Richard Gere

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Richard Gere
Richard Gere
Imię i nazwisko Richard Tiffany Gere
Data
i miejsce urodzenia
31 sierpnia 1949
Stany Zjednoczone Filadelfia w stan Pensylwania, USA
Zawód aktor, producent filmowy
Współmałżonek Cindy Crawford
(1991−95; rozwód)
Carey Lowell
(od 2002; separacja w 2013)
Lata aktywności od 1973
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikicytaty Richard Gere w Wikicytatach

Richard Tiffany Gere (ur. 31 sierpnia 1949 roku w Filadelfii, w stanie Pensylwania) – amerykański aktor i producent filmowy.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ma pochodzenie irlandzkie. Przyszedł na świat w rodzinie metodystów jako drugi z pięciorga dzieci farmera i agenta ubezpieczeniowego Homera Gere i Doris Anny Tiffany. W 1967 roku ukończył szkołę średnią North Syracuse Central High School w Północnym Syracuse w stanie Nowego Jorku. Muzykował w domu wraz ze swymi braćmi i siostrami, ale w wieku osiemnastu lat po otrzymaniu stypendium sportowego wybrał wydział filozofii i dramatu na Uniwersytecie Stanowym Massachusetts w Amherst w stanie Massachusetts, gdzie występował na studenckiej scenie. Jednak po dwóch latach w 1969 roku porzucił studia i założył zespół rockowy Strangers, który szybko się rozpadł w atmosferze wzajemnych pretensji. Wkrótce potem występował na scenie Provincetown Playhouse i Seattle Repertory Theatre. W 1973 roku zadebiutował na scenie Broadwayu w musicalu Grease jako Danny Zuko i pojawił się po raz pierwszy na małym ekranie w telewizyjnym dramacie ABC Chelsea D.H.O. (1973). Dwa lata później trafił na kinowy ekran w dramacie kryminalnym Raport dla komisarza (Report to the Commissioner, 1975) z Hectorem Elizondo, wystąpił gościnnie w jednym z odcinków serialu CBS Kojak (1976). Został dostrzeżony w roli barowego podrywacza w dramacie Richarda Brooksa W poszukiwaniu idealnego kochanka (Looking for Mr. Goodbar, 1977) z Diane Keaton, gdzie emanował witalizmem i zmysłowością, elektryzował spojrzeniem małych ale wyrazistych oczu, niepokoił pojawiającym się czasem uśmiechem drapieżnika. Stworzył wyrazistą i sympatycznie wyciszoną postać amerykańskiego żołnierza w melodramacie wojennym Jankesi (Yanks, 1979). Za rolę romantycznego farmera i zdolnego do zbrodni kochanka w dramacie Niebiańskie dni (Days of Heaven, 1978) z Samem Shepardem został uhonorowany włoską nagrodą Davida. W 1979 roku powrócił na Broadway w sztuce Bent jako homoseksualny mieszkaniec Dachau, ofiara Holocaustu.

W thrillerze Amerykański żigolak (American Gigolo, 1980) zagrał utrzymanka bogatych kobiet, oskarżonego o zamordowanie jednej z nich. Sugestywną i przemyślaną kreacją Zacka Mayo w melodramacie o moralnych problemach kariery wojskowej Oficer i dżentelmen (An Officer and a Gentleman, 1982) z Debrą Winger i Davidem Caruso zdobył nominację do nagrody Złotego Globu. Utrzymany w poetyce jaskrawych wideoklipów remake obrazu Jean-Luca GodardaDo utraty tchu (Breathless, 1983) u boku Valérie Kaprisky stał się niepowodzeniem. W gangsterskiej opowieści Francisa Forda Coppoli Cotton Club (The Cotton Club, 1984) zagrał świetnie zapowiadającego się muzyka jazzowego, który ratuje życie jednemu z najgroźniejszych gangsterów w mieście. Ekranowa biblijna postać Dawida w hollywoodzkiej produkcji Król Dawid (King David, 1985) otrzymała nominację do antynagrody Złotej Maliny dla najgorszego aktora. Zabrał przychylne recenzje za rolę skorumpowanego i bezwzględnego policjanta w thrillerze Wydział wewnętrzny (Internal Affairs, 1990) z Andy Garcią i Williamem Baldwinem. Niebywałym sukcesem okazała się kreacja bogacza zakochanego w prostytutce w komedii romantycznej Pretty Woman (1990) u boku Julii Roberts, za którą był nominowany do nagrody Złotego Globu. Postać adwokata-mistrza manipulacji mediami i opinią publiczną w kryminalnej komedii muzycznej Chicago (2002) z Catherine Zeta-Jones i Renée Zellweger przyniosła mu nagrodę Złotego Globu.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Spotykał się z dyrektor Columbia Pictures Dawn Steel (1975-78), aktorką Penelope Milford (w latach 80.), malarką Sylvią Martins-Niarchos, modelką Tiną Chow (w latach 80.; zm. 1992 na AIDS), modelką Laurą Bailey (ur. 1972; w latach 80.), modelką Elizabeth Nottoli (w latach 90.), projektantką mody Diane von Furstenberg (w latach 90.), Kim Basinger, Julią Roberts, Dianą Ross, Barbrą Streisand i Umą Thurman. Był żonaty z Cindy Crawford (od 12 grudnia 1991 do 1995). W dniu 9 listopada 2002 roku poślubił Carey Lowell, aktorkę znaną z filmu z serii o Jamesie Bondzie Licencja na zabijanie (Licence to Kill, 1989) z Timothy Daltonem. Mają syna Homera Jamesa Jigme (ur. 6 lutego 2000).

Richard Gere i Carey Lowell rozwodzą się po 11 latach - donosi "NY Post". Zdaniem pisma para już od dawna nie mieszka razem, ich ostatnie wspólne zdjęcie zostało zrobione podczas styczniowego rozdania Złotych Globów[1]

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

  • Ma 180 cm wzrostu.
  • Jest wegetarianinem oraz buddystą
  • Ma starszą siostrę Susan (ur. 1946).
  • 15 kwietnia 2007 roku, podczas zorganizowanego w Nowym Delhi „marszu świadomości”, mającego uzmysłowić mieszkańcom Indii jak wielkim zagrożeniem jest AIDS, po tym jak publicznie obsypał pocałunkami bollywoodzką aktorkę, Shilpę Shetty, wywołał falę protestów, łącznie z demonstracjami na ulicach.

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

obsada aktorska[edytuj | edytuj kod]

seriale TV[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy