Susumu Tonegawa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Susumu Tonegawa

Susumu Tonegawa (jap. 利根川進 Tonegawa Susumu?, ur. 6 sierpnia 1939 w Nagoi)japoński naukowiec, laureat Nagrody Nobla w dziedzinie fizjologii i medycyny w 1987 roku[1].

Po ukończeniu szkoły średniej Hibiya w Tokio, w której zajmował się głównie chemią, rozpoczął studia na Wydziale Nauk Ścisłych Uniwersytetu Kioto (1959–1963).

Po przeczytaniu prac François Jacoba i Jacques'a Monoda Tonegawa zdecydował się na naukę pod kierunkiem prof. Itaru Watanabe z Instytutu Badań nad wirusami Uniwersytetu Kioto, który już po dwóch miesiącach wysłał go na stypendium do Stanów Zjednoczonych. Został tam przyjęty na Wydział Biologii Uniwersytetu Kalifornijskiego w San Diego.

Tonegawa uzyskał doktorat w 1968 r. i został na Uniwersytecie Kalifornijskim na stażu doktoranckim, po czym przeniósł się do Instytutu Salka (po drugiej stronie ulicy) do laboratorium Renato Dulbecco, noblisty z 1975 r. Jednak w 1970 r. Tonegawie skończyła się wiza i musiał wracać do kraju. Za namową Dulbecco starał się dostać do nowo utworzonego Instytutu Immunologii w Bazylei w Szwajcarii, gdzie uzyskał dwuletni kontrakt. W 1971 r. Tonegawa rozpoczął projekt badawczy, mający na celu wyjaśnienie genetycznych podstaw różnorodności przeciwciał. Jego zespół coraz szybciej się rozrastał i w 1980 r. zagadnienia te zostały wyjaśnione. Naukowiec przeniósł się do Centrum Badań Raka w MIT, gdzie zajmował się zróżnicowaniem receptorów limfocytów T i odkrył nowy rodzaj tego receptora. W 1987 r. otrzymał Nagrodę Nobla za prace nad zmiennością przeciwciał[1].

Został odznaczony m.in. japońskim Orderem Kultury.

Przypisy