Ewa Kopacz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ewa Kopacz
JRKRUK 20130829 EWA KOPACZ BUSKO IMG 3148.jpg
Ewa Kopacz
Busko-Zdrój, 29 sierpnia 2013
Data i miejsce urodzenia 3 grudnia 1956
Skaryszew
Marszałek Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej
Przynależność polityczna Platforma Obywatelska
Okres urzędowania od 8 listopada 2011
Poprzednik Grzegorz Schetyna
Minister zdrowia
Przynależność polityczna Platforma Obywatelska
Okres urzędowania od 16 listopada 2007
do 7 listopada 2011
Poprzednik Zbigniew Religa
Następca Bartosz Arłukowicz
Odznaczenia
Order Krzyża Ziemi Maryjnej I Klasy (Estonia) Komandor Orderu Świętego Karola (Monako) Krzyż Wielki Królewskiego Norweskiego Orderu Zasługi
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Ewa Bożena Kopacz z domu Lis (ur. 3 grudnia 1956 w Skaryszewie[1]) – polska lekarka pediatra, działaczka samorządowa i polityk. Posłanka na Sejm IV, V, VI i VII kadencji, w latach 2007–2011 minister zdrowia, od 2010 wiceprzewodnicząca PO (od 2013 I wiceprzewodnicząca). Od 2011 marszałek Sejmu VII kadencji. 15 września 2014 została desygnowana na stanowisko prezesa Rady Ministrów.

Życiorys

Wykształcenie i praca zawodowa

Ewa Kopacz jest córką Mieczysława i Krystyny[2]. Ojciec był zatrudniony jako mechanik, matka pracowała jako krawcowa. Ewa Kopacz wychowywała się w Radomiu, gdzie ukończyła II Liceum Ogólnokształcące im. Marii Konopnickiej[3]. W 1981 ukończyła studia na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Lublinie. Uzyskała specjalizację drugiego stopnia w zakresie medycyny rodzinnej i pierwszego stopnia w zakresie pediatrii. Pracowała w pogotowiu i przychodniach w Orońsku i Chlewiskach, a następnie w Szydłowcu[3], gdzie do 2001 kierowała miejscowym zakładem opieki zdrowotnej[4].

Działalność polityczna do 2014

W latach 90. dołączyła do Unii Wolności[3], przewodniczyła strukturom tej partii w województwie radomskim[5]. W wyborach samorządowych w 1998 uzyskała mandat radnej sejmiku mazowieckiego[6].

W 2001 odeszła z UW do nowo powołanej Platformy Obywatelskiej, w wyborach w tym samym roku z ramienia tego ugrupowania uzyskała mandat posłanki IV kadencji, reprezentując radomski okręg wyborczy[7]. Po raz drugi została wybrana do Sejmu w 2005 na okres V kadencji, w której objęła stanowisko przewodniczącej Komisji Zdrowia[8]. W tzw. gabinecie cieni PO (utworzonym 13 stycznia 2006) powołano ją na stanowisko rzeczniczki ds. zdrowia[9]. Pełniła obowiązki przewodniczącej mazowieckich struktur Platformy Obywatelskiej[10].

W przedterminowych wyborach parlamentarnych w 2007 po raz trzeci została posłanką, otrzymując 39 155 głosów[11]. 16 listopada 2007 została powołana na stanowisko minister zdrowia w rządzie Donalda Tuska[5]. W 2009 sprzeciwiła się zakupowi przez polski rząd niesprawdzonych i kosztownych szczepionek przeciwko tzw. świńskiej grypie w okresie pandemii, którą ogłosiła WHO (co do której pojawiły się podejrzenia, że może być w zmowie z koncernami farmaceutycznymi[12][13][3]).

10 października 2010 wybrana na wiceprzewodniczącą PO[4]. W wyborach w 2011 uzyskała mandat posłanki VII kadencji – otrzymała wówczas 41 554 głosy[14]. 7 listopada 2011 została odwołana ze składu Rady Ministrów[15]. Następnego dnia została wybrana na marszałka Sejmu[16]. W głosowaniu wzięło 453 posłów, z czego 300 poparło ją, a 150 głosowało za kontrkandydaturą Marka Kuchcińskiego z PiS. Ewa Kopacz stała się pierwszą kobietą w historii polskiego Sejmu na tym stanowisku[17]. 14 grudnia 2013 została wybrana na pierwszą wiceprzewodniczącą PO[5], zastępując na tej funkcji Grzegorza Schetynę.

Prezes Rady Ministrów

3 września 2014 zarząd krajowy PO rekomendował kandydaturę Ewy Kopacz na urząd Prezesa Rady Ministrów w związku z zapowiedzianą rezygnacją Donalda Tuska, który został wybrany na nowego przewodniczącego Rady Europejskiej[18]. 15 września została przez prezydenta Bronisława Komorowskiego desygnowana na to stanowisko[19].

Życie prywatne

Jej mężem był prokurator Marek Kopacz (1956–2013)[20], z którym rozwiodła się w 2008. Ewa Kopacz ma jedną córkę – Katarzynę (ur. 1984)[21].

Odznaczenia

Przypisy

  1. Strona sejmowa posła VII kadencji. [dostęp 2014-09-16].
  2. Dane osoby z wykazu osób publicznych. ipn.gov.pl. [dostęp 2014-09-16].
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 Anna Dąbrowska: Czego nie wiecie o Ewie Kopacz. polityka.pl, 15 września 2014. [dostęp 2014-09-16].
  4. 4,0 4,1 Biografia: Ewa Kopacz. sejm.gov.pl. [dostęp 2014-09-16].
  5. 5,0 5,1 5,2 Ewa Kopacz. platforma.org. [dostęp 2014-09-16].
  6. Kadencja I. mazovia.pl. [dostęp 2014-09-16].
  7. Strona sejmowa posła IV kadencji. [dostęp 2014-09-16].
  8. Strona sejmowa posła V kadencji. [dostęp 2014-09-16].
  9. „Gabinet cieni” PO ruszy w Polskę. pb.pl, 1 sierpnia 2006. [dostęp 2014-09-16].
  10. Ewa Kopacz. premier.gov.pl. [dostęp 2014-09-16].
  11. Strona sejmowa posła VI kadencji. [dostęp 2014-09-16].
  12. Świńska grypa, zmowa i spiski. wyborcza.pl, 8 stycznia 2010. [dostęp 2014-09-16].
  13. Marcin Bojanowski: Gigantyczny rachunek za świńską grypę. wyborcza.pl, 26 marca 2010. [dostęp 2014-09-16].
  14. Serwis PKW – Wybory 2011. [dostęp 2014-09-16].
  15. M.P. z 2011 r. Nr 101, poz. 1021
  16. M.P. z 2011 r. Nr 100, poz. 1008
  17. 300 głosów za Kopacz! Pierwsza kobieta marszałkiem Sejmu. gazeta.pl, 8 listopada 2011. [dostęp 2014-09-16].
  18. Ewa Kopacz rekomendowana przez zarząd PO na stanowisko premiera. wp.pl, 3 września 2014. [dostęp 2014-09-16].
  19. Prezydent desygnował Ewę Kopacz na premiera. prezydent.pl, 15 września 2014. [dostęp 2014-09-16].
  20. Pogrzeb Marka Kopacza, byłego męża marszałek Sejmu (zdjęcia). echodnia.eu, 26 września 2013. [dostęp 2014-09-16].
  21. Sebastian Sulowski, Katarzyna Karpa: Jak się rozwiodła Ewa Kopacz. dziennik.pl, 9 lipca 2008. [dostęp 2014-09-16].
  22. Bearers of decorations – Ewa Kopacz – Maarjamaa Risti I klassi teenetemärk (ang. • est.). president.ee. [dostęp 2014-09-16].
  23. Ordonnance Souveraine n° 4.047 du 20 novembre 2012 portant nominations dans l’Ordre de Saint-Charles (fr.). „Journal de Monaco” (legimonaco.mc). [dostęp 2014-09-16].
  24. Årsberetning 2012. Det kongelige hoff. (norw.). kongehuset.no, marzec 2013. [dostęp 2014-09-16]. s. 44–45.

Linki zewnętrzne