Realgar

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Realgar
Realgar z Rumunii
Realgar z Rumunii
Właściwości chemiczne i fizyczne
Skład chemiczny As4S4tetrasiarczek tetraarsenu
Twardość w skali Mohsa 1,5–2
Przełam nierówny
Łupliwość doskonała
Układ krystalograficzny jednoskośny
Gęstość minerału 3,56 g/cm³
Właściwości optyczne
Barwa pomarańczowoczerwona
Rysa pomarańczowa
Połysk diamentowy na ścianach kryształu, tłusty na przełamie
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Realgarminerał z gromady siarczków. Należy do grupy minerałów rzadkich. Zbudowany jest z tetrasiarczku tetraarsenu, As4S4[1].

Nazwa pochodzi od arab. rahj al ghar = pył (proszek) kopalniany.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Właściwości[edytuj | edytuj kod]

Zazwyczaj tworzy kryształy o pokroju krótkosłupkowym z wyraźnymi zbrużdżeniami. Występuje w skupieniach drobnoziarnistych, zbitych, ziemistych, proszkowych, naciekowych. Ładnie wykształcone kryształy spotyka się w druzach mineralnych. Jest kruchy, strugalny, przeświecający.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Powstaje w wyniku niskotemperaturowych procesów hydrotermalnych. Jest składnikiem osadów gorących źródeł i ekshalacji wulkanicznych (fumarola). Współwystępuje z auripigmentem, antymonitem.

Realgar występuje w:

Także w: Argentynie, Australii, Boliwii, Bułgarii, Kanadzie, Chile, Czechach, Macedonii, Gruzji, Indonezji, Irlandii, Japonii, Kazachstanie, Kirgistanie, Meksyku, Peru, Papui-Nowej Gwinei, Maroku, Rumunii, RPA, Hiszpanii, Sudanie, Szwajcarii, Szwecji (Värmland), Turcji, Uzbekistanie, na Ukrainie, Słowacji, Węgrzech, we Francji i we Włoszech.

  • W Polsce: występuje w kredowych łupkach, piaskowcach i zlepieńcach fliszowych Karpat (okolice Leska). Stwierdzono go w okolicach Bytomia gdzie utworzył się w zwałach kopalnianych w wyniku długotrwałego pożaru.

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

  • źródło otrzymywania arsenu (70% As),
  • stosowany w przemyśle chemicznym, szklarskim, pirotechnicznym,
  • stosowany przy produkcji farb, garbników, trutek, środków ochrony roślin,
  • w przeszłości służył jako barwnik i medykament,
  • poszukiwany i bardzo atrakcyjny kamień kolekcjonerski,
  • kryształy bywają używane do wyrobu ozdób.

Przypisy

  1. James House (red.): Inorganic Chemistry. Wyd. 2. Elsevier, 2013, s. 478. ISBN 978-0-12-385110-9.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]