11-05].
  6. 6,0 6,1 6,2 Ewa Kopacz. platforma.org. [dostęp 2014-09-16].
  7. Kadencja I. mazovia.pl. [dostęp 2014-09-16].
  8. Strona sejmowa posła IV kadencji. [dostęp 2014-09-16].
  9. Strona sejmowa posła V kadencji. [dostęp 2014-09-16].
  10. „Gabinet cieni” PO ruszy w Polskę. pb.pl, 1 sierpnia 2006. [dostęp 2014-09-16].
  11. Ewa Kopacz. premier.gov.pl. [dostęp 2014-09-16].
  12. Strona sejmowa posła VI kadencji. [dostęp 2014-09-16].
  13. Świńska grypa, zmowa i spiski. wyborcza.pl, 8 stycznia 2010. [dostęp 2014-09-16].
  14. Marcin Bojanowski: Gigantyczny rachunek za świńską grypę. wyborcza.pl, 26 marca 2010. [dostęp 2014-09-16].
  15. Serwis PKW – Wybory 2011. [dostęp 2014-09-16].
  16. M.P. z 2011 r. Nr 101, poz. 1021
  17. M.P. z 2011 r. Nr 100, poz. 1008
  18. 300 głosów za Kopacz! Pierwsza kobieta marszałkiem Sejmu. gazeta.pl, 8 listopada 2011. [dostęp 2014-09-16].
  19. Ewa Kopacz rekomendowana przez zarząd PO na stanowisko premiera. wp.pl, 3 września 2014. [dostęp 2014-09-16].
  20. Prezydent desygnował Ewę Kopacz na premiera. prezydent.pl, 15 września 2014. [dostęp 2014-09-16].
  21. Oto rząd Ewy Kopacz. Pięcioro nowych ministrów. Schetyna szefem MSZ, Piotrowska szefem MSW. wyborcza.pl, 19 września 2014. [dostęp 2014-09-19].
  22. Prezydent powołał rząd Ewy Kopacz. prezydent.pl, 22 września 2014. [dostęp 2014-09-22].
  23. Głosowanie nr 1 – posiedzenie 76.. sejm.gov.pl, 1 października 2014. [dostęp 2014-10-01].
  24. „Nowa epoka” w Platformie. Ewa Kopacz przejmuje władzę w PO. polskieradio.pl, 8 listopada 2014. [dostęp 2014-11-08].
  25. Pogrzeb Marka Kopacza, byłego męża marszałek Sejmu (zdjęcia). echodnia.eu, 26 września 2013. [dostęp 2014-09-16].
  26. Sebastian Sulowski, Katarzyna Karpa: Jak się rozwiodła Ewa Kopacz. dziennik.pl, 9 lipca 2008. [dostęp 2014-09-16].
  27. Årsberetning 2012. Det kongelige hoff. (norw.). kongehuset.no, marzec 2013. [dostęp 2014-09-16]. s. 44–45.
  28. Ordonnance Souveraine n° 4.047 du 20 novembre 2012 portant nominations dans l’Ordre de Saint-Charles (fr.). „Journal de Monaco” (legimonaco.mc). [dostęp 2014-09-16].
  29. Eesti Vabariigi teenetemärgid (est.). president.ee. [dostęp 2014-12-15].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]