Ostra niewydolność wątroby

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ostra i podostra niewydolność wątroby
insufficientia hepatis acuta
ICD-10 K72.0

Ostra niewydolność wątroby (łac. insufficientia hepatis acuta, ang. acute liver failure) – szybkie pogorszenie czynności wątroby u chorych bez marskości, prowadzące w okresie krótszym niż 26 tygodni od początku objawów do wytworzenia encefalopatii i osoczowych zaburzeń krzepnięcia.

Inna definicja mówi, że ostra niewydolność wątroby to potencjalnie odwracalna, nagła, trwała i postępująca dysfunkcja wątroby (bez wcześniejszej choroby wątroby) charakteryzująca się wystąpieniem encefalopatii w ciągu < 4 tygodni od początków objawów.

W obrazie klinicznym dominuje triada objawów: żółtaczka, zaburzenia krzepnięcia krwi, zaburzenia świadomości.

Epidemiologia[edytuj | edytuj kod]

Częstość występowania w krajach rozwiniętych:1-10/1 000 000. W krajach rozwijających się częstość schorzenia jest większa z powodu większej zapadalności na wirusowe zapalenie wątroby.

Przyczyny[edytuj | edytuj kod]

Patogeneza[edytuj | edytuj kod]

Nagłe upośledzenie funkcji wątroby w ostrej niewydolności jest spowodowane masywnym obumieraniem hepatocytów do którego prowadzą następujące mechanizmy:

W przebiegu ostrej niewydolności wątroby dochodzi także do zaburzenia krążenia systemowego spowodowanego uwalnianiem takich substancji jak: tlenek azotu, cytokiny prozapalne, endotoksyny bakteryjne. Powodują one rozszerzenie naczyń z następową hipowolemią oraz wyrównawczy wzrost rzutu serca. Prowadzi to do niedotlenienia tkanek, kwasicy mleczanowej i niewydolności wielonarządowej.

Podział[edytuj | edytuj kod]

W zależności od okresu jaki upłynął od początku objawów do rozwinięcia encefalopatii wątrobowej niewydolność wątroby możemy podzielić na:

  • piorunującą (<7 dni)
  • ostrą (8-28 dni)
  • podostrą lub przetrwałą (>4 tygodni)

Objawy[edytuj | edytuj kod]

Powikłania[edytuj | edytuj kod]

Badania laboratoryjne[edytuj | edytuj kod]

Badania dodatkowe[edytuj | edytuj kod]

  • tomografia komputerowa jamy brzusznej – umożliwia ocenę zmniejszenia objętości wątroby a także różnicowanie w innymi schorzeniami mogącymi prowadzić do podobnych objawów
  • biopsja wątroby – pomocna w ustaleniu przyczyny niewydolności wątroby

Leczenie[edytuj | edytuj kod]

Należy prowadzić na oddziale intensywnej terapii.

Information icon.svg Osobny artykuł: Encefalopatia wątrobowa.

Przeciwwskazane są: fruktoza, aminokwasy, kortykosteroidy, benzodiazepiny!

Przeszczepienie wątroby[edytuj | edytuj kod]

Standardowe leczenie u chorych, u których leczenie zachowawcze ma niepomyślne rokowanie.
Przeszczepu wątroby dokonuje się u chorych, którzy:
1. Spełniają tzw. kryteria King's College[1]:

2. U chorych z ostrą niewydolnością wątroby spowodowaną:

3. U chorych z encefalopatią w 3-4 stopniu przy przyjęciu.

Information icon.svg Osobny artykuł: Przeszczepienie wątroby.

Rokowanie[edytuj | edytuj kod]

Czynniki korzystnie rokujące:

Z osób u których nie dokonano przeszczepu wątroby przeżywa ok. 40%. Po przeszczepie wątroby ok. 60%.
Najczęstszą przyczyną zgonów jest obrzęk mózgu.

Przypisy

  1. Marek Krawczyk, Waldemar Patkowski: Przeszczepianie wątroby. W: Andrzej Szczeklik (red): Choroby wewnętrzne : stan wiedzy na rok 2010. Kraków: Medycyna Praktyczna, 2010, s. 1033. ISBN 978-83-7430-255-5.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. "Choroby wewnętrzne" pod red. prof. dr hab. Andrzeja Szczeklika, tom 1, str. 959-962 ISBN 83-7430-031-0
  2. "Medycyna wewnętrzna" Gerd Herold i współautorzy, str. 660-662 ISBN 83-200-3322-5

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.