Andrew Schally

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Andrew Schally
Andrew Schally
Data i miejsce urodzenia 30 listopada 1926
Wilno
Imię i nazwisko przy narodzeniu Andrzej Wiktor Schally
Zawód biochemik, lekarz
Tytuł profesor
Alma Mater University of London
Uczelnia National Institute for Medical Research,
McGill University,
Baylor University
Tulane University
Pracodawca Veterans Affairs Medical Center (Miami),
University of Miami Miller School of Medicine
Rodzice Kaziemierz,
Maria z Łąckich
Małżeństwo • Margaret Rachel White (rozwód)
• Ana Maria de Medeiros-Comaru
Krewni i powinowaci Halina Schally-Ternynck (siostra)
Odznaczenia
Kawaler Legii Honorowej (Francja) Komandoria Orderu Zasługi Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej Kawaler Orderu Krzyża Południa (Brazylia)

Andrew Schally, właśc. Andrzej Wiktor Schally (ur. 30 listopada 1926 w Wilnie)[1]amerykański biochemik i lekarz pochodzenia polskiego, laureat Nagrody Nobla[1].

Zarys biografii[edytuj | edytuj kod]

Jest synem Kazimierza (generała Wojska Polskiego, szefa gabinetu prezydenta Mościckiego) i Marii z Łąckich. Okres II wojny światowej spędził w Rumunii, w 1945 dostał się przez Włochy i Francję do Anglii i Szkocji. Studiował chemię na University of London, następnie medycynę w londyńskim National Institute for Medical Research. W 1952 wyjechał do Kanady, gdzie uzupełniał studia na McGill University w Montrealu – w 1957 obronił doktorat i wyjechał do USA. Pracował w Waco, a od 1962 w Nowym Orleanie. Był tam kierownikiem laboratorium polipetydów i endokrynologii w Szpitalu Weteranów oraz profesorem Tulane University. W 1962 przyjął obywatelstwo amerykańskie.

W 1975 otrzymał Nagrodę Laskera[2], a w 1977 – Nagrodę Nobla w dziedzinie medycyny za odkrycie zjawiska wydzielania hormonów w podwzgórzu mózgu oraz badanie ich budowy i czynności, co zapoczątkowało neuroendokrynologię. Wraz z nim wyróżniony został Roger Guillemin, a niezależnie od obu naukowców połowę nagrody za badania nad RIA otrzymała Rosalyn Sussman Yalow.

Został wyróżniony doktoratem honoris causa przez blisko 20 wyższych uczelni, m.in. Uniwersytet Jagielloński[3].

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]