Ryan O'Neal
| Ryan O'Neal | |||||||||
 |
|||||||||
| Prawdziwe nazwisko |
Patrick Ryan O'Neal | ||||||||
| Data i miejsce urodzenia |
20 kwietnia 1941 Los Angeles |
||||||||
|
|||||||||
| Profil w bazie IMDb | |||||||||
| Profil w bazie Filmweb.pl | |||||||||
Patrick Ryan O'Neal (ur. 20 kwietnia 1941 w Los Angeles) – amerykański aktor filmowy i telewizyjny.
Spis treści |
[edytuj] Życiorys
Jest synem irlandzko-amerykańskiego hollywoodzkiego scenarzysty filmowego Charlesa O'Neala i aktorki Patricii Callaghan. Ma brata Kevina. W latach 1956-1957 był uznanym bokserem-amatorem. Znalazł zatrudnienie jako kaskader i ratownik. W 1959 roku ukończył amerykańską wojskową szkołę średnią w Monachium. Jego ojciec pracował dla znanego 'Radia Wolna Europa' i uczęszczał do szkoły średniej przy Monachium AHS, gdzie towarzyszył swoim umieszczanym tam dzieciom.
Karierę aktorską rozpoczął od gościnnego udziału w serialach, m.in. Opowieści wikingów (Tales of the Vikings, 1959), CBS Powszechny elektryczny teatr (General Electric Theater, 1960) z Ronaldem Reaganem czy sitcomie NBC Ojciec kawaler (Bachelor Father, 1961) z Johnem Forsythe oraz jednej z głównych ról jako Rodney Harrington w operze mydlanej ABC Peyton Place (1964-66).
Swoją pierwszą rolę kinową zagrał w dramacie Nierówna ziemia (This Rugged Land, 1962) w reżyserii Arthura Hillera, który zaangażował go potem do przełomowej roli studenta prawa z Harvardu, syna starej arystokratycznej rodziny, zakochanego w umierającej na białaczkę córce włoskiego emigranta w głośnym melodramacie Love Story (1970). Za tę rolę był nominowany do nagrody Oscara i Złotego Globu, a także otrzymał włoską nagrodę Davida i Złoty Laur. Sukces filmu sprawił, że nakręcono sequel Historia Olivera (Oliver's Story, 1978), który przeszedł jednak bez echa.
Krytycy chwalili jego nominowaną do Złotego Globu kreację oszusta opiekującego się dziewięcioletnią Addie (za rolę jego córka Tatum O'Neal odebrała Oscara za najlepszą drugoplanową rolę kobiecą) w filmie Papierowy księżyc (Paper Moon, 1973) Petera Bogdanovicha. Wcielił się potem w irlandzkiego młodzieńca bez perspektyw, wkradającego się w szeregi XVII-wiecznej angielskiej arystokracji w melodramacie wojennym Stanleya Kubricka Barry Lyndon (1975). Znalazł się w obsadzie legendarnego dramatu wojennego O jeden most za daleko (A Bridge Too Far, 1977) Richarda Attenborough.
W latach 80. jego role kinowe w filmach: Twardziele nie tańczą (Tough Guys Don't Dance, 1987), Jak świetnie (So Fine, 1981), Partnerzy (Partners, 1982) i Gorączka hazardu (Fever Pitch, 1985), przyniosły mu w 1990 roku nominację do antynagrody Złotej Maliny dla najgorszego aktora dekady. Lepiej wiodło mu się na małym ekranie, gdzie zagrał m.in. u boku Farrah Fawcett w roli kochanka morderczyni swoich własnych dzieci we wstrząsającym dramacie ABC opartym na autentycznych wydarzeniach Małe ofiary (Small Sacrifices, 1989) oraz sitcomie CBS Dobre sporty (Good Sports, 1991).
W 2005 roku pojawił się w serialu "Gotowe na wszystko". Zagrał teścia Lynette Scavo, Rodneya.
[edytuj] Życie osobiste
Był dwukrotnie żonaty. Pierwszą żonę Joanna Cook Moore (od 3 kwietnia 1963 do lutego 1967), z którą ma córkę Tatum (ur. 5 listopada 1963) i syna Griffina (ur. 28 października 1964), porzucił dla Juanity Brown.
Po romansie z Barbrą Streisand, z którą spotkał się na planie dwóch komedii: No i co, doktorku? (What's Up, Doc?, 1972) i Wielkie starcie (The Main Event, 1979), rozstał się ze swoją drugą żoną Leigh Taylor-Young (1967–1973), z którą ma syna Patricka (ur. 14 września 1967). W latach 1980–1997 był w nieformalnym związku z Farrah Fawcett, z którą ma syna Redmonda (ur. 30 stycznia 1985).
W 2006 wygrał walkę z białaczką.
[edytuj] Wybrana filmografia
- Wielki skok (The Big Bounce, 1969)
- Love Story (1970)
- Zawadiaki (Wild Rovers, 1971)
- No i co, doktorku? (What's Up, Doc?, 1972)
- Złodziej, który przybył na obiad (The Thief Who Came to Dinner, 1973)
- Papierowy księżyc (Paper Moon, 1973)
- Barry Lyndon (1975)
- Nickelodeon (1976)
- O jeden most za daleko (A Bridge Too Far, 1977)
- Kierowca (The Driver, 1978)
- Historia Olivera (Oliver's Story, 1978)
- Wielkie starcie (The Main Event, 1979)
- Jak świetnie (So Fine, 1981)
- Partnerzy (Partners, 1982)
- Różnice nie do pogodzenia (Irreconcilable Differences, 1984)
- Gorączka hazardu (Fever Pitch, 1985)
- Twardziele nie tańczą (Tough Guys Don't Dance, 1987)
- Wszystko jest możliwe (Chances Are, 1989)
- 20 lat... i ani dnia dłużej (Faithful, 1996)
- Spalić Hollywood (An Alan Smithee Film: Burn Hollywood Burn, 1997)
- Efekt Zero (Zero Effect, 1998)
- Raperzy z Malibu (Malibu's Most Wanted, 2003)
[edytuj] Linki zewnętrzne
- Ryan O'Neal w NNDB (ang.)
